Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ: Η ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ Η Πρωτομαγιά δεν είναι τυπική επέτειος.

Είναι ιστορική μνήμη σύγκρουσης για τους αδικημένους της εργασίας· εκείνους που έζησαν και ζουν υπό συνθήκες πίεσης, όπου η εργασία αποτελεί συχνά μέσο επιβίωσης και όχι ελευθερίας.

Ταυτόχρονα, είναι και σημείο μετάβασης.

Η άνοιξη, η άνθιση, η κίνηση από τον χειμώνα προς τη ζωή υπενθυμίζουν ότι τίποτα δεν μένει στάσιμο.

Ούτε η κοινωνία ούτε οι συνθήκες της.

Σήμερα, μεγάλο μέρος της κοινωνίας εξακολουθεί να εγκλωβίζεται σε πλαίσιο ανασφάλειας και ελέγχου, ενώ οι πολιτικές δομές που υπόσχονταν ισορροπία αποδεικνύονται ανεπαρκείς να διαχειριστούν την επόμενη ημέρα.

Ο κοινωνικός μηχανισμός εκφοβισμού, που διατηρείται ως «σταθερότητα», δεν παράγει πρόοδο.

Παράγει αδράνεια και αποκλεισμό.

Και ο κοινωνικός αποκλεισμός τείνει να παγιώνεται όταν δεν υπάρχει αντίδραση και συλλογική συνείδηση.

Το κοινωνικό συμβόλαιο, όπως είχε διαμορφωθεί, έχει αποδυναμωθεί.

Η σχέση μεταξύ πολιτείας και πολίτη δεν αποδίδει πλέον εμπιστοσύνη ούτε πραγματική προοπτική.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη αναδύεται μια νέα ψευδαίσθηση ότι η ελευθερία (μείωση χρόνου εργασίας) μπορεί να μετρηθεί σε χρόνο, και ότι η μείωση των ημερών εργασίας, όπως η τετραήμερη εργασία, αποτελεί από μόνη της απελευθέρωση.

Όμως ο χρόνος χωρίς οικονομική δυνατότητα δεν είναι ελευθερία, αλλά διαφορετική μορφή περιορισμού.

Ο χρόνος δεν παράγει από μόνος του ζωή· αποκτά αξία μόνο όταν συνοδεύεται από παραγωγή, εισόδημα και σταθερότητα.

Η πραγματική έξοδος από την εποχή της εργασιακής πίεσης δεν έρχεται με διαχείριση του χρόνου, αλλά με αλλαγή των συνθηκών: παραγωγή, κατεύθυνση πόρων, έλεγχος και ευθύνη.

Γι’ αυτό και ο αγώνας δεν μπορεί να είναι ούτε θορυβώδης ούτε κενός.

Πρέπει να είναι συνειδητός, σταθερός και προσανατολισμένος στο αποτέλεσμα.

Δεν είναι αγώνας παρελθόντος.

Είναι ανάγκη παρόντος.

Και σε αυτή τη μετάβαση, ο πολίτης δεν είναι παρατηρητής.

Είναι φορέας αλλαγής. Η Πρωτομαγιά δεν τελειώνει ως γιορτή.

Συνεχίζεται ως ευθύνη.

Όπως η φύση ανθίζει έτσι και η πολιτική σκέψη, έπεται να αντισταθεί στον πολιτικό χειμώνα, ξεκινάμε... Καλό Μήνα με αγέρωχο πάντα βλέμμα σε κάθε μιζέρια . Γιώργος Οικονομοπουλος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους