Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ιερέας = Καλώς τον. Τι κάνεις; - Καλά. Ιερέας = Τι έχουμε να πούμε στον Θεό σήμερα; - Λέω ψέματα στους γονείς μου.

Βρίζω καμιά φορά.

Δεν έρχομαι συχνά στην Εκκλησία. * Οι πνευματικοί μπορούν να συμμαρτυρήσουν πως οι εξομολογήσεις παιδιών και εφήβων πολλές φορές λαμβάνουν τη μορφή μιας ανιαρής επαναληπτικότητας και άχρωμης διήγησης. (Βέβαια των εφήβων οι εξομολογήσεις ενδέχεται να γίνουν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες άλλες στιγμές).

Εδώ έχουμε τη κλασική αναφορά, που ελάχιστοι έφηβοι δεν έχουν καταθέσει, ότι λένε ψέματα στους γονείς τους.

Για ποιο λόγο; Ο ένας τά λέει για να έχει λίγες στιγμές ησυχίας στο δωμάτιό του ή για να μην γνωρίζουν οι γονείς του όλες τις σχολικές εργασίες που έχει να κάνει για αύριο.

Ενώ ο άλλος λέει τα ψέματα για να καλύψει τη χρήση αλκοόλ και «χόρτου» που έκανε με φίλους του.

Έχουν άραγε ως αμαρτία την ίδια βαρύτητα; (Στη δεύτερη περίπτωση η αιτία του ψέματος είναι σοβαρότερη από την ίδια την αμαρτία).

Προφανώς όχι.

Ενώ στην δεύτερη περίπτωση αρχίζει ένας πολύ επικίνδυνος δρόμος και το ψέμα επιστρατεύεται για να διευκολύνει το προσωπικό σκοτάδι, στην πρώτη περίπτωση ενδέχεται να είναι μια φυσιολογική πράξη που αποβλέπει στην διατήρηση «ζωτικού χώρου» γύρω από τον αναπτυσσόμενο έφηβο, δηλαδή στην υγιά εξατομίκευσή του.

Ειδικά, μάλιστα, αν έχει γονείς πολύ διεισδυτικούς και παρεμβατικούς, το ψέμα μπορεί να γίνει όρος ψυχικής επιβίωσης.

Το εξατομικευτικό αυτό κριτήριο επηρεάζεται και από τον χρόνο και την ηλικιακή φάση.

Συνήθως η απόπειρα ανεξαρτησίας των εφήβων λαμβάνει χώρα κατά το πρώτο μισό της εφηβείας· έτσι μπορούμε να παρατηρήσουμε τα ψέματα να λιγοστεύουν κατά το δεύτερο μισό.

Όμως, υπάρχουν έφηβοι οι οποίοι αργούν να ξεκινήσουν την διαφοροποίηση από τους γονείς τους (κάποιοι «ψευδείς εαυτοί», άλλοι απλώς άτολμοι), με αποτέλεσμα να αρχίζουν τα ψέματα ανεξαρτησίας μετά τα 16-17.

Είναι σημαντικό ο πνευματικός να είναι σε θέση να εντάξει αυτές τις πράξεις μέσα στην αναπτυξιακή πορεία του συγκεκριμένου εφήβου.

Και πώς θα αντιμετωπίσει το ψέμα; θα ρωτήσει κανείς εύλογα.

Θα κάνει πως δεν το άκουσε; θα συμβουλέψει απλώς να μην ξαναγίνει; Εξαρτάται.

Αν υπάρχουν περιθώρια διαλόγου με τους γονείς, αν δηλαδή είναι άνθρωποι συζητήσιμοι και καλοπροαίρετοι, ίσως να επιδιώξουμε την βελτίωση της επικοινωνίας με το παιδί τους ώστε να μη χρειάζεται να καταφεύγει στα ψέματα.

Στο βαθμό, όμως, που είναι απόμακροι, δύσκαμπτοι, ψυχοπαθολογικοί, πιθανόν να πρέπει να αγνοήσουμε το ψέμα και η μέριμνά μας θα είναι να μην εγκατασταθή και σε άλλες πτυχές της ζωής του εφήβου.

Τι κάνουμε εδώ ουσιαστικά; Λαμβάνουμε υπόψη την αναπτυξιακή πορεία ώστε να διακρίνουμε, όσο είναι εφικτό, με ποιο τρόπο η συγκεκριμένη αμαρτία εντάσσεται μέσα στην ψυχική διαμόρφωση του νέου ανθρώπου.

Όπως δεν θα αξιολογούσαμε ως αμαρτία την εναντίωση, τα πείσματα, και την ανυπακοή των νηπίων, αφού η αντιδραστικότητα αποτελεί όρο υγιούς ψυχικής διαμόρφωσής τους στην ηλικία αυτή, έτσι θα αποδίδαμε «μειωμένο καταλογισμό» και στις πράξεις εκείνες των εφήβων με τις οποίες πασχίζουν να σταθούν στα πόδια τους.

Η όποια νομικιστική και αδιάκριτη αντιμετώπιση εδώ μάλλον θα άφηνε τον έφηβο απογοητευμένο και αποξενωμένο.

Θα αισθανόταν πως η διαδικασία δεν τον αφορά.

Ας έχουμε πάντα κατά νουν πως «η αναπτυξιακή προοπτική της ανθρώπινης ζωής είναι μια από τις σημαντικές συμβολές της ψυχολογίας στη σύγχρονη ζωή και στην ποιμαντική της Εκκλησίας...

Μας έχει βοηθήσει τόσο στη διάγνωση όσο και στη θεραπεία και στη συμβουλευτική.

Ψυχοδυναμική διατύπωση του προβλήματος είναι εκείνη που λαμβάνει υπόψη το αναπτυξιακό ιστορικό -την ιστορία των αγχών, συγκρούσεων, συμβιβασμών, καθηλώσεων, αναπτυξιακών ελλειμμάτων- που χαρακτηρίζει το πρόσωπο» (Browning 1992).

Όσοι πνευματικοί αρνούνται αυτή την πραγματικότητα χάριν ενός αντιψυχολογικού ιδεολογήματος, είναι ασυνεπείς, διότι στην πράξη οι περισσότεροι εφαρμόζουν μια αυτοσχέδια Ψυχολογία βλέποντας τις τεράστιες διαφορές των ανθρώπων· η διαφορά είναι ότι εξοργίζονται να ακούν τον όρο «Ψυχολογία»! Όσοι -λίγοι- δεν το κάνουν και απλώς ισοπεδώνουν, δεν είναι απλώς νομικιστές· είναι αυτιστικοί, συχνά χωρίς εισαγωγικά (και το λέγω μετά λόγου γνώσεως).

Για να επανέλθουμε στο συγκεκριμένο θέμα, παρόμοια διαφοροποίηση παρατηρούμε στον νέο που θα χρησιμοποιήσει το ψέμα για να παρουσιάσει ανύπαρκτες επιτυχίες του: είναι άλλο πράγμα να το επιχειρεί για να καθιερωθή ως αρχηγός στην παρέα του και να προσελκύει τον θαυμασμό κοριτσιών και άλλο πράγμα όταν στερείται κοινωνικών δεξιοτήτων και πιστώνει τον εαυτό του με ανύπαρκτες επιτυχίες προκειμένου να γίνει απλώς μέλος της παρέας.

Ο πρώτος τρομάζει με την ιδέα να είναι ένας από τους πολλούς, ο δεύτερος παλεύει με την απομόνωση η οποία φοβίζει.

Ο ένας φλερτάρει με τον παθολογικό ναρκισσισμό, ο άλλος πασχίζει να στηρίζει τον φυσιολογικό ναρκισσισμό του. Να τι σημαίνει αξιολόγηση... -------‐-------------▪︎----------------▪︎------------▪︎------ Το βλέμμα στην ενδοχώρα- Εκδόσεις Γρηγόρη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους