Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Νιώθω συγκίνηση που μέσα σε μόλις τρεισήμιση χρόνια «η βιβλιοθήκη της καρδιάς μας» το Παράρτημα Τριφυλίας - Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Καλαμάτας έχει γίνει κυριολεκτικά ένας «τρίτος χώρος» για παιδιά και ενήλικες.

Ένας πυρήνας πολιτισμού και σύνδεσης, σημείο αναφοράς, όχι μόνο για τα Φιλιατρά αλλά για ολόκληρη την Τριφυλία και το Νομό μας.

Αυτό οφείλεται στην πρωτοβουλία της Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Καλαμάτας να δημιουργήσει το παράρτημα και στον Μορφωτικός Σύλλογος Φιλιατρών Ο Πυρσός που παραχώρησε την αίθουσα.

Νιώθω την ανάγκη να το πω για άλλη μια φορά και ίσως γίνομαι κουραστική.

Αυτή η συνεργασία μεταξύ των δύο φορέων είναι ένα ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΔΩΡΟ για την Τριφυλία, την Πυλία και τις γύρω περιοχές.

Δε νομίζω πως πολλοί το έχουν αντιληφθεί ακόμα.

Και αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στον «Πυρσό» επειδή έχει αναλάβει τα λειτουργικά έξοδα της βιβλιοθήκης (ρεύμα, τηλέφωνο, καθαριότητα) τα οποία δεν είναι λίγα. Ο Πυρσός επένδυσε ουσιαστικά με τη συμβολή του στη δημιουργία της βιβλιοθήκης.

Μη γελιόμαστε, «χασούρα» είναι για τον Πυρσό η λειτουργία μιας βιβλιοθήκης που δεν του προσφέρει εισοδήματα.

Όμως συνεχίζει, στηρίζει, πληρώνει… Το πώς το ξέρουν οι ίδιοι.

Όσο για τις επιτυχίες της βιβλιοθήκης, ξέρω, θα πείτε «μπράβο Γαρυφαλιά…» «…αγαπάς αυτό που κάνεις…» κλπ, κλπ, όμως αυτές οι επιτυχίες θέλουν δύο πλευρές.

Οπως ακριβώς η Δημόσια βιβλιοθήκη της Καλαμάτας και ο Μορφωτικός σύλλογος Φιλιατρών.

Δεν αρκεί να έχεις μια ιδέα αν δε βρεις ανταπόκριση και βοήθεια για να γίνει πράξη.

Αν δεν υπάρχει ανταπόκριση, όσο και να αγαπώ αυτό που κάνω και να αφιερώνω τόσες ώρες, δεν θα υπάρχει επιτυχία.

Είναι όπως η εκπαίδευση: χρειάζεται δύο έναν δάσκαλο και έναν μαθητή.

Ή καλλιέργεια της ανάγνωσης και η καλλιέργεια αισθητικής, νέων συνηθειών δεν είναι υπόθεση ενός και δε γίνεται από τη μία στην άλλη.

Θέλει δύο, τρεις, χίλιους δεκατρείς και υπομονή.

Οπως όταν φυτεύουμε ένα σποράκι και το περιμένουμε να ανθίσει.

Αυτό που συμβαίνει στα Φιλιατρά οφείλεται κυρίως στους γονείς που θεωρούν προτεραιότητά τους να φέρουν τα παιδιά στη βιβλιοθήκη, αν όχι για τα εργαστήρια «έστω» για να δανειστούν ένα βιβλίο.

Που δεν είναι καθόλου «έστω, στην πραγματικότητα.

Είναι σπουδαίο.

Και δεν έρχονται όλα τα παιδιά, ούτε όλοι γονείς το θεωρούν ανάγκη να επισκέπτονται τη βιβλιοθήκη.

Είναι πάρα πολλοί αυτοί που δεν την έχουν επισκεφτεί καθόλου.

Όπως και αυτοί που δεν την επισκέπτονται κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους αλλά έρχονται στις διακοπές, όπως και αυτοί που έχουν συνδυάσει τη βιβλιοθήκη με τις διακοπές και τα παιδιά τους όλο το καλοκαίρι είναι εκεί 🙂 ❤️ όπως και άλλοι που δεν έχουν έρθει ποτέ επειδή είναι μακριά τα Φιλιατρά (15-20 λεπτά με το αυτοκίνητο) αν και για άλλους λόγους κάνουν την απόσταση.

Ναι, μετράμε διαφορετικά τον χρόνο στην επαρχία αλλά πάντα είναι θέμα προτεραιοτήτων. (Για πολλά χρόνια πήγαινα δύο φορές την εβδομάδα και τα δύο μου παιδιά στην Πύλο, στο ωδείο-20-25 λεπτά) «Τα παιδιά δε διαβάζουν» «τα παιδιά δεν έχουν όρια», «τα παιδιά είναι κολλημένα στις οθόνες …» τα παιδιά… τα παιδιά… τα παιδιά… Έλεος κάπου, με τα παιδιά.

Κανονικά, θα έπρεπε να αντιστρέφονται αυτές φράσεις και να φτάνουν στο μυαλό μας «οι ενήλικες… οι γονείς… οι εκπαιδευτικοί… οι γονείς αυτό… οι γονείς εκείνο…» Αυτό που βιώνω στα Φιλιατρά, στη βιβλιοθήκη, είναι κάτι διαφορετικό, κάτι ονειρεμένο.

Και, αν και συχνά οι φίλοι μου λένε ότι είμαι στον κόσμο μου και είμαι πολύ ρομαντική και αισιόδοξη και άλλα τέτοια κολακευτικά στον ίδιο πλανήτη μένω, guys.

Απλώς πιστεύω μάλλον περισσότερο από άλλους στα παιδιά και στο παιδικό βιβλίο και στις βιβλιοθήκες.

ΚΑΙ στην παρουσία του ενήλικα.

Εντάξει, τελείωσα 😬 (Και δεν ανέφερα πόσο τιμητικό ήταν για μένα άλλη μια φορά να μοιράζομαι την εμπειρία μου από τη βιβλιοθήκη σε ελληνικό ή διεθνές έδαφος 😉 - είναι η τέταρτη φορά!)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους