Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άρτεμις της Λητούς η σεμνή και άγρια θυγατέρα, του Διός το αδάμαστο τέκνο και δίδυμη αδερφή του Απόλλωνα, βασίλισσα των βουνών και των δασών, θεά του κυνηγιού, προστάτιδα τοκετού και ζώων. Νυκτερόφοιτος, Θεά δαδούχος που την νύκτα τρέχει στις πιο ψηλές απάτητες βουνοκορφές παρέα με τον Άνεμο.

Είναι πάντα στο μυαλό μας με κοντό χιτώνα , που ανεμίζει στο δροσερό αεράκι των δρυμών μέσα στους οποίους περιδιαβαίνει .

Η λεπτή της μέση σφίγγει με μία ζώνη, τα μαλλιά της ανασηκωμένα και ατημέλητα, φορώντας σανδάλια βαδίζει με μεγάλα και ζωηρά βήματα κρατώντας στο χέρι το αλάθητό της τόξο και έχοντας την φαρέτρα στον ώμο της.

Δραστήρια, ορμητική και ευκίνητη, ελεύθερη και αεικίνητη η θεά διοχέτευε το μεγαλύτερο μέρος της ενεργητικότητάς της και του ενθουσιασμού της σ’ αυτό που κυρίως την ενδιέφερε, στην αναζήτηση και καταδίωξη και το κυνήγι στα βουνά.

Ένα από τα βασικότερα γνωρίσματα της Άρτεμης ήταν η καθολική της κυριαρχία στη φύση, της οποίας ήταν θεά και προστάτιδα .Ήμερα και άγρια ζώα, ψάρια στα νερά και πουλιά στον αέρα ήταν όλα τους κάτω από την προστασία της Συνοδευόμενη από δροσερές και όμορφες νύμφες και περιστοιχισμένη από άγρια κυνηγόσκυλα, έτρεχε γύρω από λίμνες, ποτάμια, λιβάδια και βουνά προκειμένου να απαντηθεί με άγρια κυρίως ζώα.

Αδάμαστη, σκληρή κι αγέρωχη, δεινή γνώστρια της τοξευτικής τέχνης και πολύ ικανή δρομέας και κυνηγός.

Βλέπουμε την αιθέρια κορμοστασιά της να κυνηγά, να χορεύει ή να αναπαύεται στην όχθη κάποιου ρυακιού κάτω από τη σκιά των δέντρων, μετά την κούραση του κυνηγιού ή του χορού.

Ένα μαγικό πλάσμα ,που έτσι και έχεις την τύχη να το δείς δεν το ξεχνάς ποτέ.

Θέλεις να τρέξεις κοντά της, να την αγγίξεις, αλλά η θεά είναι άπιαστη, απρόσιτη. Η Άρτεμη είναι μια θεά αμείλικτη που ποτέ σχεδόν δε συγχωρεί.

Την επικαλούνται πολύ συχνά, δεν είναι όμως εύκολο να την εξευμενίσει κάποιος.

Οποιαδήποτε παρατυπία σε βάρος της, οποιαδήποτε παρέκκλιση από τα πιστεύω της και τις αρχές της αξίζει την τιμωρία της.

Η αδυσώπητη οργή της είναι έτοιμη να ξεσπάσει ανά πάσα στιγμή απέναντι στον παραβάτη των αυστηρών της κανόνων.

Τα θανατηφόρα της βέλη στοχεύουν διαρκώς θνητούς, ημίθεούς και ήρωες που παρέβλεπαν την ύπαρξή της ή αμελούσαν τις αρχές της.

Είναι η αυστηρή παρθένος με τα λεπτά αλλά δυνατά πόδια, με το κεφάλι ελαφρώς ανασηκωμένο ώστε να φαίνεται ο πάλλευκος ψηλός λαιμός της.

Είναι η άλλη όψη που υφίσταται αλλά δεν μπορούμε να την δούμε με τα μάτια μας.

Είναι η ψυχή που εκτοξεύει τα βέλη της με στόχο τον νού του ανθρώπου που έχει προσδεθεί στα δεσμά της ύλης και προσπαθεί να τα σπάσει .

Μεγάλος και μοναχικός ο αγώνας ,δύσβατος και ανηφορικός ο δρόμος προς τα υψηλά απάτητα βουνά, εκεί όπου τρέχει η Θεά, μέχρι να εξευγενιστεί ο ανθρωπονούς ώστε να ανοίξουν οι πύλες της συνείδησης.

Η ψυχή φεγγοβολεί σαν το φεγγάρι μέχρι να τον οδηγήσει στην τελειότητα και την ελευθερία του. Ως Λοχία Άρτεμις είναι το κλάμα που χαρίζει την πρώτη ανάσα στα νεογέννητα τέκνα των θνητών: «ΚΛΑΥΣΑ ΤΕ ΚΑΙ ΚΩΚΥΣΑ ΙΔΩΝ ΑΣΥΝΗΘΕΑ ΧΩΡΟΝ».

Είναι αυτή η οποία με καθάριο ήθος και αρετή , με την αιώνια νεότητα της καταργεί το όριο ανάμεσα στην ύλη και το πνεύμα.

Διαβαίνει τις αόρατες πύλες που χωρίζουν τον ουρανό από τη γή και διασχίζει τους γαλαξίες στις εσχατιές του σύμπαντος. Η Άρτεμη είναι η πιο πολυσύνθετη από τις θεότητες.

Πάντα νέα κι ανυπόταχτη.

Είναι η προσωποποίηση της νιότης και του σφρίγους.

Ενσαρκώνει τα νεανικά, αδάμαστα στοιχεία που υπάρχουν μέσα σε κάθε άνθρωπο, άσχετα από την ηλικία του.

Αποτελεί τη δύναμη της ελευθερίας, την ενστικτώδη σοφία της άγριας φύσης.

Παίζει ιδιαίτερο ρόλο στη μετάβαση από την εφηβεία στην ωριμότητα, γι΄αυτό είναι και θεά της νεότητας, της αγνότητας και της παρθενίας.

Αγνότητα και παρθενία είναι η κατάσταση να μένει κάποιος άμικτος και αμόλυντος και αυτή η περίοδος είναι τα παιδικά χρόνια, τα χρόνια της αθωότητας, γι΄’ αυτό η Θεά Άρτεμη προστάτης των μικρών παιδιών και της αγνότητας τους τα κρατά μακρυά από κάθε κακό και από κάθε κίνδυνο.

Οι αρχαίοι Έλληνες πραγματικά τη θαύμαζαν.

Τη φαντάζονταν ψηλή, με ευγενική ομορφιά, αγέρωχη κορμοστασιά και περήφανο περπάτημα.

Ανάλογα με τις πολλές άλλες ιδιότητές της είναι και τα επίθετα που συνοδεύουν το κύριο όνομά της: Είναι Λυκεία, Δελφινία, Πυθία, Δαφνία, ως αδερφή του Απόλλωνα.

Ποταμία και Λιμνάτις, γιατί ευχαριστιέται να μένει κοντά στα ποτάμια και στις λίμνες. Ελαφία, Ελαφηβόλος, Κυνηγέτις, ως θεά του κυνηγιού. Παιδοτρόφος, Αγνή, Παρθένος, ως προστάτρια της παρθενίας. Λυσίζωνος, Εύλοχος, Ειλειθυία, επειδή βοήθησε τη μητέρα της Λητώ να γεννήσει τον Απόλλωνα και από τότε προστάτευε τον τοκετό των γυναικών. Ακόμα, Εκάεργος, Ταυροπόλος, Βριτόμαρτις που σημαίνει γλυκειά παρθένα και στην Κρήτη την λάτρευαν ως προστάτιδα των ναυτικών και των ψαράδων με το μεγάλο της όνομα Δίκτυνα που θα πεί της θεάς τα δίχτυα.

Οι κυνηγοί την έλεγαν και Θεά Αγροτέρα και την επικαλούντο πριν ξεκινήσουν το κυνήγι τους. (Ξενοφώντας Κυνηγετικά) Ο Παυσανίας μας γνωστοποιεί ότι την τιμούσαν και ως Υμνεία Θεά του τραγουδιού και του ύμνου και παρίσταναν την θεά ήπια και γλυκειά ενώ τραγουδούσε το μεγαλείο της φύσης που τόσο λάτρευε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους