Original Post

Πλήρες Κείμενο:

~Memento Mori~☠️ «Αν πεθάνεις πριν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις.» «Ὁ φιλῶν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἀπολέσει αὐτήν, καὶ ὁ μισῶν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ εἰς ζωὴν αἰώνιον φυλάξει αὐτήν.» (Ιω. 12:25) ✝️ Υπάρχει μια φράση που γεννήθηκε μέσα στη δόξα και κατέληξε να αποκαλύπτει την αλήθεια.

Στην αρχαία Ρώμη, την ώρα του θριάμβου, όταν κάποιος στρατηγός η ακόμη και ο ίδιος ο Αυτοκράτορας στεφόταν με τιμές σχεδόν θεϊκές και το πλήθος τον αποθέωνε, στεκόταν πίσω του ένας δούλος και του ψιθύριζε memento mori «να θυμάσαι ότι είσαι θνητός».

Μέσα στο αποκορύφωμα της ανθρώπινης υπερηφάνειας, ακουγόταν η φωνή της φθοράς.

Ήταν μια υπενθύμιση ταπεινώσεως.

Ένα φρένο στην αλαζονεία.

Μια ρωγμή στην ψευδαίσθηση της αθανασίας.

Αλλά παρέμενε, τελικά, εξωτερική.

Μια λέξη που ίσως να άγγιζε το αυτί αλλά όχι απαραίτητα την καρδιά.Η Εκκλησία, αιώνες μετά, δεν απέρριψε αυτή τη μνήμη.

Την βάθυνε.

Την μετέτρεψε από ηθική προτροπή σε οντολογική μεταμόρφωση.

Διότι δεν αρκεί να θυμάσαι ότι θα πεθάνεις.

Πρέπει να μάθεις πώς να πεθάνεις και εδώ ακούγεται ξανά πιο καθαρά και πιο αληθινά, αυτή τη φορά από τα βάθη της ασκητικής εμπειρίας, η φράση που την συναντάς παντού στο Περιβόλι της Παναγίας, είτε από τα χείλη των μοναχών είτε από την ίδια στάση ζωής τους: «Αν πεθάνεις πριν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις.» Η Ρώμη έλεγε: «είσαι θνητός». Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας λέει: «πέθανε για να ζήσεις».

Δεν πρόκειται για κάποια αντίφαση, αλλά για ολοκλήρωση.Ο άνθρωπος που απλώς θυμάται τον θάνατο μπορεί να ταπεινωθεί αλλά μπορεί και να απελπιστεί.

Ο άνθρωπος όμως που πεθαίνει για την αμαρτία, εισέρχεται ήδη από αυτή τη ζωή σε μια άλλη πραγματικότητα.Διότι η αμαρτία είναι ο αληθινός θάνατος.

Είναι η διάσπαση της σχέσης με τον Θεό, η εσωτερική αποσύνθεση που προηγείται της βιολογικής φθοράς.Εαν αυτή παραμείνει αθεράπευτη, τότε ο θάνατος δεν είναι απλώς γεγονός αλλά γίνεται μια αιώνια τραγωδία.

Διότι η αμαρτία δεν είναι μόνο μια θρησκευτική έννοια που εφευρέθηκε για να ταλανίζει τους κοινούς θνητούς.

Είναι κάτι πολύ πιο κοντινό και καθημερινό.Είναι κάθε τι που σε απομακρύνει από την αλήθεια και σε διασπά εσωτερικά.

Είναι ο εγωισμός που δεν σε αφήνει να ζητήσεις συγγνώμη,η ζήλια που σε κάνει να πικραίνεσαι αντί να χαίρεσαι,η συνήθεια να ζεις μηχανικά, χωρίς νόημα,η προσκόλληση σε πράγματα που ξέρεις ότι σε φθείρουν,η αδιαφορία για τον άλλον, ενώ ξέρεις ότι χρειάζεται παρουσία .

Όλα αυτά δεν μοιάζουν με «θάνατο» εξωτερικά.

Αλλά μέσα στον άνθρωπο λειτουργούν σαν αργή αποσύνθεση και αυτός είναι ο βαθύτερος κίνδυνος να φτάσει κανείς στο τέλος της ζωής του χωρίς να έχει πραγματικά ζήσει.

Όμως αν ο άνθρωπος επιλέξει τον «πρότερο θάνατο» αν νεκρώσει το πάθος, αν σταυρώσει τον εγωισμό, αν αποκοπεί από την αμαρτία τότε ο θάνατος αλλάζει φύση.Δεν έρχεται πια ως ολέθρια καταστροφή, αλλά ως πέρασμα.

Δεν αφαιρεί, αλλά αποκαλύπτει.

Δεν σκοτεινιάζει, αλλά φανερώνει.

Η ιστορία το μαρτυρεί με τον δικό της τρόπο.

Εκεί όπου οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες άκουγαν το memento mori ως υπενθύμιση της πτώσης τους, οι άγιοι το ζούσαν ως αρχή αναστάσεως.

Δεν φοβήθηκαν τον θάνατο, γιατί είχαν ήδη πεθάνει σε ό,τι τον καθιστά φοβερό.

Και έτσι η ίδια φράση αποκτά δύο διαστάσεις.. Στη Ρώμη ως όριο της δόξας. Στην Εκκλησία μας ως αρχή της πραγματικής ζωής.Η κοινωνία σήμερα, όπως και τότε, προσπαθεί να ξεχάσει.

Να καλύψει τον θάνατο με θόρυβο, εικόνες, επιθυμίες.

Να πείσει τον άνθρωπο ότι έχει χρόνο, ότι μπορεί να αναβάλει, ότι το τέλος είναι μακρινό.Αλλά η αλήθεια παραμένει αμετάθετη.Ο θάνατος είναι βέβαιος.

Η στιγμή άγνωστη.

Η προετοιμασία αναγκαία και η προετοιμασία αυτή δεν είναι εξωτερική.

Δεν είναι λόγια, ούτε σκέψεις.

Είναι αγώνας.

Είναι μετάνοια.

Είναι μια καθημερινή, σιωπηλή σταύρωση του παλαιού ανθρώπου.

Να πεθάνεις πριν πεθάνεις.

Να αφήσεις πίσω σου ό,τι σε χωρίζει από την αλήθεια.Να αποκοπείς από ό,τι σε φθείρει.

Να ζήσεις όχι για το πρόσκαιρο, αλλά για το αιώνιο.Διότι στο τέλος που δεν αργεί τελικά όσο νομίζουμε δυστυχώς οι περισσότεροι δεν θα σταθούμε ως αυτοκράτορες, ούτε ως επιτυχημένοι, ούτε ως ισχυροί.Θα σταθούμε απλά ως άνθρωποι.

Και τότε θα φανεί αν το memento mori ήταν για εμάς ένας ψίθυρος που αγνόησαμε ή μια αλήθεια που μας μετέβαλε.

Γιατί στο τέλος μόνο εκείνος που πέθανε για την αμαρτία,δεν φοβάται να πεθάνει και μόνο εκείνος που έμαθε να πεθαίνει, έμαθε πραγματικά να ζει.✨✝️ ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους