Original Post

Πλήρες Κείμενο:

2"Δεν το αξίζω!"έσκισε τον Σταυρό ακριβώς στην αγρυπνία, μπροστά σε όλους.

Σκεφτόσουν να με εξευτελίσεις; Σε λίγα λεπτά, ήταν ήδη ξαπλωμένη στον ίδιο όροφο με το φέρετρο και παραλύθηκε από τρόμο σε αυτό που είδε.

Το εστιατόριο Platonov Manor στο Starolessk ήταν ένα ιδιαίτερο μέρος.

Δεν μύριζε ξινή σούπα λάχανου, αλλά παλιό κερί από τη γυαλισμένη επένδυση βελανιδιάς και την ελάχιστα ακουστική πικρία των βελούδινων κουρτινών ενός αιώνα, που θυμόταν ακόμα τα καρουσέλ των εμπόρων.

Ήταν εδώ, στη μικρή αίθουσα με οροφή από γυψομάρμαρο και θέα στον κατάφυτο κήπο του μοναστηριού, που η Marfa Semenovna Tarkovskaya έφερε τον μοναδικό γιο της για να τιμήσει.

Εγώ, η Έλενα Βλαντιμιρόβνα Ταρκόφσκαγια, η νέα Ροσίνα, καθόμουν σε μια σκληρή βιεννέζικη καρέκλα και έβλεπα το δυνατό τσάι να κρυώνει αργά στο πορσελάνινο φλιτζάνι μου.

Φορούσα ένα μέτριο γκρι σακάκι με ψηλό λαιμό, Κουμπωμένο σφιχτά, και το μόνο κόσμημα που επέτρεψα στον εαυτό μου εκείνη την ημέρα ήταν μια βαριά ασημένια καρφίτσα σε σχήμα κλαδιού τριαντάφυλλου καρφωμένη στην καρδιά μου.

Το έργο ενός διάσημου εργαστηρίου της Αγίας Πετρούπολης, ένα δώρο από τον Γκλεμπ στην έβδομη επέτειό μας.

Μου το έδωσε με τις λέξεις: "τα αγκάθια είναι για τους ξένους, Λένα.

Και το λουλούδι είμαι εγώ. αφήστε την να το φροντίσει." Η Marfa Semyonovna κάθισε στο κεφάλι του τραπεζιού, ευθεία σαν φθινοπωρινό μίσχο ξηρού κολλιτσίδα.

Τα χρωματισμένα χέρια της με μαυρισμένα ασημένια δαχτυλίδια βρισκόταν ήρεμα στο τραπεζομάντιλο, αλλά η κρύα, υπολογισμένη οργή αναβλύζει στα σκοτεινά, βαθιά μάτια της.

Δίπλα της, σαν σωματοφύλακες, ήταν οι δύο μικρότερες αδελφές της, ήσυχες ηλικιωμένες γυναίκες που έμοιαζαν με ποντίκια, που δεν είχαν ποτέ τις δικές τους απόψεις, αλλά ήταν αριστοτεχνικά σε θέση να συμφωνήσουν.

Έχουν περάσει εννέα μέρες από το θάνατο του Γκλεμπ, σαν εννέα χτυπήματα καμπάνας. Ο Γκλεμπ Ταρκόφσκι, έμπορος αντίκες με όνομα, γνώστης της εικονογραφίας και ιδιοκτήτης της καλύτερης συλλογής επαρχιακών πορτρέτων του XVIII αιώνα στην επαρχία, πέθανε παράλογα και τρομερά — έπεσε από την παγωμένη οροφή του δικού του αρχοντικού, προσπαθώντας είτε να φτιάξει την κεραία, είτε για κάποιο λόγο να ανέβει στη σοφίτα.

Η έρευνα είπε ότι Ήταν ατύχημα.

Έχοντας περάσει τα τελευταία δύο χρόνια στο κρεβάτι του, φροντίζοντας τον μετά το πρώτο του εγκεφαλικό επεισόδιο, ήξερα ότι ο Γκλεμπ είχε τα μυστικά του σε αυτή τη σοφίτα, την οποία δεν έδειξε σε κανέναν. - Έλενα, " η φωνή της Μάρφα Σεμιόνοβνα έκοψε την ήσυχη φλυαρία των καλεσμένων σαν ένα καλά ακονισμένο χάρτινο μαχαίρι. "Φαίνεσαι ... ξεκούραστος σήμερα." Εννέα μέρες, και ένα ρουζ στα μάγουλά μου.

Ανακτάτε εκπληκτικά γρήγορα.

Δεν αντέδρασα, συνεχίζοντας να κοιτάζω το Κύπελλο.

Το στομάχι μου έσφιξε σε μια σφιχτή μπάλα, αλλά κράτησα το πρόσωπό μου.

Με τα χρόνια που ζούσα στο σπίτι του Ταρκόφσκι, έμαθα να μην δείχνω αδυναμία.

Η αδυναμία θεωρήθηκε λόγος επίθεσης εδώ. "Σου είπα, Μάρφα, - είπε μια από τις αδελφές, η Ζιναΐντα Σεμιόνοβνα. - Αστική φυλή.

Αυτοί, οι Αγία Πετρούπολη, δεν έχουν καμία ανησυχία.

Όλοι παίζουν θέατρο. - Στο θέατρο, - επανέλαβε το δεύτερο, Taisiya Semyonovna.

Κοίταξα ψηλά. Η Μάρφα Σεμιόνοβνα δεν κοιτούσε το πρόσωπό μου.

Το βλέμμα της βαρεθεί στην ασημένια καρφίτσα στον ώμο μου. "Είναι ένα όμορφο πράγμα", είπε ξαφνικά με ευχαρίστηση, και μια ηχηρή σιωπή κρεμόταν στην αίθουσα. - Η γκλεμπούσκα μου το έδειξε εδώ και πολύ καιρό.

Είπε, " μαμά, είναι οικογενειακό πράγμα.

Ο παππούς του πατέρα μου διέταξε επίσης τη νύφη του.

Αλλά έκανε μια κράτηση, κατά τη γνώμη μου, ότι αυτή η διακόσμηση ανήκει στο σπίτι του Ταρκόφσκι και πρέπει να παραμείνει σε αυτό, ό, τι κι αν συμβεί.

Το στομάχι μου έπεσε.

Ήταν ένα ξεκάθαρο ψέμα.

Ήξερα ακριβώς πού και πότε ο Γκλεμπ είχε αγοράσει αυτή την καρφίτσα—από τη χήρα του καθηγητή Σερεμπριάκοφ, που πουλούσε Αντίκες για να επιβιώσει.

Εγώ ο ίδιος βοήθησα να το συσκευάσω σε ένα βελούδινο κουτί, γιατί εκείνη τη στιγμή ο Γκλεμπ χρησιμοποιούσε ήδη άσχημα το δεξί του χέρι.

Αλλά δεν είχα καμία απόδειξη μαζί μου. - Κάνεις λάθος, Μάρφα Σεμιόνοβνα, - είπα κατηγορηματικά. - Αυτό είναι ένα δώρο από τον γιο σας, αλλά δεν είναι οικογενειακό κειμήλιο του Ταρκόφσκι.

Έχει ιστορικό ιδιοκτησίας προέλευσης και μπορώ να το τεκμηριώσω. - Είναι τεκμηριωμένο; Η γριά απλώνει τη λέξη σαν να δοκιμάζει ένα σάπιο φρούτο. - Εσύ, κορίτσι, ήταν απλά ένας συντηρητής στο σπίτι μας.

Ήρθε να φυσήξει τη σκόνη από τους πίνακες και πήγε να παντρευτεί τον ιδιοκτήτη.

Τι έγγραφα μπορείτε να έχετε για το οικογενειακό ασήμι; Είναι σαν να αρχίσω να αποδεικνύω ότι η εικόνα της Καζάν Μητέρας του Θεού στη γωνία του σπιτιού μας δεν ανήκει σε μένα, αλλά στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Αστείο.

Σταμάτησε ξανά, απολαμβάνοντας τη σύγχυση που ένιωθε ότι είχε προκαλέσει. "Δεν μιλάμε για την καρφίτσα, όμως", συνέχισε, αλλάζοντας το καρφί. - Ο Γκλεμπ Νικολάεβιτς έφυγε.

Είθε η μνήμη του να είναι ευλογημένη.

Αλλά το σπίτι στην πλατεία του Καθεδρικού Ναού, το σπίτι του Ταρκόφσκι, δεν μπορεί να παραμείνει χωρίς το μάτι του πλοιάρχου. Εσύ, Ελένα, είσαι ένας ξένος εδώ.

Δεν έχεις τη δική σου γωνιά, δεν έχεις οικογένεια.

Είμαι μητέρα.

Σύμφωνα με το νόμο και σύμφωνα με τη συνείδηση, το σπίτι πρέπει να πάει σε μένα.

Έσπασε τα δάχτυλά της και η Taisiya Semyonovna, γρυλίζοντας, έβγαλε ένα φάκελο με κορδέλες από ένα ογκώδες δικτυωτό. "Η θέληση του Γκλεμπ είναι εδώ, - η Μάρφα Σεμενόβνα χάιδεψε το κάλυμμα από χαρτόνι. - Συντάχθηκε πριν από τρία χρόνια, πριν από το γάμο σας.

Όλη η περιουσία, συμπεριλαμβανομένης της συλλογής εικόνων και του σπιτιού, πηγαίνει στη δια βίου κατοχή μου.

Ως σύζυγος, δικαιούστε μια μετοχή, αλλά είμαι έτοιμος να αγοράσω πίσω το μερίδιό σας για ένα ονομαστικό ποσό.

Είκοσι χιλιάδες ρούβλια.

Για πρώτη φορά, αρκεί να νοικιάσετε ένα δωμάτιο κοιτώνα.

Και σας συμβουλεύω να μην το φέρετε στο δικαστήριο.

Το δικαστήριο στην πόλη μας σέβεται τις αυτόχθονες οικογένειες.

Ήμουν σιωπηλός.

Μέτρησα ως το δέκα.

Είκοσι χιλιάδες ρούβλια είναι η τιμή ενός μηνιαίου ενοικίου ενός καλού διαμερίσματος στο Starolessk, όχι περισσότερο.

Για τέτοια χρήματα, ήθελε να με πετάξει έξω από το σπίτι όπου είχα ζήσει τα τελευταία πέντε χρόνια, όπου με τα χέρια μου, τα πινέλα και τους διαλύτες, έσωσα δώδεκα πίνακες από τη συλλογή του γιου της και όπου, παρεμπιπτόντως, πήρα τις τελευταίες οδυνηρές μέρες του ξεθωριασμένου Γκλεμπ. "Μπορώ να δω τη διαθήκη;" Ρώτησα, προσπαθώντας να κρατήσω τη φωνή μου σταθερή.

Ήταν βουλωμένη στην αίθουσα του Αρχοντικού και η μυρωδιά του παλιού κεριού μου φάνηκε ξαφνικά σαν τη μυρωδιά της φθοράς. Το δεύτερο μέρος https://simplefoody.com/archives/14518

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους