Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν στο τέλος της τετραετίας γίνουν εκλογές θα δούμε για πολλοστή φορά το φαινόμενο κάποιοι άνθρωποι να είναι στα καφενεία υποστηρίζοντας τον Φαραντούρη για τις πολιτικές του θέσεις, και τι καλά που τα λέει, και πόσο ενδιαφέρεται για τη χώρα και τους Έλληνες.

Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που τον υποστήριζαν όταν ήταν στην ΝΔ, μετά που πήγε στο ΠΑΣΟΚ κι έβριζε την ΝΔ, μετά που πήγε στον ΣΥΡΙΖΑ κι έβριζε το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ, μετά που ήθελε να πάει στο κόμμα Κασσελάκη βρίζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ, μετά που ήθελε να αναλάβει την αρχηγία του ΣΥΡΙΖΑ βρίζοντας το ΠΑΣΟΚ τον Κασσελάκη και την ΝΔ, μετά που ήθελε να πάει στο (θα γίνει άραγε; ) κόμμα Καρυστιανού βρίζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ κι όλους τους υπολοίπους, μετά που πήγε στο ΠΑΣΟΚ βρίζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ, την ΝΔ, τον Κασσελάκη και την Καρυστιανού.

Κι αν ζαλιστήκατε που το διαβάσατε, σας βεβαιώ πως αδικείτε τον εαυτό σας καθώς ο μόνος που δεν ζαλίστηκε κάνοντάς το είναι ο ίδιος ο Φαραντούρης.

Κι αν εντυπωσιάζετε που υπάρχουν άνθρωποι που ανερυθρίαστα τον στηρίζουν – και θα συνεχίσουν να το κάνουν – τόσα χρόνια θα σας έλεγα να μην το κάνετε.

Επειδή θα πρέπει να σκεφτείτε και θυμηθείτε πόσες φορές έχετε ακούσει από το στόμα κάποιου – ακόμα και φίλου και συγγενή σας – την κλασσική φράση: «Κι εμένα τι μου έκανε ο Χ;» όπου Χ είναι ο τάδε πρωθυπουργός, πολιτικός αρχηγός κόμματος, ή βουλευτής.

Και μαζί με αυτήν τις υπόλοιπες που την συνοδεύουν όπως «εμένα δεν μου έκοψε τον μισθό», «εμένα δεν μου έδωσε επίδομα», «εμένα τι θα με ωφελήσει η μείωση του χρέους», κι άλλες πολλές.

Κι όλες έχουν κάτι κοινό, την λέξη «εμένα».

Επειδή η πλειοψηφία του κόσμου που ψηφίζει λειτουργεί με βάση αυτή την λέξη και καλό είναι να το παραδεχθούμε.

Επειδή η πλειοψηφία του κόσμου αρνείται να μεγαλώσει κι αυτό διαπερνά οριζοντίως όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς.

Απλά όσο κάποιος απομακρύνεται από το ιδεολογικό κέντρο, τόσο το ποσοστό αυτής της κάστας μεγαλώνει. Γιατί; Επειδή η δημοκρατία είναι το ίδιο δύσκολη με την ενήλικη ζωή.

Κάποια στιγμή φεύγει ο μπαμπάς και η μαμά από την μέση και όλοι μας αναλαμβάνουμε ευθύνες.

Κι όλοι μας δυσκολευόμαστε, εννοείται, επειδή πλέον δεν έχουμε να προστρέξουμε σε κάποιον την δύσκολη στιγμή, ή να μεταθέσουμε ευθύνες σε αυτόν.

Κι είναι ανθρώπινο να αναπολούν κάποιοι την εποχή της εφηβείας «τότε, που τρώγαμε ψωμάκι», λες και σήμερα δεν τρώνε ψωμί αλλά από τα σκουπίδια.

Η διαφορά είναι πως τότε για δουλειά πήγαινες στο σχολείο διάβαζες δεν διάβαζες, για μισθό πήγαινες στον μπαμπά και για επίδομα στον παππού, για να περνάς τις ώρες εκτός σχολείου είχες τους κολλητούς ή τις γκόμενες, και για λογαριασμούς δεν είχες ιδέα.

Κυριολεκτικά, ιδέα.

Όπως και για υποχρεώσεις.

Κι αν μεγάλωσες χωρίς μέσα σου να μεγαλώσεις ποτέ όχι μόνο αναπολείς τις εποχές που τρώγαμε ψωμάκι δανεικό και κλεμμένο από την ΕΟΚ και τις επόμενες γεννιές, αλλά κάνεις κάτι πολύ χειρότερο.

Προσδιορίζεις το καλό της χώρας, της κοινωνίας, και του συνόλου με βάση το δικό σου αποκλειστικό όφελος.

Εκεί μένεις στην λέξη «εμένα», την κάνεις ευαγγέλιο και με αυτό πορεύεσαι στην υπόλοιπη ζωή σου.

Γιατί στο μυαλό σου το κράτος, ο πρωθυπουργός, ο βουλευτής, λαμβάνουν την θέση του μπαμπά και του παππού, που όποτε θες λεφτά πας εκεί, όποτε θες επίδομα πας εκεί, λογαριασμούς δεν πληρώνεις ποτέ, και δεν αναλαμβάνεις ποτέ την ευθύνη για τίποτα.

Κι να κάποιος από την οικογένεια τολμήσει να σου πει κάτι που διαφωνείς, αρχίζεις και τα μπινελίκια και φεύγεις από το σπίτι μέχρι να σε σφίξει η πείνα και μετά ξαναγυρνάς για να σε ξαναχαρτζιλικώσει ο μπαμπάς ή ο παππούς.

Κι επειδή είσαι πλέον ενηλικιωμένος ανήλικος δεν τσαντίζεσαι απλά, πας και ψηφίζεις τον άλλον, τον όποιον άλλον σου τάξει περισσότερα.

Το εγώ σου να τραφεί και στάχτη και μπούρμπερη ολούθε.

Το κακό είναι πως από τις τάξεις αυτών των ανθρώπων βγαίνει και η πλειοψηφία των πολιτικών.

Κι επειδή ξέρουν πως λειτουργούν οι όμοιοί τους αναλαμβάνουν τον ρόλο του μπαμπά.

Αν μάλιστα οι πιθανότητες να ηγηθούν της χώρας είναι μηδενικές αναλαμβάνουν όχι μόνο τον ρόλο του μπαμπά, αλλά και της μαμάς, του παππού, της γιαγιάς, του θείου, της θείας, της νονάς και όλων των γειτόνων.

Και σου τάζουν τα πάντα ανερυθρίαστα επειδή σε ξέρουν.

Είναι μέρος σου, κομμάτι του εαυτού σου.

Και γνωρίζουν καλώς πως ακόμα κι αν κάποτε στραβώσει ο διάολος το ποδάρι του και κερδίσουν εκλογές ή βουλευτική έδρα κι αναγκαστούν να κάνουν τα αντίθετα από όσα υπόσχονταν η λύση στο πρόβλημα είναι εύκολη.

Συμπεριφερόμενοι ως ανήλικοι θα μεταθέσουν τις ευθύνες σε άλλους και θα συνεχίσουν να σου υπόσχονται τα πάντα.

Κι εσύ θα το συνεχίσεις να τους υποστηρίζεις επειδή δεν σε ενδιαφέρει καθόλου τι θα γίνει στην χώρα, στην πραγματικότητα – και βαθιά μέσα σου – δεν σε ενδιαφέρει καν τι θα γίνει στα παιδιά σου.

Τώρα τι θα γίνει με εσένα τον ίδιο.

Τώρα «τι θα μου δώσεις εμένα;!» Και κάπως έτσι έχουμε Φαραντούρηδες, Ανδρουλάκηδες, Τσίπρες και πολλούς άλλους.

Μην απορείτε, το κάρο της εξέλιξης των κοινωνιών το τραβάνε οι μικρές μειοψηφίες πάντα.

Οι πλειοψηφίες απλά κάθονται καβάλα στο κάρο πιστεύοντας πως προχωράει μόνο του και γκρινιάζοντας που αυτό δεν επιταχύνει. Συντροφικές καλημέρες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους