Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Ελλάδα πριν μερικούς μήνες, είδε με δέος τις συγκλονιστικές φωτογραφίες των 200 εκτελεσθέντων της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944 από τους Γερμανούς, φωτογραφίες που βγήκαν στο φως μετά από 82 χρόνια και είχαν ληφθεί λίγο πριν αλλά και την ώρα της εκτέλεσης.

Αυτό που προκάλεσε θαυμασμό και τεράστια συγκίνηση, ήταν το θάρρος αυτών των ανθρώπων, η ψυχική τους δύναμη, τα περήφανα πρόσωπα τους που με ανοικτά και λαμπερά τα μάτια, κοίταξαν χωρίς φόβο, τους δολοφόνους κατακτητές, την ώρα που τους πυροβολούσαν..

Ανεβάζω ξανά, το κείμενο που ανέβασα και πέρσι, το οποίο είχα ετοιμάσει μετά από έρευνα που έκανα στο διαδίκτυο και αφορά το πως φτάσαμε σε αυτή τη μαζική δολοφονία και τι έγινε εκείνη τη μαύρη μέρα.. 'Την 27.4.1944, κομμουνιστικαί συμμορίαι, παρά τους Μολάους, κατόπιν μίας εξ ενέδρας επιθέσεως, εδολοφόνησαν ανάνδρως ένα Γερμανό στρατηγό και τρεις συνοδούς του αξιωματικούς και ετραυμάτισαν πολλούς Γερμανούς στρατιώτες.

Εις αντίποινα θα εκτελεσθούν: 1.

Ο τυφεκισμός 200 κομμουνιστών την 1η Μαΐου 1944. 2.

Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών, τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάων προς Σπάρτην, έξωθι των χωρίων.

Υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τούτου, Ελληνες εθελονταί εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς.

Ο στρατιωτικός διοικητής Ελλάδος’.

Με αυτή την ανακοίνωση, οι Γερμανοί στις 30/4/1944, ανακοινώνουν τα αντίποινα τους για την αντιστασιακή δράση του ΕΛΑΣ..

Είναι πολύ σημαντικό να προσέξετε την τελευταία παράγραφο.. οι Έλληνες εθελοντές που σκότωσαν αυτοβούλως ακόμα 100 άνθρωπους, είναι οι γνωστοί Ταγματασφαλίτες..

Την ίδια μέρα στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου, οι Γερμανοι ανακοινώνουν τα ονόματα των 200 κρατουμένων που θα εκτελούσαν, οι οποίοι ήταν εξόριστοι επί δικτατορίας Μεταξά στην Ακροναυπλία, στην Ανάφη και τον Άη Στράτη.

Όσοι άκουσαν το όνομά τους, αποχαιρέτησαν τους συντρόφους τους και βγήκαν από τα κελιά με συνθήματα για την Ελλάδα, τη λευτεριά, το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ.

Με σταθερό βήμα προχώρησαν και σχημάτισαν εικοσάδες μπροστά στο Μπλοκ 15, το κτήριο που ήταν χώρος αυστηρής απομόνωσης των κρατουμένων. Ο Ναπολέοντας Σουκατζίδης, παρόλο που ήταν ο διερμηνέας του στρατοπέδου αφού μιλούσε 9 γλώσσες, ήταν στη λίστα του θανάτου, η οποία είχε συνταχθεί στα γραφεία των Ες Ες στην οδό Μέρλιν..

Ο διοικητής του στρατοπέδου, έδωσε τη δυνατότητα στον Σουκατζίδη να απαλλαγεί και στη θέση του να μπει άλλος κρατούμενος.. αυτός όμως προτίμησε τον τοίχο της Καισαριανής από την ατίμωση..

Τα ξημερώματα της Πρωτομαγιάς του 1944, οι 200, μεταφέρθηκαν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής με 10 φορτηγά και κατά τη διάρκεια της διαδρομής, έγραφαν σημειώματα και τα πέταγαν στο δρόμο..

Παραλήπτες ήταν η μάνα, ο πατέρας, τα αδέλφια, οι αγαπημένοι τους άνθρωποι..

Ταχυδρόμοι θα γίνονταν οι περαστικοί, που θα μετέφεραν τα μαύρα μαντάτα..

Το μαντήλι του Σπήλιου Αμπελογιάννη, εργάτη από το Ανεμοχώρι Ηλείας, ο οποίος ήταν ένας από τους 200 εκτελεσθέντες, ήταν θαμμένο για χρόνια σε ένα τενεκέ στην αυλή ενός σπιτιού στο Κολωνό.

Στην άκρη, ήταν γραμμένα με μολύβι: ‘Αμπελογιάννης Σπήλιος του Κωνσταντίνου, οδος Άστρους 93, Κολωνός.

Έτσι πεθαίνουν οι τίμιοι Έλληνες.

Πεθαίνω περήφανος.

Ζήτω η Λευτεριά. Διαβάτη Έλληνα, το ρούχο τούτο να το πας στην παραπάνω διεύθυνση.

Είναι η στερνή επιθυμία ενός ανθρώπου που ξέρει να πεθαίνει για τη λευτερια.

Ζήτω ο Ελληνικός Λαός’.

Το 2018 και 74 χρόνια μετά, η Μαρία Σοφιανού, αδελφή του Σπήλιου Αμπελογιάννη, μέσω του Νίκου Σοφιανού,παρέδωσε το μαντήλι στο Κ.Κ.Ε. Ο Νίκος Μαριακάκης στο δικό του σημείωμα έγραψε: ‘Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά παρά να ζει σκλάβος’. Ο Μήτσος Ρεμπούτσικας έγραψε: ‘Οταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτέ..’ Συγκλονιστικοί οι στίχοι από το ποίημα του Κώστα Βάρναλη ‘Πρωτομαγιά του 1944’: ‘..Δεν ήρθαν μελλοθάνατοι με κλάμα και λαχτάρα, μόν’ ήρθανε μελλόγαμπροι με χορό και τραγούδι.

Και πρώτος άρχος του χορού, δυο μπόγια πάνου απ’ όλους κι από το Χάρο τρεις φορές πιο πάνου ο Ναπολέος..’ Τρεις κλοιοί ήσαν που περίμεναν το Σκοπευτήριο.

Στον τόπο εκτέλεσης ήσαν Γερμανοί των Ες-Ες, έξω ακριβώς γερμανοτσολιάδες και παραέξω αστυφύλακες.

Κατά τη μεταφορά των νεκρών με τα αυτοκίνητα, οι γερμανοτσολιάδες χόρευαν και τραγουδούσαν: ‘Eγώ είμαι ‘γω, ευζωνάκι γοργό’.. Στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, οι 200 κομμουνιστές, χωρίστηκαν σε 20άδες για να στηθούν στο τοίχο.. Ο Ναπολέων Σουκατζίδης, αν και ήταν το νούμερο 71, μπήκε στη τελευταία 20άδα, για να επιτελέσει το ρόλο του μεταφραστή.

Όταν οι πρώτοι πήρανε τις θέσεις τους, ο Σουκατζίδης, διατάχθηκε από τους Γερμανούς να τους ρωτήσει αν είχαν τίποτα να πουν..

Είχαν:‘Ζήτω η Ελλάδα! Ζήτω η Λευτεριά!’.

Τίποτα άλλο; ‘Όχι! Τίποτα.

Αδέλφια, γεια σας!’ Εκ μέρους όλων, ο Ναπολέων Σουκατζίδης, είπε στους Γερμανούς, ότι δεν θέλουν να τους δέσουν τα μάτια..ήθελαν να βλέπουν τους εκτελεστές τους στα μάτια..

Ακούστηκε 10 φορές η ομοβροντία του εκτελεστικού αποσπάσματος και 10 φορές, οι χαριστικές βολές..

Οι 200, τραγουδούσαν συνεχώς τον Εθνικό Ύμνο, τη Διεθνή και ζητωκραύγαζαν υπέρ του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και του ΚΚΕ, την ώρα που τους εκτελούσαν..φώναζαν δυνατά, σαν να προσπαθούσαν να καλύψουν τους φρικτούς κρότους των όπλων..

Τα πτώματα μετάφεραν στα καμιόνια, οι επόμενοι 20 που ήταν για εκτέλεση.. ‘Από τις χαραμάδες των φορτηγών έτρεχε το αίμα.

Στο χωμάτινο δρόμο το ρουφούσε η γης, αλλά στην άσφαλτο σχηματιζόταν ένα άλικο αιμάτινο ρυάκι σε μαύρο φόντο.

Θυμιάζανε μερικές γυναίκες κι άλλοι αφήνανε λίγα λουλούδια στις αραδιασμένες αιμάτινες γραμμές’, είναι κάποιες από τις μαρτυρίες της εποχής.. Η Σεμίραμις, μια κοπέλα από τη Χίο που ζούσε στο Μετς, υπέστη καρδιακό επεισόδιο και λιποθύμησε, όταν είδε το αίμα να ρέει από ένα από τα καμιόνια των Γερμανών που μετέφερε τα πτώματα των εκτελεσθέντων στο Γ’ Νεκροταφείο.. ήταν ένας από τους ανθρώπους για τους οποίους ποτέ δεν έγραψε η ιστορία αλλά πάντα βάραινε τη ψυχή της, το αίμα των 200 αθώων..

Οι καμπάνες των εκκλησιών της Καισαριανής, κτύπησαν πένθιμα.. Στο Γ’ Νεκροταφείο, άνοιξαν τάφους για να δεχτούν αυτούς που τραγούδαγαν τον εθνικό ύμνο, την ώρα που τους εκτελούσαν..

Εκεί έτρεξαν μετά τη ταφή, λίγοι γνωστοί και συγγενείς, για να κλάψουν και να αφήσουν λίγα λουλούδια σ’ όποιο τάφο βρίσκανε μπροστά τους, αφού δεν υπήρχανε γραμμένα ονόματα..

Στο τελευταίο του γράμμα προς τον πατέρα του, ο Ναπολέων Σουκατζίδης, έγραφε: ‘Πατερούλη πάω για εκτέλεση.. να σαι περήφανος για το μονάκριβο γιο σου..’ Στην αρραβωνιαστικιά του έγραψε: ‘Η τελευταία σκέψη μαζί σου..Θα ήθελα να σε κάνω ευτυχισμένη..’ Την εκτέλεση των 200 από τους Ναζί και τον ηρωισμό του Σουκατζίδη, πραγματεύεται η ταινία του Παντελή Βούλγαρη ‘Το τελευταίο σημείωμα’, μια παραγωγή συγκλονιστική..

Στη πρώτη φωτογραφία ο ήρωας Ναπολέων Σουκατζίδης, στη δεύτερη το μαντήλι του Σπήλιου Αμπελογιάννη, στη τρίτη το γράμμα του Μήτσου Ρεμπούτσικα, στη τέταρτη το γράμμα του Νίκου Μαριακάκη, στη πέμπτη ο τοίχος του Σκοπευτηρίου της Καισαριανής και στη τελευταία, ένα από τα καμιόνια των Γερμανών με πτώματα εκτελεσθέντων κομμουνιστών και εμφανή τα σημάδια από το αίμα..

Οι 200 της Καισαριανής, έδωσαν τη ζωή τους για εκείνα τα ανώτερα ιδανικά που δίνουν περιεχόμενο στην έννοια ‘άνθρωπος’..

Και δεν πέθαναν ποτέ..

Εκείνη την Πρωτομαγιά, την έγραψαν με το αίμα τους, σε ένα κεφάλαιο της Ιστορίας που δεν θα σβήσει ποτέ.. όσο και αν προσπαθούν κάποιοι..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους