Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήχος Το σώμα σου ψηλό δενδρί που το ‘βλεπεν ο ήλιος, μιά αρμαθιά ξερόκλαδα στο πέλαγος σιμά, μία καρδιά αναπάντεχα στα ουράνια να χτυπάει κι ένας αητός να φτερουγά στο αιώνιο μακριά..

Στην κόκκινη ελευθεριά να ομιλεί η ψυχή σου κι εσύ ατόφιος αρωγός στο νήμα του Μαγιού ξετύλιξες το αίμα σου και έσυρες μαζί σου τα μάτια σου που έσταζαν το δάκρυ του λαού..

Δεν ήσουν μιά κατάνυξη με όριο μιά σημαία, δεν ήσουν ένας πρόσφυγας σε μία ξένη γη, ήσουν εικόνα αληθινή με όπλο μιάν ιδέα κι ο σπόρος σου εφύτρωσεν βαθιά μες στην πληγή..

Ο ήχος διώχνει τα πουλιά μακριά στα πέρα βάθη κι εσύ μία χιλιόχρονη εικόνα γαλανή κατάστηθα πώς έδεσες του πόνου το αγκάθι και κοίταξες τ´απέραντο σε κόκκινη φυγή..

Σύντροφοι έδεσαν σφιχτά τον ήλιο να μην βλέπει το μπόι πώς εθέριεψε χωμάτινου σωρού είναι που η αλήθεια πολεμά για πάντα να αντέχει στην μνήμη της ανατολής του κόκκινου καιρού..

Θα ξημερώσει, σύντροφοι, στο πλάτωμα του κόσμου και μιά ανάσα θα βρεθεί να λέει φανερά, λεβέντες δεν εκιότεψαν στον έρωτα του δρόμου κομμουνιστές και πέθαναν τόσο ηρωικά..

Το σώμα σου ψηλό δενδρί που το ‘βλεπεν ο ήλιος.. Αγγελική Ραυτοπούλου Angie Raftopoulou Σαν σήμερα οι Ναζί εκτέλεσαν 200 κομμουνιστές στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής κατά την Κατοχή, ως αντίποινα για τη δράση της αντιστασιακής οργάνωσης του ΕΛΑΣ.

Σαν σήμερα, 1η Μαΐου του 1944, οι πολίτες της Αθήνας διάβαζαν στον Τύπο την εξής ανακοίνωση: «Την 27.4.1944 κομμουνιστικαί συμμορίαι, παρά τους Μολάους, κατόπιν μίας εξ ενέδρας επιθέσεως, εδολοφόνησαν ανάνδρως έναν Γερμανό στρατηγό και τρεις συνοδούς του αξιωματικούς και ετραυμάτισαν πολλούς Γερμανούς στρατιώτες.

Εις αντίποινα θα εκτελεσθούν: Ο τυφεκισμός 200 κομμουνιστών την 1η Μαΐου 1944.

Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών, τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάων προς Σπάρτην, έξωθι των χωρίων.

Υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τούτου, Έλληνες εθελονταί (σσ: ταγματασφαλίτες) εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς.

Ο στρατιωτικός Διοικητής Ελλάδος».

Πρόκειται για 200 Έλληνες, κυρίως κομμουνιστές πολιτικούς κρατούμενους της δικτατορίας που παραδόθηκαν στους Γερμανούς από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου και την πρωτομαγιά του 1944 οδηγήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα, ως αντίποινα για το φόνο του υποστράτηγου Φραντς Κρεχ και τριών ατόμων της συνοδείας του από δυνάμεις του ΕΛΑΣ, λίγο έξω από τους Μολάους Λακωνίας στις 27 Απριλίου.

Οι οργανώσεις του ΕΑΜ και του ΚΚΕ δεν κατάφεραν να σώσουν τους μελλοθάνατους παρά τις προσπάθειές τους και η εκτέλεσή τους έγινε στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής με οπλοπολυβόλα ενώ οι σοροί τους μεταφέρθηκαν στο Γ’ Νεκροταφείο Αθηνών και τάφηκαν σε ατομικούς τάφους.

Εκτός από τους 200 στην Καισαριανή, εκτελέστηκαν άλλοι 100 με διαταγή του συνταγματάρχη Διονύσιου Παπαδόγκονα, επικεφαλής των Ταγμάτων Ασφαλείας στην Πελοπόννησο.

Συνεπώς τα αντίποινα για την δολοφονία του Κρεχ είχαν τουλάχιστον 300 θύματα.

Οι 200 αυτοί κομμουνιστές έχουν μπει «στο πάνθεον των ηρώων και μαρτύρων της παγκόσμιας εργατικής τάξης», αναφέρει σε ανακοίνωσή του το Μ-Λ ΚΚΕ επισημαίνοντας: «Γαλουχημένοι με τα μεγάλα ιδανικά του κομμουνιστικού κινήματος, ατσαλωμένοι στο καμίνι του αγώνα, ανυπότακτοι, γεμάτοι αφοσίωση και πίστη στη μεγάλη υπόθεση της εργατικής τάξης και του λαού.

Εκτελέστηκαν από τους γερμανοφασίστες κατακτητές την Πρωτομαγιά του 1944.

Αλλά ζουν για πάντα στην καρδιά του λαού».

Συγκινητική ήταν η στάση του Ναπολέοντα Σουκατζίδη, στον οποίο ο Γερμανός διοικητής του στρατοπέδου του χάρισε τη ζωή επειδή γνώριζε γερμανικά και τον χρησιμοποιούσε ως διερμηνέα.

Επειδή όμως έπρεπε κάποιος άλλος να πάρει τη θέση του, απάντησε ότι δεν δεχόταν να ζήσει και να πεθάνει κάποιος άλλος στη θέση του.

Το ίδιο έπραξε και ένας άλλος σύντροφός του, ο Αντώνης Βαρθολομαίος, που εκτελούσε χρέη στρατοπεδάρχη.

Αρνήθηκε και αυτός να πάρει άλλος τη δική του θέση.

Πώς περιγράφει το «Βδομαδιάτικο Δελτίο της Σκλαβιάς και Πάλης της Αθήνας» (που κυκλοφόρησε μετά την εκτέλεσή τους) τη θυσία τους: «1η του Μάη 1944: Διακόσια παλληκάρια έδωσαν τη ζωή τους μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα στην Καισαριανή.

Ήταν τα θύματα της 4ης Αυγούστου. Oι Ακροναυπλιώτες.

Τους είχε παραδώσει στους Γερμανούς ο βασιλιάς, φεύγοντας από την Ελλάδα.

Δεν μπόρεσε να μην κάνει κι αυτή την προδοσία.

Πέθαναν με τον ίδιο ηρωισμό, με την ίδια αυταπάρνηση που αντιμετώπισαν τα 8 χρόνια της φυλακής τους.

Πέθαναν ζητωκραυγάζοντας για τη λευτεριά και για την πατρίδα.

Με τραγούδια πέρασαν την τελευταία τους νύχτα ανάμεσα στους άλλους κρατούμενους που τους θαύμαζαν και τους αγαπούσαν.

Με τραγούδια αποχαιρέτησαν τα αδέλφια τους στο Χαϊδάρι.Τραγουδώντας πέρασαν απ’ τους δρόμους της Αθήνας ως την Καισαριανή.

Σημειώματα πετούσαν από τα αυτοκίνητα για τους δικούς τους.

Τα τελευταία λόγια ήταν για την πατρίδα και τη λευτεριά.

Δίνανε κουράγιο και δύναμη σε κείνους που μένανε. «Αγαπημένη μου γυναικούλα και αγαπητά μου παιδιά, όλοι οι συγγενείς και φίλοι.

Σας στέλνω τα τελευταία μου θερμά φιλιά που με τη φωτιά τους θα φυτρώσουν τα δέντρα της Λευτεριάς.

Τα παιδιά να τελειώσουν το σχολείο.

Να είστε υπερήφανοι» γράφει ένας από τους ήρωες.

Όσοι τους έβλεπαν νόμιζαν πως πάνε σε πανηγύρι.

Το μίσος για τους δολοφόνους, ο θαυμασμός για τα παλληκάρια αυτά ανακατεύονταν με την απέραντη θλίψη για τον πρόωρο χαμό τους στην ψυχή του λαού της Αθήνας.

Όσοι τους παρακολούθησαν ως την τελευταία τους στιγμή είδαν τους ανθρώπους με την απέραντη πίστη στα ιδανικά της Λευτεριάς που θυσιάζονται γι’ αυτά με την πεποίθηση πως η θυσία τους θα στεριώσει και τους άλλους.

Τους έφεραν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.

Τους χώρισαν σε εικοσάδες.

Μια πίσω από την άλλη.

Τα αυτοκίνητα περίμεναν πλάι να πάρουν τα πτώματά τους.

Oι πρώτοι πήρανε τις θέσεις τους.

O διερμηνέας, ο θρυλικός Ναπολέων Σουκατζίδης που από την 4η Αυγούστου βρίσκεται μαζί τους, διατάχθηκε: «Ρώτησέ τους αν έχουν τίποτα να πούνε». Είχαν: Ζήτω η Ελλάδα.

Ζήτω η Λευτεριά.

Τίποτα άλλο; Όχι! Τίποτα άλλο.

Το σύνθημα δόθηκε.

Είκοσι παλληκάρια θερίζονται με μιας… Η δεύτερη εικοσάδα να προχωρήσει, μεταφράζει ο διερμηνέας και, γυρίζοντας δακρυσμένος προς το μέρος τους, τους λέει γλυκά, μαλακά σαν για να τους χαϊδέψει τελευταία φορά.

Εσείς φίλοι είναι η διαταγή να φορτώσετε τα πτώματα σε τούτο το αυτοκίνητο.

Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους.

Η ματιά τους είχε μια λάμψη… Σιμώνουν στα πεσμένα κορμιά που σπαράζουν ζωντανά ακόμα τα περισσότερα. Γονατίζουν.

Στοργικά παίρνουν το κεφάλι τους στα δυο τους χέρια, το προσκυνούν, το χαϊδεύουνε και μ’ όλη την προσοχή και την προφύλαξη τους μεταφέρουνε σαν αρρώστους στο τελευταίο τους κρεβάτι». ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ ΝΕΚΡΩΝ ΛΥΚΟΥΡΙΝΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ 14 χρόνων, από την Καλλιθέα : «Πατέρα, με πηγαίνουν στην Καισαριανή για εκτέλεση με άλλους επτά κρατούμενους.

Μη λυπάστε! Πεθαίνω για τη Λευτεριά και την Πατρίδα». ΑΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΗΛΙΟΣ 22 χρόνων, από την Ηλεία :«Έτσι πεθαίνουν οι τίμιοι αγωνιστές.

Πεθαίνω περήφανος.

Ζήτω η Λευτεριά! Ζήτω ο ελληνικός λαός! ΓΛΕΖΟΣ ΝΙΚΟΣ 22 χρόνων, από την Πάρο: «Αγαπητή μητέρα, σας φιλώ. Χαιρετισμούς.

Σήμερα πάω για εκτέλεση πέφτοντας για τον ελληνικό λαό». ΚΙΟΣΕΣ ΛΕΥΤΕΡΗΣ 19 χρόνων, από το Χαλάνδρι :«… Δεν τρέμω καθόλου, αλλά γράφω όρθιος.

Αναπνέω για τελευταία φορά το μυρωμένο ελληνικό αέρα. Χαίρε Ελλάδα, πατρίδα ηρώων.

Ζήτω η πατρίδα!» ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΗΡΩ 17 χρόνων από την Αθήνα:«Υπομονή κι υπομονή, καρτέρι και καρτέρι, και τούτος ο Σεπτέμβριος τη Λευτεριά θα φέρει». ΛΙΤΙΝΑΣ ΜΑΝΟΛΗΣ 28 χρόνων, από την Κρήτη: «Σήμερα το πρωί τουφεκιζόμεθα.

Πέφτουμε για την πατρίδα, με γέλιο στα χείλη για τη Λευτεριά.

Πέφτουμε για τη Λευτεριά.

Να είστε περήφανοι». ΜΑΝΩΛΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ, Δάσκαλος από την Αμαλιάδα: «Πεθαίνω για τη Λευτεριά». ΜΑΡΙΑΚΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ, γεωπόνος από τα Χανιά: «Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη Λευτεριά, παρά να ζει σκλάβος». ΜΠΟΥΡΑΣ ΚΩΣΤΑΣ, από το Μελιγαλά: «… Σας φιλώ όλους.

Ζήτω η Ελλάδα!» ΟΡΦΑΝΤΗΣ ΚΩΣΤΑΣ 19 χρονών : «Αύριο, 16 Ιανουαρίου, θα με τουφεκίσουν.

Ζήτω η γλυκιά μας Ελλάδα». ΡΕΜΠΟΥΤΣΙΚΑΣ ΜΗΤΣΟΣ Από την Αχαγιά Πάτρας :«Αγαπημένοι μου, ο θάνατός μου δεν θα πρέπει να σας λυπήσει, αλλά να σας ατσαλώσει πιο πολύ για την πάλη που γίνεται.

Σφίξτε τις καρδιές σας και βγείτε παλικάρια από τη νέα δοκιμασία.

Έτσι θα μας τιμήσετε καλύτερα.

Όταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτέ». ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ ΡΟΥΣΟ, από τη Νεάπολη της Κρήτης. «… Θα προχωρήσω περήφανος, γιατί γεννήθηκα Έλληνας.

Δυστυχώς, το βάρος αυτής της κληρονομιάς δεν το αισθάνονται όλοι.

Στρέφομαι σε σας, διαλεχτοί μου για να σας επαναλάβω εκείνο που πολλές φορές σας έλεγα.

Η ζωή μου ανήκει στην πατρίδα.

Καμιά θυσία δεν μπορεί να θεωρηθεί μεγάλη όταν γίνεται για την Ελλάδα και καμιά κληρονομιά δεν είναι πιο μεγάλη από εκείνη που αφήνει ένας τίμιος θάνατος για την πατρίδα». ΣΙΡΜΠΑΣ ΚΩΣΤΑΣ 22 χρόνων, από τα Τρίκαλα Θεσσαλίας :«… Έχετε γεια! Ζήτω η Ελευθερία! Ήταν γραφτό να πεθάνω τον Απρίλη». ΣΟΥΚΑΤΖΙΔΗΣ ΝΑΠΟΛΕΩΝ, από την Κρήτη : «Πατερούλη, πάω για εκτέλεση.

Να’ σαι περήφανος για το μοναχογιό σου.

Γεια, γεια πατερούλη.

Αδελφούλα μου, πάω για εκτέλεση.

Σε λάτρεψα πολύ, όσο και τη γυναίκα μου.

Δεν μπόρεσα να σας κάνω ευτυχισμένες.

Λίγη αγάπη στον μπαμπά, όσο ζει.

Γεια, γεια σου λατρευτή μου αδελφούλα». ΣΙΝΑΝΟΓΛΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ Καταγόταν από τη Μικρά Ασία : «Αγαπημένοι μου γονείς, όταν θα λάβετε την παρούσα επιστολή μου, εγώ δεν θα είμαι πια ζωντανός.

Δεν θα κλάψετε για μένα.

Δεν θέλω δάκρυα και θρήνους.

Εσείς ξέρετε, διότι πάντα σας το έλεγα, ότι εγώ δεν θα πεθάνω άρρωστος στο κρεβάτι, αλλά θα πεθάνω όρθιος, μαχόμενος, και από μπαρούτι.

Έτσι και θα γίνει σε λίγες ώρες.

Μη στεναχωριέστε καθόλου.

Το εναντίον, πρέπει να είστε υπερήφανοι για μένα, που θυσιάζομαι στον αγώνα για τη πατρίδα και την ελευθερία». ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ Από τα Μεγάλα Καλύβια Θεσσαλίας :«Αγαπητέ Νίκο, όταν θα πας στα Τρίκαλα, πέρνα από το χωριό μου και φίλα μου το γέρο μου.

Οι κόποι του με έφεραν ως εδώ.

Δεν ζηλεύω αυτούς που ζουν, μα αυτούς που θα ζήσουν σ’ ένα κόσμο ελεύθερο». ΤΣΑΤΣΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ 24 χρόνων, από τη Λάρισα: «Αγαπημένες μου φίλες, συντρόφισσες στον αγώνα για την Ελευθερία, πεθαίνω άξια και τιμημένα, σαν Ελληνίδα.

Όμως μη λυπάστε.

Άλλες θα ξεφυτρώσουν μετά το θάνατό μου, χιλιάδες.

Μανούλα, χάνεις μια κόρη που δεν σου ανήκει, γιατί ανήκει πριν απ’ όλα στην Ελλάδα.

Με το θάνατό μου γίνονται κόρες σου όλες οι κόρες της Ελλάδας κι εσύ γίνεσαι μάνα όλου του κόσμου και όλων των λαών που πολεμούν για τη Λευτεριά, τη δικαιοσύνη και την ανθρωπότητα.

Είμαι περήφανη, ώστε δεν περίμενα τέτοια τιμή να πεθάνω εγώ, ένα φτωχό κορίτσι του λαού, για ιδανικά τόσο ωραία και υψηλά.

Θα ήθελα η εκτέλεση μου να γίνει σ’ ανοιχτό χώρο για να ρίξω μια τελευταία ματιά μου στον Όλυμπο και στα βουνά όπου κατοικεί η αξία κι η ελπίδα της Ελλάδας.

Στον τάφο μου φέρνετε, αν μπορείτε, κόκκινα λουλούδια.

Τίποτ’ άλλο.

Και χτυπάτε με κάθε μέσο τη βαρβαρότητα». ΤΣΙΡΚΑΣ ΚΩΣΤΑΣ Από την Ήπειρο :«Γεια και χαρά! Σας φιλώ όλους με πολλή αγάπη». «Πρωτομαγιά. Γεια σας όλοι, πάμε στη μάχη».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους