Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΑ ΕΚ ΠΑΡΑΔΡΟΜΗΣ ΜΕ ΑΡΩΜΑ ΛΥΣΗΣ

-------------------------------------------- Ήταν μια πολύ όμορφη βραδιά.

Μεστή, ξεχωριστή, ενδιαφέρουσα.

Στις κάτω γειτονιές της παλιάς Λευκωσίας, βράδυ Τετάρτης 29 Απριλίου, στην εσωτερική αυλή, στο ΕΡΜΑ, βιβλιοπωλείο-καφεαναγνωστήριο, για την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής τού εκ Λύσης γνωστού δημοσιογράφου Σπύρου Κέττηρου.

Ενός ταλαντούχου και προικισμένου με πολλά χαρίσματα ανθρώπου, που διακρίθηκε σε πολλούς τομείς επαγγελματικής, συγγραφικής και καλλιτεχνικής ενασχόλησης: Δημοσιογραφία, ρεπορτάζ, χρονογράφημα, σκίτσο, τηλεόραση, θέατρο, στίχο για τραγούδι.

Διατηρώντας με τον Σπύρο Κέττηρο μια αδελφική φιλία ζωής, ήταν για μένα και χαρά και τιμή να μου εμπιστευθεί την παρουσίαση της πρώτης ποιητικής του συλλογής, με τίτλο «τα εκ παραδρομής».

Δεν ήταν καθόλου δύσκολο για μένα.

Επειδή είχα ενώπιόν μου μια συλλογή με ποιήματα που χαρακτηρίζονται από εσωτερική δύναμη, κτισμένα με μαστοριά, σε λόγο ώριμο ελληνικό, πνεύμα οξύ.

Και είχα συνοδοιπόρους στην όλη προσπάθεια ανθρώπους εκλεκτούς, σημαντικούς, ωραίους.

Πρώτον και καλύτερο, τον φίλο, τον κουμπάρο, τον ποιητή, τον Μιχάλη Πασιαρδή, ο οποίος πρόλαβε προτού φύγει, όχι μόνο να πείσει τον Σπύρο ότι τα ποιήματά του έπρεπε να εκδοθούν, αλλά έγραψε και το προλόγισμα, τονίζοντας ανάμεσα σ’ άλλα: «Τα ποιήματα της συλλογής έχουν τη δικαιωματική θέση τους στην περιοχή της ποιητικής μας παρουσίας. Ο Σπύρος Κέττηρος έχει το χάρισμα, και στην ποίησή του, του ευθύ και καίριου λόγου.

Δεν πλαγιοδρομεί. Καθετοδρομεί.

Αυτό είναι τόσο σημαντικό. τόσο χρήσιμο και λυτρωτικό, τώρα και πάντα».

Είχα επίσης, όπως έχουν και οι αναγνώστες, πολύτιμο οδηγό στην προσέγγιση της ποιητικής παραγωγής του Κέττηρου, την εμπνευσμένη παρουσίαση της ποιήτριας και συγγραφέως Αγγέλας Χριστοφίδου, η οποία με ιδιαίτερο λόγο πνευματικής ανάλυσης ξεκλειδώνει μυστικά, μια διαδικασία που συχνά χρειάζεται ο ποιητικός λόγος, για να ανιχνεύσει κανείς στοιχεία πίσω από τις λέξεις, μηνύματα και συμβολισμούς, για να αποκωδικοποιήσει και να αποκαλύψει «κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα».

Είχα ακόμη τον έγκυρο λόγο του γνωστού εκπαιδευτικού, ερευνητή και συγγραφέα, λεξικογράφου Κωνσταντίνου Γιαγκουλλή, που έγραψε: «Ο Σπύρος Κέττηρος ως ποιητής λέει ό,τι έχει να πει, καθαρά και σταράτα, και ευθαρσώς, και χωρίς να κρύβεται.

Σε γλώσσα άψογη και πρώτιστα ποιητική.

Νιώθει ελεύθερος.

Αυτός είναι ο Ποιητής! Άλλως ας μάς λείπει! Διαβάζοντάς τον ομολογώ ότι ανακαλούσα στη μνήμη μου τους στίχους του Μανόλη Αναγνωστάκη: Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις.

Να μην τις παίρνει ο άνεμος».

Είχα επιπροσθέτως σε μήνυμα από την Αθήνα και τον επίσης έγκυρο λόγο του γνωστού Κύπριου δημοσιογράφου και συγγραφέα, κοινού μας φίλου, Κώστα Σερέζη, ο οποίος έδωσε τη δική του εκτίμηση για την ποίηση του Σπύρου, απευθυνόμενος στον ίδιο: «Περί εξομολόγησης πρόκειται, όταν ντύνεις με αίσθημα, παλμό, νόημα και αίμα ψυχής, τις παρατηρήσεις σου στον ειδικό δικό μας κόσμο που αναπνέουμε.

Μια ύψιστη λειτουργία ζωής, την οποία δεν είναι όλοι που εκτιμούν.

Κι αυτό το κάνεις από περίσσευμα ψυχής.

Ανιδιοτελώς ξοδεύεσαι για να καταθέσεις το δικό σου φως.

Η διατύπωσή σου έχει έναν καταγγελτικό χαρακτήρα, ξύνει το κόκκαλο με τρόπο που μένει η αιχμή, σαν σημάδι στο σώμα, σαν καρφί στον τοίχο.

Η λακωνικότητα έχει σημαντικό ρόλο στον ποιητικό σου λόγο.

Μιλάς με βιώματα.

Δεν ρητορεύεις, δεν κραυγάζεις.

Λειτουργείς με υπονοούμενα αλλά με εύληπτο τρόπο και ακαριαία».

Είχα τέλος συνοδοιπόρους τρεις γνωστούς και καταξιωμένους ανθρώπους, με αξιόλογη δική του πορεία ο καθένας, που απήγγειλαν ποιήματα από τη συλλογή: Τον Ανδρέα Κουκκίδη, τη Θέα Χριστοδουλίδου και τον Ανδρέα Τσουρή.

Καθώς ο Σπύρος Κέττηρος, ως γνήσιος Λυσιώτης, κουβαλά με αγάπη, νοσταλγία, πάθος, οργή και θυμό για τη Λύση του και το δράμα της Κύπρου, αυτό το χρώμα κι αυτή η αίσθηση διαπερνά φυσιολογικά, νομοτελειακά, όλη την ποιητική του δημιουργία.

Μικρό δείγμα: Μας γέννησαν Πρωταπριλιά - δεν ήταν ψέμα… Ιούλη μήνα πισώπλατη μάς έδωσαν μαχαιριά συντρόφοι συμπτωματικοί και μισθοφόροι για να πεθάνουμε τον ίδιο μήνα, μέρες οκτώ μετά, όταν εισήλασαν οι βάρβαροι… Στον ομαδικό μας Τάφο, δεμένοι πισθάγκωνα με σφαίρα στον αυχένα επί ματαίω προσμένουμε ημέρα κρίσεως και αναστάσεως. Αναζητήστε το βιβλίο, αποκτήστε το, διαβάστε το. Αξίζει πολύ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους