Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πρωτομαγιά της μνήμης και του αγώνα Η Πρωτομαγιά κουβαλά μέσα της πολλές μνήμες, που όλες ενώνονται στο ίδιο νήμα: Στον αγώνα του ανθρώπου για ελευθερία, αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη.

Από το Σικάγο του 1886, όπου οι εργάτες πάλεψαν για το οκτάωρο και πλήρωσαν με αίμα το δικαίωμα σε μια ζωή πέρα από τη δουλειά, μέχρι το Παρίσι του ιδρυτικού συνεδρίου της Β΄ Σοσιαλιστικής Διεθνούς του 1889, όπου το εργατικό κίνημα έδωσε στην 1η Μάη διεθνή χαρακτήρα, η Πρωτομαγιά έγινε σύμβολο των πολλών απέναντι στην εκμετάλλευση. Στην Ελλάδα, η πρώτη εργατική Πρωτομαγιά γιορτάστηκε στην Αθήνα το 1893, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, από τους οπαδούς του Σταύρου Καλλέργη και τα μέλη του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου.

Δύο χιλιάδες άνθρωποι διεκδίκησαν το οκτάωρο, την κυριακάτικη αργία και τη σύνταξη.

Το ψήφισμά τους έφτασε στη Βουλή, μα αντιμετωπίστηκε με χλευασμό. Ο Καλλέργης προσπάθησε να το διαβάσει ο ίδιος και συνελήφθη.

Έτσι ξεκίνησε και στον τόπο μας η Πρωτομαγιά, με φωνή, σύγκρουση και αξιοπρέπεια.

Αυτή η διαδρομή συνεχίστηκε ματωμένη. Τον Μάη του 1936, οι καπνεργάτες στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις κατέβηκαν σε απεργία ζητώντας την εφαρμογή της συλλογικής σύμβασης.

Η καταστολή ήταν άγρια.

Στις 9 του Μάη, οι χωροφύλακες πυροβόλησαν άοπλους απεργούς.

Πρώτος νεκρός ο Τάσος Τούσης.

Οι δρόμοι γέμισαν αίμα, οργή και μαντίλια που έγιναν σημαίες.

Οι νεκροί και οι τραυματίες εκείνων των ημερών έγιναν κομμάτι της εργατικής μνήμης, ενώ ο Γιάννης Ρίτσος, συγκλονισμένος, έγραψε τον Επιτάφιο.

Λίγα χρόνια αργότερα, την Πρωτομαγιά του 1944, οι 200 λεβέντες κομμουνιστές και αγωνιστές της Καισαριανής στάθηκαν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα των ναζί με θάρρος και αξιοπρέπεια.

Από το Χαϊδάρι ως το Σκοπευτήριο, τραγουδούσαν και άφηναν σημειώματα στους δικούς τους ανθρώπους.

Εκείνη η θυσία έδεσε την Πρωτομαγιά για πάντα με την αντιφασιστική μνήμη και την αντίσταση.

Στα χρόνια της χούντας, η Πρωτομαγιά πήρε και μια άλλη μορφή, μακριά από την Ελλάδα, στους δρόμους του Παρισιού. Εκεί, Έλληνες εξόριστοι, φοιτητές, εργάτες και αντιδικτατορικοί αγωνιστές, ένωναν τη φωνή τους με το γαλλικό και διεθνές εργατικό κίνημα.

Η 1η Μάη γινόταν και κραυγή για ψωμί, παιδεία, ελευθερία, για την πτώση της δικτατορίας, για μια Ελλάδα χωρίς φόβο, φυλακές και βασανιστήρια. Το Παρίσι της εξορίας έγινε τόπος μνήμης και αντίστασης.

Ενας χώρος όπου η ελληνική δημοκρατική φωνή συνέχιζε να ακούγεται όταν στην πατρίδα την ήθελαν φιμωμένη.

Την ίδια ημέρα, το 1976, δολοφονήθηκε ο Αλέκος Παναγούλης.

Ο άνθρωπος που αντιστάθηκε στη χούντα, βασανίστηκε, φυλακίστηκε και έμεινε όρθιος απέναντι στον φόβο.

Η ζωή του θυμίζει πως η ελευθερία θέλει ανθρώπους που να αντέχουν, να συγκρούονται και να μη σκύβουν το κεφάλι.

Γι’ αυτό η Πρωτομαγιά για εμάς είναι μνήμη ζωντανή.

Είναι οι εργάτες του Σικάγου, το Παρίσι της διεθνούς απόφασης, η Αθήνα του Καλλέργη, η Θεσσαλονίκη των καπνεργατών, η Καισαριανή των 200, το Παρίσι της αντιδικτατορικής εξορίας, ο Παναγούλης.

Είναι η υπενθύμιση πως τίποτα δεν χαρίζεται και πως κάθε δικαίωμα που έχουμε σήμερα κερδήθηκε με αγώνες.

Σήμερα, που η αδικία αλλάζει μορφές αλλά παραμένει παρούσα, η Πρωτομαγιά μάς καλεί να σταθούμε με τους εργαζόμενους, τους νέους, τους αδύναμους, τους ανθρώπους που ζουν με ανασφάλεια.

Να κρατήσουμε τη μνήμη ζωντανή και να συνεχίσουμε τον αγώνα για μια κοινωνία πιο δίκαιη, πιο ελεύθερη και πιο ανθρώπινη. Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά. Ζήτω οι αγώνες των ανθρώπων που δεν έσκυψαν το κεφάλι! ✊🏻

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους