Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δημήτρης Αθηναίος Άσε με να σου πω γιατί ένας Μουσουλμάνος θα μαχαίρωνε έναν τυχαίο Εβραίο στους δρόμους του Λονδίνου.

Μεγάλωσα ως Μουσουλμάνος και ξέρω ακριβώς γιατί συμβαίνει αυτό.

Δεν είναι αντίδραση στον πόλεμο στη Γάζα.

Δεν είναι καταπίεση.

Δεν είναι ριζοσπαστικοποίηση.

Είναι το λογικό αποτέλεσμα του ίδιου του Ισλάμ.

Δεν έχει σημασία αν είσαι Μουσουλμάνος ή όχι· εμείς ως ανθρώπινα όντα κουβαλάμε βαθιά μέσα μας ενοχή.

Ξέρουμε ότι δεν είμαστε αρκετά καλοί και περνάμε τη ζωή μας προσπαθώντας να λυτρωθούμε μέσω καλών πράξεων, πιστεύοντας ότι έτσι θα φύγει αυτή η ασφυκτική ενοχή. Ο Χριστιανισμός, για παράδειγμα, προσφέρει έναν τρόπο διαφυγής από την ενοχή, μια λύση που δεν βασίζεται στα έργα σου αλλά σε εκείνα του Χριστού.

Η σωτηρία δεν κερδίζεται, προσφέρεται.

Αποδέχεσαι ότι δεν μπορείς να λυτρώσεις τον εαυτό σου, γιατί ο Χριστός τα έκανε όλα εκ μέρους σου.

Αυτό σημαίνει ότι είσαι ελεύθερος.

Ελεύθερος να ζήσεις, να δημιουργήσεις, να υπηρετήσεις, να αγαπήσεις.

Και όταν ένας Χριστιανός νιώθει χαμένος, συντετριμμένος και έχει ανάγκη συγχώρεσης, μπορεί να πάει στην εκκλησία, να μιλήσει με έναν ποιμένα ή ιερέα και να φύγει γνωρίζοντας ότι έχει συγχωρεθεί. Το Ισλάμ, από την άλλη πλευρά, δεν προσφέρει λύτρωση, αλλά εργαλειοποιεί την ενοχή.

Αντί να παρέχει σωτηρία, ο Αλλάχ σε εκθέτει, κρατά τις αμαρτίες σου πάνω από το κεφάλι σου και σε απειλεί με την κόλαση και τα βασανιστήρια στον τάφο. Το Κοράνι δεν είναι βιβλίο ειρήνης, είναι βιβλίο απειλών.

Εκφοβίζει τους Μουσουλμάνους ώστε να υπακούουν μέσω φόβου, ταπείνωσης και τιμωρίας.

Τι συμβαίνει λοιπόν όταν ένας Μουσουλμάνος αναζητά λύτρωση; Προσπαθεί να γίνει καλύτερος Μουσουλμάνος.

Προσεύχεται, νηστεύει, δίνει ελεημοσύνη, πηγαίνει στο Χατζ, κάνει ό,τι διατάζει ο Αλλάχ.

Αλλά δεν λειτουργεί ποτέ.

Το ξέρω.

Το έκανα.

Και όσο κι αν προσεύχεσαι, όσο κι αν προσπαθείς, η ενοχή δεν φεύγει ποτέ.

Γιατί βαθιά μέσα του κάθε Μουσουλμάνος ξέρει ότι δεν είναι αρκετό. Ο Αλλάχ πάντα ζητά περισσότερα. Ο Αλλάχ αγαπά εκείνους που πεθαίνουν πολεμώντας εναντίον των απίστων.

Δεν είναι άποψη, είναι στο Κοράνι, στα Χαντίθ, σε κάθε μάθημα που διδάσκεται στα παιδιά.

Αυτός είναι ο λόγος που οι Μουσουλμάνοι, ακόμη και οι λεγόμενοι «μετριοπαθείς», διστάζουν πάντα να καταδικάσουν την τρομοκρατία.

Γιατί γνωρίζουν ότι το τζιχάντ απαιτείται από τον Αλλάχ.

Μπορεί να μην είναι πρόθυμοι να το πράξουν οι ίδιοι, αλλά δεν μπορούν να πουν ότι είναι λάθος.

Έτσι, όταν ένας Μουσουλμάνος αποτυγχάνει να βρει ειρήνη μέσω θρησκευτικών τελετουργιών, έχει δύο επιλογές: Να τα παρατήσει, να σταματήσει να είναι ευσεβής και να μάθει να ζει με την ενοχή, ή να αφοσιωθεί στο τζιχάντ, γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος να είναι αληθινός με τον εαυτό του. Το Κοράνι το λέει ξεκάθαρα: «Σκοτώστε όσους δεν λατρεύουν τον Αλλάχ ή δεν υπακούν στον Προφήτη» (9:29).

Έτσι, όταν ένας Μουσουλμάνος αγκαλιάζει πλήρως αυτή την ταυτότητα, το να σκοτώνει απίστους δεν είναι απλώς δικαιολογημένο, είναι χαρά.

Είναι μια πράξη: Σωτηρίας του εαυτού του, υπακοής στον Αλλάχ, εξασφάλισης της αιωνιότητάς του, και τελικής διαφυγής από το συντριπτικό βάρος της ενοχής.

Αυτός είναι ο λόγος που ένας Μουσουλμάνος μπορεί να μαχαιρώσει έναν τυχαίο Εβραίο στον δρόμο και να μη νιώθει τίποτα άλλο παρά ικανοποίηση.

Γιατί για πρώτη φορά στη ζωή του πιστεύει ότι έχει κάνει κάτι άξιο λύτρωσης. — Dan Burmawi Αν θέλεις, μπορώ να σου κάνω και μια κριτική ανάλυση του κειμένου (γιατί έχει έντονα ιδεολογικό και αμφιλεγόμενο περιεχόμενο).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους