Original Post

Πλήρες Κείμενο:

H πρώτη πρωτομαγιά του 1889 ήταν ένα κάλεσμα της Διεθνούς προς τους εργάτες να σταματήσουν τις εργασίες τους για να κομίσουν το μύνημα των δικαιωμάτων της οκταωρης εργασίας και των καλύτερων συνθηκών ζωής.

Κάνεις από τους πρωτεργάτες της δεν περίμενε πως αυτό το καθολικό κάλεσμα προς όλη την εργατική τάξη αδιακρίτως εθνών θα κατακτούσε μια μόνιμη θέση στο ημερολόγιο.

Η πρωτομαγιά ήταν αρχικά, όπως σημειώνει ο Χομπσμπάουμ, μια γιορτή εκτός ημερολογίου για να καταστεί με το χρόνο μια θεσμοθετημένη ημέρα που όσο και αν ελλοχεύει ο κίνδυνος να γίνει μια ανάμνηση μουσειακού ενδιαφέροντος παραμένει πιο επίκαιρη από ποτέ.

Η πρώτη του Μάη συμβολίζει την άνοιξη, την άνθιση των λουλουδιών, το βλέμμα προς το μέλλον.

Αυτό ήταν το περιεχόμενο της ημέρας που εκτός από διαμαρτυρία: για τους μαρξιστές ήταν η επιμονή αναγνώριση των εργατικών δικαιωμάτων ενώ για τους αναρχικούς μια ημέρα μνήμης των νεκρών της εργατικής τάξης, ήταν μια ημέρα γιορτής και σύσφιξης των σχέσεων ανάμεσα στα μέλη της εργατικής τάξης και των οικογενειών τους.

Ήταν η ευφροσυνή αναγγελία ενός μέλλοντος που δεν είχε έλθει ακόμα: μια μεσσιανική προσδοκία που συγγενεύει με το Πάσχα σαν αναμονή της ανάστασης των εργατών προς μια καλύτερη κοινωνία.

Η εργατική πρωτομαγιά εμφανιζόταν σαν επιθυμία να σπάσει το συνεχές του καπιταλιστικού χρόνου που επέβαλλε ο βιομηχανικός τρόπος παραγωγής.

Ήταν οι νωπές μνήμες των νεκρών για το οκτάωρο και την ποινικοποίηση της παιδικής εργασίας, ήταν μια συλλογική προσπάθεια να αποκτήσει ανάχωμα η όρεξη του μεγάλου κεφαλαίου υπογραμμίζοντας τις ταξικές διαφορές ανάμεσα σε έχοντες και μη έχοντες.

Μια γιορτή που έχασε την αιχμή της από τη στιγμή που καθιερώθηκε θεσμικά και με τη πάροδο του χρόνου συνδέθηκε με ένα απαρχαιωμένο παρελθόν που έχει ξεπεραστεί.

Έχει χάσει όντως τη διαχρονικότητα ή οδευουμε- αν δεν είμαστε ήδη εκει- στις συνθήκες που την δημιούργησαν.

Που δεν είναι κανένας μεσαίωνας ( τι ανιστορητη αναλογία) αλλά τα χρόνια του πρώιμου καπιταλισμού.

Κάποια στιγμή οι περισσότεροι πίστεψαν πως η ιστορία τελείωσε,πως ο Φουκογιάμα σκιαγραφούσε μια εποχή που θα διαρκούσε για πάντα.Έννοιες όπως οι ταξικές πολιτικές,η κριτική στάση προς το καπιταλισμό, έπρεπε να εισέλθουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας παροπλισμένες από κάποια χρησιμότητα.Και όμως,νομίζω πως όλα συντείνουν πως επιστρέφουμε στα χρόνια του πρώιμου καπιταλισμού:άπειρες ωρες δουλειάς που μεταφράζονται σε πενιχρές απολαβές, οι έννοιες της ασφάλισης και της σύνταξης τίθενται εν αμφιβόλω μαζί με το σύνολο των εργατικών δικαιωμάτων μπαίνουν σε θέση άμυνας απέναντι σε μια νέα οπτική που τα θεωρεί εμπόδια.

Και το πιο εφιαλτικό;Η επιστροφή να συντελεστεί ως ορθολογική λύση,πέρα από τις επάρατες λαϊκίστικες κραυγές,να παρουσιαστεί πως αυτός ο είναι ο μονόδρομος τους μέλλοντος μας. (Giuseppe Pellizza da Volpedo-Il Quarto Stato)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους