Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα εργατικά ατυχήματα είναι μια ανδρική υπόθεση Δυστυχώς ένας ακόμη νέος άνθρωπος έχασε τη ζωή του, αυτή τη φορά όχι σε αυτοκινητιστικό (στο εθνικά τραγικό μας σπορ), αλλά σε εργατικό ατύχημα. Η Ελλάδα - δέσμια ενός ανίκανου, διεφθαρμένου και χυδαίου κράτους – όχι μόνο δεν γεννά Έλληνες, αλλά χάνει νέους ανθρώπους και οι περισσότεροι από αυτούς είναι άνδρες.

Πράγματι, αν κανείς εξετάσει τα εργατικά ατυχήματα στην Ελλάδα, και στον ευρύτερο δυτικό κόσμο, θα διαπιστώσει ότι σε πάνω από το 90% των περιπτώσεων, το θύμα είναι κάποιος άντρας.

Στην οικοδομή, σε έργα οδοποιίας και κατασκευής υποδομών, όπως η ηλεκτροδότηση και η ύδρευση, στη βαριά βιομηχανία, στην άντληση και εξόρυξη, στην αλιεία και στην υλοτομία, στα αγροτικά μηχανήματα και πολλούς άλλους τομείς της παραγωγής, συλλογής φυσικών πόρων και συντήρησης, σακατεύονται συνεχώς και πεθαίνουν άντρες.

Ανεξάρτητα από τις αιτίες των ατυχημάτων και τις ευθύνες, για να λειτουργεί αυτός ο κόσμος, μέσα στον οποίο ζουν και οι δικαιωματιστές, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του σύγχρονου φεμινισμού και λοατκισμού, εκεί έξω πεθαίνουν άνδρες.

Με άλλα λόγια η αναπηρία ή το θανατηφόρο ατύχημα στη δουλειά είναι ανδρική υπόθεση.

Κι όμως ο μέσος άντρας, ο κανονικός ΧΥ που δεν φαντασιώνεται φάσματα και χρωματιστά υφάσματα, στον δυτικό (κυρίως) κόσμο μας έχει δεχτεί αυτές τις θέσεις υψηλού ρίσκου για τη σωματική του ακεραιότητα ή ακόμη και τη ζωή του.

Ο άνδρας αντιλαμβάνεται ότι κατά κανόνα η μυϊκή του δύναμη είναι σαφώς μεγαλύτερη από της γυναίκας και με παραδοσιακή προθυμία έχει αναλάβει τον αρχετυπικό ρόλο του προστάτη της οικογένειας.

Αυτού δηλαδή που θα βγει από τη σπηλιά για να αντιμετωπίσει τους κινδύνους που θα φέρουν την τροφή στον οίκο και την εστία.

Για την απώλεια της ζωής, είναι αδιάφορο αν θα σκοτωθεί από ένα σαρκοφάγο/αρπακτικό ζώο κυνηγώντας σε κάποια προϊστορική κοιλάδα ή θα τον λιώσει ένα JCB κίτρινου χρώματος.

Κι όμως οι φούσκες, πηχτής ανοησίας και πλήρους αποκοπής από την πραγματικότητα, μέσα στις οποίες ζουν πολλοί σύγχρονοι φιλελεύθεροι δικαιωματιστές, νομίζουν ότι ο κόσμος λειτουργεί όπως στις γραφειοκρατικές και κανονιστικές υπηρεσίες, σε ζεστά γραφεία και αίθουσες, στην ποπ καλλιτεχνούπολη, με μικρόφωνα και σφραγίδες ανά χείρας, με email, sms, meetings με ταγιεράκι και γραβάτα...

Και είναι ακριβώς αυτοί οι ζώντες σε φούσκα, που με θράσος απαιτούν σήμερα ποσοστώσεις.

Βέβαια ζητούν γυναικείες ποσοστώσεις για εκείνες που διψούν για πολιτικές καρέκλες και διοικητικές θέσεις υψηλών αμοιβών, όχι για να δουλέψει η γυναίκα παντού.

Ο κόσμος της επικίνδυνης εργασίας δεν περιλαμβάνεται.

Αυτή ακριβώς την εξοργιστική απαίτηση - που καταρρακώνει κάθε έννοια αριστείας - δηλαδή των ποσοστώσεων βάσει φύλου, έσπευσε να ικανοποιήσει με Νόμο του Κράτους η θλιβερή Κυβέρνηση Μητσοτάκη και τούτο μετά τον κοινωνικά επιζήμιο γάμο των ομόφυλων.

Μεταμοντέρνοι νόμοι για να χαρεί το κλειστό και αυτιστικό περιβάλλον των αστοιχείωτων, αργυρώνητων, ξενομανών και woke ψευδοελίτ (αλά Σακελλαροπούλου), που έχουν (ακόμη) το τιμόνι της χώρας.

Το «γαμώτο» είναι ότι ακόμη και σήμερα, παρά το φιλελέφτ περιβάλλον συστηματικής καλλιέργειας μιας τρομερής εχθροπάθειας ανάμεσα στα δύο φύλα, πολλοί νέοι άνδρες είναι διατεθειμένοι να αναλάβουν τον ενίοτε επικίνδυνο ρόλο τους.

Να βιώσουν το θεσμικό θαύμα, που λέγεται οικογένεια, σαν ύμνο της αγάπης, της συμπόνιας, του αλτρουισμού και της συνεργασίας των δυο φύλων και όταν χρειαστεί αυτοθυσιαστικά.

Ωστόσο, οργίζονται και μπουχτίζουν, όλο και περισσότερο, βλέποντας ένα σωρό οικοφοβικούς, βολεμένους και υστερικές φεμινίστριες να τους λένε πόσο ζωώδη και πατριαρχικά ένστικτα έχουν, πόσο «γυναικοκτόνοι» είναι από τη φύση τους και αξιωματικά, ενώ την ίδια στιγμή προσπαθούν να τους «ευνουχίσουν».

Ακόμη και το απλό φλερτ σήμερα χρειάζεται νομικό σύμβουλο για να ξέρει ο νέος πότε θα διωχθεί ως macho man και πότε όχι.

Έτσι όμως, με Οικοφοβία, «ευνουχισμό» και δικαιωματισμό, δεν αντιμετωπίζεται το αποκαρδιωτικό Δημογραφικό.

Έτσι αργοπεθαίνει η Ελλάδα μέσα σε ένα καθεστώς εχθροπάθειας, ακραίας νομο-κανονιστικότητας των βασικών ανθρωπίνων σχέσεων, ναρκισσισμού και ατομικισμού.

Κάποιοι πλέον δεν μπορούν να αντιληφθούν, ούτε τα αυτονόητα.

Καθολική και οριζόντια ισότητα δεν έχει υπάρξει ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας, ούτε και θα υπάρξει.

Μάλιστα αυτού του είδους η ισότητα αν επιβαλλόταν με το νόμο, οριζοντίως και αδιακρίτως, τότε χιλιάδες γυναίκες δεν θα μπορούσαν να κάθονται σήμερα στην καναπεδάρα τους γράφοντας οργισμένα φεμινιστικά σχόλια στα ΜΚΔ, γιατί θα είχαν χάσει τη ζωή τους.

Εκεί έξω, δουλεύοντας για να λειτουργεί ο κόσμος και για τα δύο φύλα. *Το κείμενο αυτό γράφτηκε πριν ένα χρόνο με αφορμή τον θάνατο ενός νέου παιδιού εν ώρα εργασίας και το κοινοποιώ ξανά σε αντιπαράθεση με κάτι κλαψιάρες κοπελίτσες που επειδή πήραν ένα πτυχίο νομίζουν ότι όλη η κοινωνία τους χρωστάει τα πάντα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους