Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σε μια μέρα που ιστορικά ανήκει σε όσους κουβαλούν την εργασία ως κόπο, ως μισθό, ως ανασφάλεια, ως σώμα εξαντλημένο και αξιοπρεπές κι όχι στα ιδρύματα, όχι στα think tanks, όχι στις επιτροπές σύνταξης, εμφανίζεται ένα μανιφέστο για τη «συμπαράταξη» ανήμερα της Εργατικής Πρωτομαγιάς, με την επιμέλεια μιας γλώσσας που μοιάζει να φοβάται ακόμη και τη λέξη «σύγκρουση».

Η εργασία υπάρχει ως έννοια, ως ενότητα, ως τακτοποιημένη ρητορική.

Όχι ως πίεση, όχι ως εμπειρία, όχι ως ζωή που σφίγγει.

Και αυτή η απόσταση, ανάμεσα στη γλώσσα και στη ζωή, δεν είναι λεπτομέρεια ύφους.

Είναι ήδη πολιτική στάση.

Το μανιφέστο μιλά για μια «Κυβερνώσα Αριστερά», αλλά αποφεύγει με σχεδόν επιμελημένη ευγένεια να αγγίξει το μόνο ερώτημα που θα έδινε βάρος σε αυτή τη φράση: τι συνέβη όταν η Αριστερά κυβέρνησε; Πού συγκρούστηκε, πού συμβιβάστηκε, πού αρκέστηκε; Δεν υπάρχει ούτε μία ρωγμή αυτοκριτικής, ούτε ένα σημείο που να βαραίνει από το παρελθόν.

Η διακυβέρνηση επανέρχεται ως υπόσχεση, ενώ είναι ήδη εμπειρία.

Και αυτή η αφαίρεση της εμπειρίας δεν είναι αθώα, ρε φίλε, είναι προϋπόθεση επανεκκίνησης.

Κι όμως, μέσα σε αυτή την απουσία, κάτι επιμένει σχεδόν ειρωνικά: το όνομα που δεν γράφεται. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν υπογράφει και ακριβώς γι’ αυτό υπάρχει παντού.

Στη σύνταξη, στις ισορροπίες, στο προσεκτικό πάντρεμα ριζοσπαστισμού και «ρεαλισμού».

Δεν έχουμε απουσία «ηγεσίας».

Έχουμε μια «ηγεσία» που περιμένει να εμφανιστεί τη σωστή στιγμή, ένα κέντρο που οργανώνει χωρίς να εκτίθεται.

Το μανιφέστο λειτουργεί ως προθάλαμος όχι ως απόφαση.

Αυτό εξηγεί και τη γλώσσα του.

Όλα είναι εκεί: εργασία, ισότητα, οικολογία, ψηφιακότητα, φύλο, δημοκρατία, νέοι.

Ένα πλήρες λεξιλόγιο προοδευτικότητας, μια σχεδόν σχολαστική κάλυψη των υποχρεωτικών θεμάτων της εποχής.

Αλλά ακριβώς επειδή όλα περιλαμβάνονται, τίποτα δεν αιχμηρεύει.

Δεν υπάρχει ρήξη που να κοστίζει, δεν υπάρχει επιλογή που να αποκλείει.

Η «ριζοσπαστικότητα» γίνεται ύφος, μια ήπια θερμοκρασία λόγου που δεν καίει τίποτα.

Και κάπου εδώ το ίδιο το κείμενο αρχίζει να εκτίθεται.

Διακηρύσσει ότι επιδιώκει «πράξη πολλαπλασιασμού και όχι άθροισης», αλλά η ίδια του η δομή είναι ένα ευγενές άθροισμα: εργασία, νεολαία, οικολογία, Τεχνητή Νοημοσύνη, δικαιώματα, Ευρώπη, όλα παρατεταγμένα σε μια αλληλουχία χωρίς ιεράρχηση και χωρίς σύγκρουση.

Επαναλαμβάνει τη «Κυβερνώσα Αριστερά» σαν καθησυχαστική επωδό, χρησιμοποιεί το «δεν βγαίνει ο μήνας» σαν αναγνωρίσιμο σύνθημα, αλλά δεν το μετατρέπει σε πολιτικό διακύβευμα.

Και όταν φτάνει στα «τέσσερα Ε» —Ειρήνη, Ευημερία, Ελευθερία, Ελπίδα— μοιάζει να γλιστρά σε μια σχεδόν διαφημιστική οικονομία του λόγου, εκεί όπου η πολιτική συναντά το branding.

Το πιο ειλικρινές σημείο, ίσως, είναι όταν αυτοτοποθετείται «στα αριστερά του Κέντρου»: εκεί, η ριζοσπαστικότητα επιστρέφει στο γνώριμο έδαφος της εκλογικής γεωμετρίας.

Το ίδιο μοτίβο επανέρχεται και στη «συμπαράταξη».

Επικαλείται ενότητα, αλλά αποφεύγει την ισοτιμία.

Δεν έχουμε μια ανοιχτή συνάντηση.

Έχουμε μια διακριτική αναδιάταξη γύρω από ένα κέντρο που δεν δηλώνεται. Το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Αριστερά δεν καλούνται να συνδιαμορφώσουν.

Καλούνται να τοποθετηθούν.

Η ενότητα εμφανίζεται ως ανάγκη, αλλά λειτουργεί ως πρόταση ηγεμονίας χωρίς να το ομολογεί.

Και έτσι καταλήγουμε στο βασικό σχήμα: επιστροφή χωρίς δήλωση επιστροφής.

Δεν ανακοινώνεται τίποτα ευθέως: ούτε αρχηγός, ούτε κόμμα, ούτε ρήξη.

Αντί γι’ αυτό, καλλιεργείται μια προσδοκία, ένας διάδρομος επανεμφάνισης.

Το μανιφέστο προετοιμάζει και κρατά ανοιχτή την επόμενη κίνηση.

Μια πολιτική σε αναμονή, προσεκτικά οργανωμένη.

Σε οποιαδήποτε άλλη ημέρα, όλα αυτά θα μπορούσαν να περάσουν ως γνώριμη τεχνική της πολιτικής.

Αλλά στην Πρωτομαγιά όχι.

Γιατί αυτή η ημέρα, ακόμη και σήμερα, επιμένει σε κάτι απλό και σχεδόν ενοχλητικό: όποιος μιλά για την εργασία, οφείλει να εκτεθεί απέναντί της.

Με όνομα, με ευθύνη, με παρελθόν.

Και εδώ ακριβώς εντοπίζεται η αμηχανία του μανιφέστου: ζητά να ανοίξει έναν νέο κύκλο, χωρίς να πει πώς και γιατί έκλεισε ο προηγούμενος. Υ. Γ.

Η εκτενής παράθεση πανεπιστημιακών, ειδικών και δημόσιων προσώπων λειτουργεί αναμφίβολα ως μορφή θεσμικής επικάλυψης.

Ωστόσο, αυτό παραμένει δευτερεύον.

Το κρίσιμο δεν είναι ποιοι υπογράφουν, αλλά ποιος δεν υπογράφει και ακριβώς έτσι οργανώνει το κείμενο από τη σκιά. Έχουμε βαρεθεί…!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους