Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η «τεμπελοφιλοσοφία» ως σύμπτωμα μιας παρακμιακής εποχής Το γελοίο που εκφράζει αυτός ο πιτσιρικάς (τουλάχιστον) στον κόσμο της λογικής είναι προφανές. «Πιτσιρικάς» διότι το «άνδρας» δεν έχει μόνο βιολογική υπόσταση, αντιθέτως κερδίζεται με αγώνα - είναι από τα (πολλά) ΜΗ δωρεάν της ζωής.

Το ζήτημα αυτής της φιλοσοφίας της τεμπελιάς όμως αξίζει να εξεταστεί κάπως βαθύτερα, διότι πίσω της υπάρχει μια ολόκληρη γενεαλογία.

Αυτή η «τεμπελοφιλοσοφία» ήδη από τα τέλη του προηγούμενου αιώνα πάτησε σε δυο βασικούς πυλώνες.

Από την μια στην μετα/μαρξιστική ιδεολογία και από την άλλη στον φιλελεύθερο δικαιωματισμό.

Ο μαρξισμός με την αξιωματική «κακότητα» του κεφαλαίου και την εκμεταλλευτική φύση του (κάθε) αφεντικού, εμπότισε πολλές ανερμάτιστες και μεταμοντέρνες συνειδήσεις με μνησικακία και ζηλοφθονία, δηλαδή με το σχέδιο της σύγχρονης Αριστεράς.

Παράλληλα ο φιλελευθερισμός με την ακραία ατομοκεντρική προσέγγιση του κόσμου - με την Κοινωνία κάτω από το άτομο και το Κράτος διανεμητή όλο και περισσότερων δικαιωμάτων - ήταν απολύτως αναμενόμενο να φέρει τον ατομικιστικό παραλογισμό και τον ναρκισσισμό στο προσκήνιο.

Η σφιχτή συμμαχία – ειδικά στο κοινωνικό επίπεδο – αυτών των δύο, φαινομενικά μόνο, αντιμαχόμενων ιδεολογιών, σταδιακά οδήγησε πολλούς νέους σε ταυτοτική κρίση, απώλεια νοήματος και σε μια μηδενιστική κοσμοθέαση που φυσικά δεν έχει καμία σχέση με την νιτσεϊκή έποψη του κόσμου η οποία προϋποθέτει μεγάλη δοκιμασία, κόπο και αντοχή.

Πίσω από αυτή την «τεμπελοφιλοσοφία» βρίσκεται η λογική ότι «η Κοινωνία μου χρωστάει» και μου χρωστάει ακριβώς γιατί κανείς δεν με ρώτησε αν θα ήθελα να υποβληθώ στα βάσανα και στις δυσκολίες της ζωής. «Αυτό είναι δικαίωμά μου» και «θέλω και άλλα δικαιώματα γιατί μου αξίζουν».

Όμως η πραγματικότητα είναι σταθερή: στη ζωή, πέρα από την αγάπη και την φροντίδα των γονέων – ειδικά κατά τα χρόνια της παρατεταμένης εξάρτησης των παιδιών – σχεδόν τίποτα δεν είναι δωρεάν.

Αυτό το γνωρίζει η κλασσική λογική σκέψη εδώ και αιώνες.

Και όχι μόνο, πίσω από κάθε δικαίωμα βρίσκεται μια υποχρέωση η οποία είναι φιλοσοφικά, αλλά και λειτουργικά, ανώτερη από το δικαίωμα, οποιοδήποτε δικαίωμα.

Μάλιστα τα δικαιώματα χωρίς δυο βασικές προϋποθέσεις που είναι, α) η αποδοχή τους από την εκάστοτε κοινωνία και β) οι αντίστοιχες υποχρεώσεις από τις οποίες και απορρέουν, είναι απλά κούφιες διακηρύξεις που το κράτος για να τις υποστηρίξει αναγκάζεται να γίνεται όλο και πιο νομοκανονιστικό και αυταρχικό.

Συνεπώς το πρόβλημα πίσω από την φαιδρή ατάκα αυτού του πιτσιρικά είναι ευρύτερο και πάει πολύ βαθύτερα.

Είναι ένα ακόμη από τα πολλά συστημικά συμπτώματα μιας παρακμιακής εποχής που χαρακτηρίζει τον σύγχρονο δυτικό Κόσμο.

Θα επαναλάβω, για μια ακόμη φορά, την ζωτική/υπαρξιακή ανάγκη της συντηρητικής σκέψης σήμερα.

Ο μαρξισμός με τον φιλελευθερισμό, με τις διάφορες μεταμοντέρνες παραφυάδες και εκφάνσεις τους, απέτυχαν.

Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε αυτό, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχουμε να γλυτώσουμε από την ανίερη και χυδαία συμμαχία τους που παράγει παραλογισμό και ενίοτε νεαρούς κοπρίτες με "φιλοσοφική" άποψη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους