Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δημήτρης Ευθυμάκης /PROTAGON (01.05.2026): Τετραήμερη εργασία - Μια πέτρα στο πηγάδι Υπάρχει μια παλιά ελληνική παροιμία που περιγράφει με ανατριχιαστική ακρίβεια τον δημόσιο βίο μας. «Εριξε ένας τρελός μια πέτρα στο πηγάδι κι έπεσαν τριάντα γνωστικοί να την βγάλουν».

Δεν ξέρουμε ποιος την πρωτοείπε, αλλά ασφαλώς θα είχε περάσει από την Ελλάδα.

Διότι μόνο εδώ μπορεί να ξεσπάσει εθνικός καβγάς για κάτι που ούτε ώριμο είναι, ούτε έτοιμο, ούτε καν κοντινό.

Αρκούσε μια αναφορά του Νίκου Ανδρουλάκη στην τετραήμερη εργασία και ξαφνικά το πανελλήνιο χωρίστηκε σε στρατόπεδα.

Οι μεν μίλησαν για κοινωνική πρόοδο και ευρωπαϊκή κανονικότητα, οι δε για οικονομική αυτοκτονία και λαϊκισμό με γραβάτα.

Τα τηλεοπτικά πάνελ γέμισαν από ανθρώπους που δυσκολεύονται να οργανώσουν το ωράριο τριών υπαλλήλων, αλλά μιλούν με βεβαιότητα για το μέλλον της εργασίας στον δυτικό κόσμο.

Το πρόβλημα είναι ότι η συζήτηση γίνεται σε μια χώρα όπου ακόμη δεν έχουμε λύσει τα στοιχειώδη.

Σε χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις το οκτάωρο υπάρχει όπως οι αρχαίοι Κένταυροι.

Τους αναφέρουν οι πηγές, αλλά κανείς δεν τους έχει συναντήσει προσωπικά.

Υπερωρίες αδήλωτες, ωράρια λάστιχο, εργασία Σαββατοκύριακου «για να βγει η δουλειά», μισθοί που εξατμίζονται πριν τελειώσει ο μήνας και εργαζόμενοι που αισθάνονται υποχρεωμένοι να λένε κι ευχαριστώ.

Και μέσα σε αυτό το τοπίο, εμείς ανοίξαμε συζήτηση για το 32ωρο.

Δηλαδή για τον τέταρτο όροφο, ενώ δεν έχουμε ρίξει ακόμα τα θεμέλια.

Υπάρχει μια λέξη, που στην Ελλάδα αντιμετωπίζεται σαν εξωτική ασθένεια.

Η παραγωγικότητα.

Κανείς δεν την αγαπά, λίγοι την καταλαβαίνουν, όλοι την παρακάμπτουν.

Κι όμως υπάρχει.

Είναι το πόση αξία παράγεται ανά ώρα εργασίας.

Δεν είναι πόσο ιδρώνεις, ούτε πόσο φωνάζει το αφεντικό, ούτε πόσες ώρες κάθεσαι στην καρέκλα με ανοιχτό υπολογιστή.

Είναι το τι βγαίνει στο τέλος της ημέρας.

Σε χώρες με υψηλή παραγωγικότητα, λιγότερες ώρες μπορούν πράγματι να σημαίνουν ίδιο ή και καλύτερο αποτέλεσμα.

Γιατί εκεί υπάρχει οργάνωση, τεχνολογία, κατάρτιση, πειθαρχία, καθαροί κανόνες, παραγωγή ανταγωνιστικού προϊόντος σε διεθνή κλίμακα. Στην Ελλάδα όμως πολλές φορές μπερδεύουμε την εργασία με την ταλαιπωρία και την παραγωγή με την παρουσία.

Νομίζουμε ότι όποιος έφυγε τελευταίος από το γραφείο είναι και ήρωας της οικονομίας.

Δεν σημαίνει ότι η τετραήμερη εργασία είναι λάθος ιδέα.

Σε ορισμένους κλάδους, σε μεγάλες εταιρείες, σε σοβαρά οργανωμένα περιβάλλοντα, μπορεί να είναι το αύριο.

Αλλά όταν μια οικονομία πάσχει ακόμη από χαμηλή παραγωγικότητα, έλλειψη προσωπικού, μικρό μέγεθος επιχειρήσεων και διαρκή αυτοσχεδιασμό, το αύριο δεν επιβάλλεται με συνθήματα. Στην Ελλάδα έχουμε μια σταθερή συνήθεια.

Προσπερνάμε το σήμερα και ερωτευόμαστε το μεθαύριο.

Δεν λύσαμε την ακρίβεια, δεν λύσαμε τη μαύρη εργασία, δεν λύσαμε τη στεγαστική πίεση, δεν λύσαμε την ανασφάλεια των νέων, αλλά ανοίξαμε ιδεολογικό πόλεμο για το μοντέλο εργασίας του μέλλοντος.

Η πέτρα έπεσε στο πηγάδι.

Και τριάντα γνωστικοί έχουν ήδη σκύψει να την ανασύρουν.

Μόνο που το πηγάδι είναι άδειο εδώ και χρόνια και στον πάτο του γράφει με κιμωλία μια λέξη που κανείς δεν θέλει να διαβάσει. Παραγωγικότητα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους