SENNA (2010) του Ασίφ Καπάντια Μια μέρα σαν κι αυτή, πριν 32 ακριβώς χρόνια, την Πρωτομαγιά του 1994, ο Βραζιλιάνος αρτίστας της οδήγησης Άιρτον Σένα άφησε την τελευταία του πνοή στην πίστα της Ίμολα...

Original Post

25#

Πλήρες Κείμενο:

Και το ντοκιμαντέρ Senna (2010) του υπέροχου Ασίφ Καπάντια (που μας έχει επίσης χαρίσει τα Amy και Diego Maradona) κατορθώνει να ψηλαφίσει όλες τις ανεπαίσθητες χορδές και πτυχές του μύθου που άφησε πίσω του ένα απόκοσμο ταλέντο.

Διότι σοφά και συνετά δεν μπαίνει στη διαδικασία να κρύψει τις όποιες ατέλειες και να ρίξει βλακώδες φως στο σκοτάδι που αναπόφευκτα τυλίγει κάθε φιγούρα που εκτροχιάζεται από τον μέσο όρο. Ο Καπάντια κερδίζει το μεγαλύτερο στοίχημα, καθώς ιντριγκάρει ακόμη και κάποιον που δεν είναι μυημένος στο σύμπαν της Φόρμουλα 1 και του μηχανοκίνητου αθλητισμού.

Και μας καλεί να γνωρίσουμε έναν άνθρωπο που έζησε με το γκάζι πατημένο, αδυνατώντας να βιώσει την πορεία του στις πίστες με τους στυγνούς όρους της επιτυχίας και της καριέρας: κοινώς, έτρεχε πρωτίστως με την καρδιά και έπειτα με το αυτοκίνητο.

Κάθε θρύλος που σέβεται τον εαυτό του έχει μία γκρίζα και σκοτεινή πλευρά, όταν τον λούζει η πανσέληνος και μεταμορφώνεται σε λύκο. Ο Σέννα υπήρξε ένας υπέρμετρα ευαίσθητος σταρ, ο οποίος όμως μετατρεπόταν σε λυσσασμένο αγρίμι στην πίστα, σπλαχνικός και ανθρωποφάγος την ίδια στιγμή.

Ο μύθος, ως γνωστόν, δεν έχει ανάγκη το λούστρο, λάμπει μέσα από την τραχύτητα και τις αντιφάσεις του, μέσα από τους μεγάλους "εχθρούς" και αντιπάλους: το μεγαλείο του Σέννα δεν μπορεί να αποδοθεί στην εντέλεια χωρίς την απόδοση σεβασμού στο αντίπαλο δέος, τον αξέχαστο Αλέν Προστ.

Το κάθε άλλο, μάλιστα Κάθε σύγκρουσή τους, κυριολεκτική και μεταφορική, ήταν μία έκρηξη, από τα συντρίμμια της οποίας η ιστορία πήγαινε λίγο παραπέρα.

Αν ο Σέννα εξάλλου ήταν ο τελευταίος των Μοϊκανών, ο Προστ μάλλον ήταν ο προτελευταίος μίας εποχής γεμάτης συναίσθημα, άποψη και δράμα, η οποία χάθηκε ανεπιστρεπτί ανοίγοντας το δρόμο για τoυς ιλουστρασιόν σταρ του σήμερα.

Για να το θέσουμε αλλιώς, ο Σέννα ήταν θεοσεβούμενος στα όρια της θρησκοληψίας αλλά είχε αποδεχτεί ολόψυχα την ανάγκη και την αξία της αμαρτίας, της ατέλειας, της ανομολόγητης μικροπρέπειας.

Αντί επιλόγου, τα λόγια του ίδιου του Σέννα στην περιγραφή μίας πολύ έντονης στιγμής που βίωσε πίσω από το τιμόνι: «Ήμουν ήδη στην pole, ένα δευτερόλεπτο ταχύτερος από όλους τους άλλους, αλλά συνέχιζα.

Ξαφνικά, ήμουν σχεδόν δύο δευτερόλεπτα μπροστά, ακόμη και από τον ομόσταβλό μου, που έτρεχε με το ίδιο μονοθέσιο.

Τότε συνειδητοποίησα ότι δεν οδηγούσα πλέον συνειδητά.

Οδηγούσα με κάτι σαν ένστικτο αλλά βρισκόμουν σε μια διαφορετική διάσταση.

Ήταν σαν να βρίσκομαι σε ένα τούνελ.

Όλο το σιρκουί ήταν ένα τούνελ.

Συνέχιζα να πηγαίνω όλο και πιο γρήγορα.

Ήμουν πολύ πάνω από το όριο αλλά μπορούσα να το τραβήξω ακόμη περισσότερο, να το πάω στα άκρα.

Ξαφνικά, ήταν σαν να ξύπνησα από ένα όνειρο και συνειδητοποίησα ότι ανέπνεα σε μια διαφορετική ατμόσφαιρα.

Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να επιβραδύνω και να επιστρέψω στα pits.

Αυτό δεν με τρόμαξε, παρόλο που ήμουν πολύ μακριά από τη συνειδητή μου αντίληψη. Πήγα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, απλώς δεν είχα όρεξη να οδηγήσω άλλο».

24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους