Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Μητσοτάκης κατάφερε, ανήμερα της εργατικής Πρωτομαγιάς, να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: να πάρει μια ημέρα βαριά, ματωμένη, φορτισμένη από αγώνες, απεργίες, νεκρούς, διεκδικήσεις, οκτάωρα, αξιοπρέπεια και ανθρώπινη κόπωση, και να την περάσει από το αποστειρωμένο πλυντήριο της επικοινωνίας του.

Εκεί όπου άλλοι βλέπουν εργάτη, εκείνος βλέπει δελτίο τύπου.

Εκεί όπου η Ιστορία ακούει φωνές, εκείνος ακούει jingle.

Εκεί όπου η Πρωτομαγιά ζητά σιωπή, σεβασμό και επίγνωση, εκείνος πετάει και μια Eurovision, έναν Ακύλα, ένα «να μας το φέρει», ένα χαριτωμένο αστεϊσμό του πρωθυπουργικού καναπέ, σαν να είναι όλα ίδιο πράγμα: οι νεκροί του Σικάγου, οι απεργίες, τα εργατικά δικαιώματα, η τηλεθέαση, το TikTok, το κυβερνητικό μοντάζ και το χαμόγελο του ανθρώπου που νομίζει ότι η Ιστορία είναι απλώς περιεχόμενο.

Και ύστερα αρχίζει η απαρίθμηση.

Τι «φέραμε», τι «κάναμε», τι «δώσαμε», τι «αυξήσαμε», τι «διορθώσαμε».

Σαν να μην υπάρχει η ιστορική εργατική Πρωτομαγιά, αλλά απολογισμός εταιρικού διευθυντή σε συνέδριο παραγωγικότητας.

Σαν να μην υπάρχουν άνθρωποι που μετράνε τον μήνα από λογαριασμό σε λογαριασμό, αλλά μόνο πίνακες, καμπάνιες και ευχαριστημένοι δείκτες.

Αυτό είναι το βαθύ πρόβλημα: δεν μπερδεύει απλώς τις γιορτές· μπερδεύει την κοινωνία με το κοινό του, την εργασία με την επικοινωνία, την πολιτική με διαφημιστικό σποτ, την Ιστορία με ατάκα.

Και όταν η εξουσία φτάνει στο σημείο να μην καταλαβαίνει ούτε την ημέρα που υποτίθεται ότι τιμά, τότε δεν έχουμε πια αστοχία ύφους. Έχουμε πολιτική αλαζονεία ντυμένη casual χαμόγελο. Άντε από κει κι εσύ ρε!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους