Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αλέκος Παναγούλης - χαράματα Πρωτομαγιάς του 1976 σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα σε ηλικία μόλις 36 ετών.

Στις 13 Αυγούστου 1968 επιχείρησε να σκοτώσει τον δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλο.

Συνελήφθη και υποβλήθηκε σε φρικτά βασανιστήρια.

Καταδικάστηκε σε θάνατο, απέδρασε και συνελήφθη εκ νέου. ΣΚΗΝΕΣ-ΜΝΗΜΕΣ Δεμένος χειροπόδαρα στο σιδερένιο το κρεβάτι κι οί άλυσίδες τό σώμα άκίνητο κρατούν Κοράκια γύρω μου ζητούν νά μέ σπαράζουν Δούλοι τυράννων κι έχουν άνθρώπινες μορφές Χτυπάνε τις πατούσες μου μέ ξύλα σβήνουν τσιγάρα στο κορμί στο ματωμένο πρόσωπό μου στηρίζουν κάνες πιστολιών καί ξεφωνίζουν άσταμάτητα Μέ βρίζουν καί ξεστομίζουν άπειλές Αύτοί πού λιποτάχτησαν εμένα λένε λιποτάχτη Αύτοί πού πρόδωσαν προδότη μέ φωνάζουν Αύτούς πού αύριο θά φτύνει ό Λαός έμενα φτύνουν Μέ λένε πρόστυχο άνήμποροι νά δουν τή δύναμη πού κρύβεται καί την αλήθεια στοΰ αλυσοδεμένου τις βρισιές καί την οργή Μέ λένε πρόστυχο κι ό βούρδουλας χαράζει στο κορμί λαβωματιές καινούργιες λαβωματιές πού χάσκουν άπορώντας Στο σάρκινο πουκάμισο οί αίμάτινες λουρίδες το χρώμ’ άλλάζουν Μά συνεχίζουν νά χτυπούν καί κάθε τόσο μέ νέους τρόπους προσπαθούν τον πόνο ν’ αύγατίσουν Τά χέρια πού μοΰ φράζανε τη μύτη καί τό στόμα τά δάγκωσα Μά τώρα σέ μιά κουβέρτα τυλιγμένο τό κεφάλι κι ό ούρανός κατέβηκε στά μάτια γεμάτος άστρα Στο στήθος μου σωριάστηκαν βουνά παράξενες σειρήνες στ’ αύτιά βουΐζουνε "Αδικα σπαρταράει τό κορμί για λίγο άέρα Μέσ’ στον ίδρωτα βουτηγμένος γιά λίγο άέρα γιά λίγο άέρα μοναχά... ' Φωνές καί χάχανα φτηνά καί πρόστυχα αστεία Καί τό κατόρθωμα; Πασπατεύουνε τ’ άρχίδια του Δεσμώτη Χωρίς νά βιάζονται...

Μου περιγράφουνε τί πρόκειται νά πάθω χωρίς νά βιάζονται...

Άνοίγουνε κουτιά βγάζουν βελόνες χωρίς νά βιάζονται...

Άνάμεσά τους κάποιος (όπως πάντα) μέ... συμβουλεύει (παίζει τό ρόλο του καλού) Μά δέν τον ακόυσα καί πάλι κι έτσι άρχίζουνε Περνούν μέσ’ στην ούρήθρα μια βελόνα (πολύ λεπτή — μετάλλινη) ανατριχίλα σ’ ολο τό κορμί την άλλη άκρη τής βελόνας τώρα ζεσταίνουν...

Τις οίμωγές τις πνίγουνε τά γέλια Τά γέλια άκοΰστε τά γέλια τους...

Βράχνιασαν, ίδρωσαν, κουράστηκαν χωρίς πιά σύστημα άρχισαν νά χτυπούν 'Όλοι μαζί ούρλιάζοντας...

Μιά μηχανή παράμερα μουγκρίζει καί μιά ανθρώπινη φωνή μέσα στδ σάλο άκούγεται Ένα ραδιόφωνο Λες καί τρελλάθηκαν μέ χέρια καί μέ πόδια μέ χτυπούν 'Όλοι μαζί...

Στούς τοίχους καί στο πάτωμα φωτιάς λουλούδια ξεπροβάλλουν Φλόγες άλλόκοσμες Χορεύουν ξέφρενους ρυθμούς ολα γυρίζουν κι ύστερα χάνονται...

Σ’ άλλο δωμάτιο βρίσκομαι μικρή ή διαφορά οί αλυσίδες πάντα συντροφιά μου τά πρόσωπα θολά σκυμμέν’ άπάνω μου άγκάθια μίσους Καί άνεβαίνει ό τόνος τής φωνής Καί νέα πρόσωπα μαζί μέ τά γνωστά Μά ίδιες όλες οί μορφές Καί οί στολές τους ίδιες τί κι άν βρίσκεται στο πέτο τής στολής κάποια παράσταση παλιά; Τού 'Ιπποκράτη τώρα τον ξεχάσανε τον ορκο...

Σκηνές ζωής Μαύρες σκιές Σκηνές πού έζησα Μά ποιά νά πρωτοθυμηθώ; Ή μνήμη πόνος Ή μοναξιά; Πόνος κι αύτη Πόνος μέ πόνο συντροφιά εΐν’ ή ζωή μας Σ.Φ.Μ. — Απομόνωση — Δεκέμβρης 1971.

Μνήμες και σκηνές της ανάκρισης πού κράτησε δυόμισυ μήνες.

Άπό τις 13 Αύγού- στου τοϋ 1968 μέχρι τά τέλη τοϋ Όκτώβρη του ίδιου χρόνου.

Από την συλλογή ''ΜΕΣ’ ΑΠΟ ΦΥΛΑΚΗ ΣΑΣ ΓΡΑΦΩ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ'' του Α. Παναγούλη που τιμήθηκε με το Λογοτεχνικό Βραβείο της Αντιφασιστικής Αντίστασης στην Ιταλία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους