Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χαρά Νάστου Η πίστη της Πηνελόπης Οι δυο σύζυγοι βρίσκονται στην αίθουσα του παλατιού, όπου κείτονται νεκροί οι μνηστήρες..

Είναι απέναντι ο ένας στον άλλον. Στην Πηνελόπη όμως διάχυτος ένας σκεπτικισμός υπάρχει, γι' αυτό που μόλις έμαθε. Ο Τηλέμαχος, παρών στη σκηνή, αγανακτεί για τη στάση της μάνας του, που δεν πείθεται για την ταυτότητα του φτωχικά ντυμένου Οδυσσέα: «Μάνα μου, κακομάνα μου, πόχεις καρδιά από πέτρα, πώς έτσι απ' τον πατέρα μου σαν ξένη αλάργα στέκεις; μήτε κοντά του κάθεσαι, να πας να τον ρωτήσεις» (Οδύσσεια ραψ.ψ) Η Πηνελόπη η πιστή ζητά πύστεις, ήτοι αποδείξεις, για να πειστεί, ακόμα κι όταν τον Οδυσσέα τον εξωραϊζει η θεά Αθηνά, όσο το λουτρό του κάνει, όπως ορίζουνε της φιλοξενίας οι νόμοι.

Είναι παγωμένη απέναντί του, μέχρι που ο Οδυσσέας αποδεικνύει πως γνωρίζει το μυστικό της κατασκευής του συζυγικού κρεβατιού τους.

Όταν, απογοητευμένος από τη στάση της, ζητά να στρώσουν το κρεβάτι του, η Πηνελόπη απαιτεί να το μεταφέρουν έξω από την κάμαρα. Ο Οδυσσέας πετιέται θυμωμένος, γιατί το κρεβάτι, που ό ίδιος κατασκεύασε, χρησιμοποιώντας ως κλινόποδο τον κορμό ελιάς, ήταν αδύνατον να μετακινηθεί.

Αυτός ο θυμός κι η απορία συνάμα ήταν η πύστις που περίμενε, το αλάθευτο σημάδι, που την οδηγεί δακρύβρεχτη στην αγκαλιά του μέσα: «Κι έτρεξε ευθύς απάνω του στα δάκρυα βουτημένη και το λαιμό του αγκάλιασε με τα λευκά της χέρια και φίλαε το κεφάλι του κι αγαπημένα του 'πε: “Μη μου θυμώνεις, άντρα μου, που σ' όλα στοχασμένος κι απ' όλους είσαι πιο πολύ.

Αχ, οι θεοί τις πίκρες μας έστειλαν που ζήλεψαν πάντα μαζί να ζούμε, τα νιάτα να χαιρόμαστε, κι οι δυο μαζί στο τέλος των γηρατειών να φθάσουμε.

Μη μου κακιώσεις τώρα που δεν σε χάρηκα απ' αρχής την ώρα καθώς σ' είδα.

Γιατί έτρεμε η καρδούλα μου στα τρυφερά μου στήθια μην έρθει εδώ με ψέματα κανείς και με γελάσει». (Οδύσσεια ραψ.ψ) Τα τελευταία λόγια της είναι μια ακόμα απόδειξη αφοσίωσης και ακλόνητης πίστης, που σωρεύεται μέσα στις άλλες: «Είπε και πιο πολύ του ξύπνησε τον πόθο του θρήνου κι έκλαιγε την πιστή γυναίκα του κραστώντας.

Κι όπως κοιτάζουν τη στεριά με πόθο και λαχτάρα στο πέλαγο όσοι κολυμπούν, που το γερό καράβι τους σπάσει μεσοπέλαγα ο Σείστης Ποσειδώνας χτυπώντας με τον άνεμο και τ΄αφρισμένο κύμα, και λίγοι απ' τ' άγριο πέλαγος γλυτώνουν κολυμπώντας κι απ' το κορμί τους χύνεται της θάλασσας η άρμη και με χαρά πατούν στεριά, σαν ξέφυγαν το χάρο, έτσι κι εκείνη χαίρονταν τον άντρα της να βλέπει κι ούτ' έβγαζε τ΄αφράτα της τα χέρια απ' το λαιμό του». (ραψ.ψ) Η πίστη της Πηνελόπης δικαιώνεται, θριαμβεύει και η προστάτιδα του οίκου τους, η θεά η Παλλάδα, τη νύχτα μακραίνει, αλάργα κρατώντας την στα πέρατα του κόσμου, και δεν αφήνει τη χρυσόθρονη Αυγή, στου Ωκεανού την άκρη, τα γρήγορα να ζέψει τα άλογά της. «Και εκείνοι στο παλιό κρεβάτι με λαχτάρα της παντρειάς θυμήθηκαν την ορισμένη τάξη». (ραψ.ψ) Η φήμη για το σμίξιμο του ζευγαριού και την ισχυρή την πίστη ταξιδεύει ως τον Άδη, καθώς τη μεταφέρει η ψυχή ενός απ' τους μνηστήρες.

Και πάλι η ψυχή του προδομένου Αγαμέμνονα θα επαινέσει την αρετή, που η δική του γυναίκα δεν είχε: “Γιε του Λαέρτη θεϊκέ, πολύτεχνε Δυσσέα, γυναίκα αλήθεια απόχτησες μ' ασύγκριτες τις χάρες.

Πόσο η καρδιά στα στήθια της πιστή της Πηνελόπης, και πόσο πάντα αξέχαστο τον άντρα της κρατούσε.

Αθάνατο απ' τις χάρες της θα μείνει τ' όνομά της, και θα την κάμουν οι θεοί τραγούδι αγαπημένο στον κόσμο, για τη φρόνιμη να λέει την Πηνελόπη. (Οδύσσεια ραψ. ω) Και μέχρι σήμερα, φίλοι μου, η ηρωίδα μας, του Ικάριου η θυγατέρα, αποτελεί το σύμβολο της αιώνιας πίστης, που κανείς δεν καταφέρνει να κλονίσει.

Αυτή ειναι η Πηνελόπη της επικής παράδοσης, η ενάρετη! Αυτή η εικόνα κυριάρχησε στο μύθο και στο χρόνο, αν και άλλες εκδοχές, που δεν επικράτησαν, για το αντίθετο κάνουν λόγο, πως δήθεν η Πηνελόπη πλάγιασε και χάλασε αυτή τη μνημειώδη πίστη.

Για τη μυθική αυτή παραλλαγή θα κάνουμε λόγο την ερχόμενη Τετάρτη. Εικόνα: Οδυσσέας και Πηνελόπη, του Tischbein. Έρρωσθε και χαίρεσθε, Μυθολόγοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους