Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μαζί με τις πρωτομαγιάτικες ευχές για καλύτερες μέρες, ας στοχαστούμε για λίγο πάνω στο "trade influence" & την ανάλυση του φίλου μας οικονομολόγου & συγγραφέα Δημήτρη Σουλιώτη, σε άρθρο του με τίτλο, "Η ανταλλαγή – εμπορία επιρροής (trade influence) της Κοβέσι Vs «αθώο ρουσφέτι» των νεοδημοκρατών πολιτικών" Παρακολούθησα με ιδιαίτερη προσοχή στο κανάλι της Βουλής τις ομιλίες των εμπλεκόμενων νεοδημοκρατών πολιτικών στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Όλοι υποστήριξαν ότι είναι αθώοι και ότι το μόνο που έκαναν ήταν να «μεσολαβήσουν» προς επίσπευση των διαδικασιών, ώστε οι ταλαιπωρούμενοι από τη γραφειοκρατία πολίτες που ζήτησαν τη βοήθειά τους, να βρουν το δίκιο τους… Και εδώ αρχίζουν τα κρίσιμα ερωτήματα: Γιατί οι συγκεκριμένοι πολίτες να τίθενται σε ευνοϊκότερη μοίρα έναντι των άλλων, που δεν έχουν τις κατάλληλες γνωριμίες; Διερεύνησαν οι εμπλεκόμενοι πολιτικοί το δίκιο ή μη των αιτημάτων των πολιτών; Λειτούργησαν στο πεδίο της φιλανθρωπίας ή ιδιοτελών σχέσεων αλληλεξάρτησης; Το επιχείρημα όμως ότι οι βουλευτές προσπάθησαν να εξυπηρετήσουν τους ψηφοφόρους τους είναι προσβλητικό για το ίδιο το βουλευτικό αξίωμα.

Ο βουλευτής δεν συνδιαλέγεται με τον πολίτη σε προσωπικό επίπεδο, αλλά για να αντιμετωπίσει ένα γενικότερο πρόβλημα στη λειτουργία του κράτους και της δημοκρατίας.

Αν από τα παράπονα και τις καταγγελίες του πολίτη διαπιστώσει ότι κάτι δεν λειτουργεί σωστά, τότε ασκεί κοινοβουλευτικό έλεγχο και για να δικαιωθεί ο πολίτης και για να εξαλειφθεί το πρόβλημα.

Δεν κάνει τηλεφωνήματα ως μεσίτης – νταραβεριτζής, προσβλέποντας σε ψήφους.

Αυτούς τους εξασφαλίζει από τη διάφανη κοινοβουλευτική λειτουργία του και όχι από κρυφές συναλλαγές… Ο πατέρας του σημερινού πρωθυπουργοί σε σχολιασμό του για το θέμα του ρουσφετιού υποστηρίζει και τα ακόλουθα: «Κάναμε ρουσφέτια, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία… Εγώ ας πούμε το 1951 έκανα τα περισσότερα ρουσφέτια, διότι εκείνη την εποχή εγώ έγραφα του νόμους

Διόριζα όσους ήθελα… Είναι παρεξηγημένη έννοια το ρουσφέτι.

Γιατί όταν βοηθάς έναν ταλαίπωρο να βρει το δίκιο του, γιατί κάνεις κακό; Δεν το καταλαβαίνω». («Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με δικά του λόγια», Αλ.

Παπαχελάς, εκδόσεις Παπαδόπουλος).

Σ’ αυτές τις απόψεις θεωρώ ότι κρύβεται αλαζονεία, κυνισμός, ναρκισσισμός… Ίσως η μη κατανόηση της παράνομης ενέργειάς του από τον πρώην πρωθυπουργό να οφείλεται στο γεγονός της θεώρησης του κράτους και των κρατικών πόρων ως δικού του φέουδου.

Την ίδια ακριβώς επιχειρηματολογία περί «ταλαίπωρων - ταλαιπωρημένων» πολιτών χρησιμοποίησαν στη Βουλή και οι εμπλεκόμενοι στο σκάνδαλο βουλευτές.

Όμως τελικά η φιλανθρωπία των ρουσφετολόγων είναι υποκριτική, γιατί δεν χρησιμοποιούν δικούς τους πόρους, δεν αναλαμβάνουν το κόστος των ενεργειών τους, είναι γενναιόδωροι με ξένα κόλυβα και το χειρότερο περιμένουν την αντιπαροχή της ψήφου των ευεργετηθέντων «αναξιοπαθούντων» … Σε αντίθεση με την προσπάθεια των εμπλεκόμενων νεοδημοκρατών βουλευτών να υποβαθμίσουν το τεράστιο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και να το συνδέσουν με το «αθώο ρουσφέτι», η Ευρωπαία Εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι στη συνέντευξή της στον Παύλο Τσίμα στο Φόρουμ των Δελφών υποστηρίζει τα ακόλουθα: «Ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ακρωνύμιο διαφθοράς, νεποτισμού και πελατειακών σχέσεων… Στην περίπτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ βλέπουμε διαφθορά, κατάχρηση εξουσίας, απάτη, ανταλλαγή – εμπορία επιρροής (trade influence), που είναι εγκλήματα και στην Ελληνική και στην Ευρωπαϊκή έννομη τάξη».

Από τη συγκεκριμένη θέση της Κοβέσι, αντιλαμβανόμαστε ότι αυτή βλέπει τις παραβάσεις ως ενιαίο σύνολο και όχι αποσπασματικά και αποδίδει στο «αθώο ρουσφέτι» των νεοδημοκρατών πολιτικών την ίδια βαρύτητα με τα άλλα εγκλήματα (διαφθορά, κατάχρηση εξουσίας, απάτη).

Και μέσω αυτής της θέσης καταλήγει στο συμπέρασμα ότι στον ΟΠΕΚΕΠΕ λειτουργούσε εγκληματική οργάνωση με ιεραρχική δομή.

Θεωρώ ότι τη συγκεκριμένη νομική εκδοχή έχουν και οι Έλληνες εισαγγελείς της ομάδας της που διερευνούν το σκάνδαλο και αυτός είναι προφανώς ο λόγος που οι Ελληνικές Αρχές δεν επιθυμούν την ανανέωση της θητείας τους.

Χρειάζονται απεγνωσμένα δικαστές τύπου Ντογιάκου, Ζήση, Αδειλίνη, Κλάππα, τελευταία και Τζαβέλλα, οι οποίοι θα «αλληθωρίζουν» προς τη δική τους θέση περί «αθώας διαμεσολάβησης» προς εξυπηρέτηση ταλαίπωρων πολιτών… Στο πλαίσιο της εξέτασης της πολιτικής δράσης του ρουσφετολόγου βουλευτή, που θα εντάσσαμε άραγε την κοινωνική δραστηριότητά του ως νονού και κουμπάρου; Ίσως και εδώ, εκτός του νεποτισμού και ο δόκιμος όρος «ανταλλαγή – εμπορία επιρροής (trade influence)» που χρησιμοποίησε η Κοβέσι να δίνει μια απάντηση… Αξίζει επίσης να επισημανθεί ότι τα βαφτιστήρια της πολιτικής δυναστείας που μας κυβερνά ξεπερνούν τις 3500 (πληροφορία από δήλωση της Μαρίκας Μητσοτάκη).

Ίσως αυτά τα βαφτιστήρια και ο κύκλος τους (απόγονοι, συγγενείς, φίλοι) να αποτελούν τον πολιτικό κορμό της δυναστείας… Μήπως όμως ο ευφυής ορισμός της ελληνικής ιδιαιτερότητας, του ρουσφετιού ως ανταλλαγή – εμπορία επιρροής (trade influence) έχει κάποια σχέση και με την κληρονομιά της έδρας του βουλευτή από στενό συγγενή του; Και παραπέρα μήπως και η τοποθέτηση στα κρίσιμα κέντρα εξουσίας ως επικεφαλής θεσμών (Τράπεζα της Ελλάδος, ηγεσίες Δικαιοσύνης, Ενόπλων Δυνάμεων, κ.τ.λ.) με αποκλειστική απόφαση του πρωθυπουργού, εντάσσεται στο πεδίο της ανταλλαγής – εμπορίας επιρροής; Σε τοποθετώ τώρα στη θέση ασκώντας τη δική μου επιρροή και αναμένω από σένα να ασκήσεις τη δική σου επιρροή ως θεσμικός παράγοντας υπέρ εμού και του Κόμματός μου, όταν χρειαστεί… Υπάρχει όμως και η παράκαμψη του ΑΣΕΠ, μέσω της ιδιωτικοποίησης του ρουσφετιού.

Συγκεκριμένα πλήθος εργασιών του Δημοσίου ανατίθενται (outsourcing) σε εταιρίες – συμβούλους, συνήθως με απευθείας ανάθεση.

Σου αναθέτω τη δουλειά, αλλά πάρε και μερικούς δικούς μας… Αλλά και τα παιδιά της «Ομάδας Αλήθειας», η μισθοδοσία των οποίων για λόγους μείωσης των δαπανών μεταφέρθηκε από το Κόμμα σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, εμπίπτουν στην περίπτωση της ανταλλαγής – εμπορίας επιρροής.

Και γράφοντας όλα τα παραπάνω σκέφτομαι ότι ο πρωθυπουργός δεν είχε ψηφίσει για πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Προκόπη Παυλόπουλο, γιατί τον είχε συνδέσει με το ρουσφέτι και το πελατειακό κράτος… Και εγώ τότε τον είχα πιστέψει… Γενικά στο πεδίο των σχέσεων πολιτικού και πολίτη ο ρουσφετολογικός τρόπος σκέψης και δράσης εμποδίζει τη συνείδηση του ατόμου ν’ ανοίξει και να χειραφετηθεί έναντι του συνόλου, ακρωτηριάζοντας ταυτόχρονα την ευθύνη και το αίσθημα δικαίου και ως συνέπεια αυτού συντελεί στη διαμόρφωση ατόμων με ήθος πονηρό, πλάγιο και δουλοπρεπές.

Το πελατειακό κράτος με βασικό εργαλείο του το ρουσφέτι, αποτελεί την άλλη όψη του νομίσματος της μεθοδικής θεσμικής εξάλειψης κάθε κριτικής αποτίμησης και αξιολόγησης και με πιο απλά λόγια της κατάργησης κάθε δυνατότητας να ξεχωρίσει ο ικανός από τον ανίκανο, ο εργατικός από το φυγόπονο, ο συνεπής από τον μπαγαμπόντη, ο αξιοπρεπής από τον πουλημένο, ο ευφυής από τον εξυπνάκια.

Αν όμως η ανταλλαγή – εμπορία επιρροής (trade influence) είναι το μέσον για τη μακροχρόνια εξουσιαστική δυναμική της ΝΔ και της πολιτικής κυριαρχίας της, τι μπορούμε να κάνουμε για να διορθωθούν τα πράγματα; Ίσως οι κυβερνήσεις συνεργασίας περισσότερων Κομμάτων, που προτείνει ο ευφυής Ευάγγελος Βενιζέλος, να είναι μια κάποια λύση… Τουλάχιστον το «trade influence» της Κοβέσι, αντί για το ανατολίτικο «ρουσφέτι», μας απομάκρυνε περιστασιακά από την Ανατολή και μας έκανε περισσότερο Ευρωπαίους… Δημήτριος Γ. Σουλιώτης Αθήνα, 1η Μαΐου 2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους