Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια αναφορά στην αποτυχία της ελληνικής Παιδείας* Ένα σημαντικό ποσοστό κυρίως νέων ανθρώπων, που ολοκληρώνουν σήμερα τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, μοιάζουν λειτουργικά αναλφάβητοι και πολύ συχνά παρουσιάζουν σοβαρά προβλήματα αναγνωστικού γραμματισμού, δηλαδή απλής κατανόησης κειμένου.

Για να μην μιλήσουμε για ανάπτυξη κριτικής σκέψης που είναι κάτι σαφώς πιο απαιτητικό.

Το βλέπουμε εδώ μέσα, στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά και εκεί έξω στον φυσικό κόσμο.

Αν αυτό συνδυαστεί με την έκρηξη της βίας, σε αγόρια και κορίτσια, και τον συμμοριτισμό ανηλίκων, δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ειδικός, για να καταλάβει ότι εδώ και χρόνια στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, κάτι δεν πάει καθόλου καλά.

Η γνωστή ιαχή, «προσλήψεις και περισσότερα λεφτά για τη Δημόσια Παιδεία», πλέον δεν πείθει κανένα σκεπτόμενο άνθρωπο.

Το πρόβλημα νομίζω ότι έχει να κάνει: α) με την αδιαφορία του καθηγητικού κατεστημένου, β) με τη λογική της ήσσονος προσπάθειας και γ) με την άνοδο μιας κουλτούρας παραχαϊδέματος των παιδιών που, από την δεκαετία του ’80, καλλιεργήθηκε μανιωδώς στην ελληνική κοινωνία και κατ’ επέκταση στην ελληνική οικογένεια.

Την ίδια στιγμή ο προσανατολισμός, από πολύ νωρίς, σε μια μελλοντική εξειδίκευση, είχε σαν αποτέλεσμα να παραμεληθούν οι κλασσικές γνώσεις.

Κάποιοι αφυπνισμένοι της προόδου θεώρησαν ότι είναι πιο χρήσιμο - προφανώς για την πολιτική τους ατζέντα - να εισαχθεί η Κοινωνιολογία στην εκπαίδευση, αντί να διδάσκεται η Λογική και με σοβαρότητα ο Επαγγελματικός Προσανατολισμός στα σχολεία.

Όπως κάποιοι άλλοι θεώρησαν ότι ο ψηφιακός αλφαβητισμός και η βουτιά στον κατακλυσμό της πληροφορίας και της υπερσύγχρονης γνώσης, είναι σημαντικότερα από την παρωχημένη και «καταπιεστική» γραμματική, την εθνική ιστορία και τη Λογική.

Ευθύνες φέρει ασφαλώς και η Πολιτεία, με τις νομοθετικές της πρωτοβουλίες.

Καί η σημερινή Κυβέρνηση Μητσοτάκη ακολουθεί την ίδια λανθασμένη συνταγή, πασπαλισμένη με woke και επιζήμιες παρεμβάσεις για τα παιδιά.

Ευθύνες ασφαλώς έχει και η Οικογένεια που ασθμαίνει υπό το βάρος της στανικής προόδου.

Ωστόσο, κατά τη γνώμη μου, τις μεγαλύτερες ευθύνες φέρει το καθηγητικό προσωπικό και ο συνδικαλισμός, δηλαδή η αρρωστημένη νοοτροπία της Μεταπολίτευσης.

Μπορεί για παράδειγμα η ΟΛΜΕ, όπως αντιστοίχως η ΑΔΕΔΥ, να διατείνεται ότι κόπτεται για τη Δημόσια Παιδεία, αλλά στην πραγματικότητα εδώ και πολλά χρόνια – εκ του αποτελέσματος – φαίνεται, ότι κυρίως ενδιαφέρεται για τα «μισθά», για τη διαιώνιση του γραφειοκρατικού παρασιτισμού και για να μην αξιολογηθούν (πραγματικά) οι λειτουργοί αυτής της μεγάλης επιτυχίας: πάρα πολλοί νέοι σήμερα να αδυνατούν να συνδεθούν με την αντικειμενική πραγματικότητα, να σχηματίσουν μια άρτια φράση και να εκλογικεύσουν τις σκέψεις τους, χωρίς να πέφτουν συνεχώς σε σοβαρά γραμματικά λάθη, αντιφάσεις, λογικά σφάλματα ή στα πλοκάμια της συνωμοσιολογίας.

Πολύ φοβάμαι ότι, αν αυτή η παρακμιακή πορεία της ελληνικής Παιδείας δεν ανακοπεί με συντηρητικές πολιτικές, δηλαδή στροφή στα κλασσικά, δοκιμασμένα και θεμελιώδη, τα κινητά τηλέφωνα – ειδικά με τη σταδιακή ενσωμάτωση τεχνολογιών ΑΙ - σύντομα θα είναι, στην κυριολεξία, πολύ πιο «έξυπνα» και ικανά από τους νεαρούς χρήστες τους.

Γιατί ασφαλώς θέλουμε νέους που θα συμμετέχουν στις τεχνολογικές καινοτομίες του 21ου αιώνα, αλλά για να το κάνουν πρέπει πρώτα να είναι σε θέση να κατανοήσουν ένα κείμενο, να διαβάσουν την ώρα σε ένα αναλογικό ρολόι και μια ημερομηνία γραμμένη με λατινικούς αριθμούς. *παλαιότερο κείμενό μου, εμπλουτισμένο και δυστυχώς πάντα επίκαιρο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους