Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μαμά, σε παρακαλώ, μην αρχίσεις πάλι!» Η φωνή μου έσπασε τη σιωπή της τραπεζαρίας, γεμάτη ένταση και φόβο.

Η μητέρα μου, η κυρία Ελένη, με κοίταξε με εκείνο το βλέμμα που πάντα με έκανε να νιώθω πέντε χρονών.

Ήταν παραμονή Πρωτοχρονιάς, το τραπέζι γεμάτο μελομακάρονα, βασιλόπιτα και το παραδοσιακό γουρουνόπουλο που κάθε χρόνο ετοίμαζε με περηφάνια.

Όμως φέτος, η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη, σχεδόν αποπνικτική.

Ο ξάδερφός μου, ο Μάρκος, είχε φέρει μαζί του την Ιάσμη, την αρραβωνιαστικιά του.

Ήταν η πρώτη φορά που τη βλέπαμε όλοι.

Μια κοπέλα με μακριά μαύρα μαλλιά, γεμάτη τατουάζ στα χέρια και στο λαιμό, με ένα χαμόγελο που προσπαθούσε να κρύψει το άγχος της.

Η θεία Μαρία ψιθύρισε κάτι στο αυτί του θείου Νίκου, ενώ η γιαγιά μου σταύρωνε τα χέρια της και κοίταζε το ταβάνι, λες και περίμενε να πέσει η οργή του Θεού. «Μάρκο, παιδί μου, δεν μας είπες ότι η κοπέλα σου είναι... τόσο ιδιαίτερη», είπε η μητέρα μου, προσπαθώντας να κρατήσει μια ψεύτικη ευγένεια. Ο Μάρκος έσφιξε το χέρι της Ιάσμης. «Μαμά, η Ιάσμη είναι ο άνθρωπός μου.

Δεν έχει σημασία πώς φαίνεται, αλλά ποια είναι.» Η Ιάσμη χαμογέλασε αμήχανα. «Χαίρομαι πολύ που σας γνωρίζω.

Ξέρω ότι ίσως σας φαίνομαι λίγο διαφορετική, αλλά ελπίζω να με γνωρίσετε καλύτερα.» Η μητέρα μου αναστέναξε. «Εδώ στην Ελλάδα, τα πράγματα είναι αλλιώς, κορίτσι μου.

Εμείς έχουμε άλλες αξίες.» Η φωνή της έτρεμε από θυμό και φόβο για το τι θα πει ο κόσμος.

Ο πατέρας μου, ο κύριος Γιώργος, κοίταζε το πιάτο του, αποφεύγοντας να πάρει θέση.

Η αδερφή μου, η Σοφία, έπαιζε νευρικά με το κινητό της κάτω από το τραπέζι.

Ένιωθα το στομάχι μου να σφίγγεται.

Πάντα ήμουν ο μεσολαβητής στην οικογένεια, αυτός που προσπαθούσε να κρατήσει τις ισορροπίες.

Όμως εκείνο το βράδυ, κάτι μέσα μου έσπασε.

Θυμήθηκα όλες τις φορές που η μητέρα μου είχε απορρίψει φίλους μου επειδή δεν της άρεσε το ντύσιμό τους ή τις επιλογές τους.

Θυμήθηκα πόσο με είχε πονέσει όταν μου είπε ότι «οι δικοί μας άνθρωποι δεν κάνουν τέτοια πράγματα». Η Ιάσμη προσπάθησε να πιάσει κουβέντα με τη γιαγιά. «Γιαγιά, μου αρέσει πολύ το φαγητό σας.

Η γιαγιά μου στην Καλαμάτα μαγείρευε παρόμοια.» Η γιαγιά την κοίταξε με δυσπιστία. «Εσύ, παιδί μου, έχεις γιαγιά στην Καλαμάτα;» «Ναι, μεγάλωσα εκεί μέχρι τα δεκαπέντε μου.

Μετά ήρθαμε Αθήνα.» Η γιαγιά χαμογέλασε αχνά. «Ε, τότε κάτι καλό θα έχεις μάθει.» Η μητέρα μου δεν το άφησε να περάσει έτσι. «Και τι δουλειά κάνεις, Ιάσμη;» «Είμαι τατουατζού.

Έχω δικό μου στούντιο στα Εξάρχεια.» Η θεία Μαρία έβηξε δυνατά. «Στα Εξάρχεια; Εκεί που γίνονται όλα αυτά τα επεισόδια;» Η Ιάσμη δεν έχασε το χαμόγελό της. «Ναι, αλλά είναι μια γειτονιά με πολλή ζωή και δημιουργικότητα.

Έχω πελάτες από όλη την Αθήνα.» Η μητέρα μου με κοίταξε με βλέμμα που ζητούσε βοήθεια.

Ήξερα τι σκεφτόταν: «Τι θα πει ο κόσμος; Πώς θα το πούμε στους συγγενείς;» 🔽 Η συνέχεια σε περιμένει πιο κάτω… μην τη χάσεις 👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους