Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το ΣΚ που πέθανε ο πατέρας μου στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Ρίου, ασχολήθηκαν με αυτόν 2 διαφορετικοί γιατροί.

Ειδικευόμενες και οι 2. Το Σάββατο, η πρώτη γιατρός κατανοούσε πως πλησιάζει το τέλος, έβλεπε πως υπέφερε από τη δύσπνοια που του προκαλούσε ο μεταστατικός καρκίνος, αλλά έκανε τα πάντα για να τον ανακουφίσει. Η Κυριακή ήταν η μοιραία μέρα.

Η δεύτερη γιατρός, η snowflake, είχε έρθει με πολλή όρεξη στην εφημερία, είχε βγει το προηγούμενο βράδυ, είχε περάσει καλά και γενικότερα ήταν σε φάση "μη μου τους κύκλους τάραττε".

Μόνο που ο πατέρας μου πέθαινε και ο επιθανάτιος ρόγχος φλέρταρε με τη δύσπνοια για πολλή ώρα.

Παρά τις επίμονες εκκλήσεις της μητέρας μου να κάνει η γιατρός κάτι έστω για να φύγει νηφάλιος και να μην ταλαιπωρείται, η απάντηση της γιατρού ήταν "είστε υπερβολική".

Αναγκαστήκαμε να φέρουμε ιδιώτη γιατρό για να διαχειριστεί την κατάσταση και τον πλασάραμε ως συγγενή.

Όταν η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο, αναγκάστηκε να αποκαλύψει την ταυτότητα του και να βάλει την ειδικευόμενη γιατρό σε μια διαδικασία να κινητοποιηθεί και να πράξει τα δέοντα.

Αμφιβάλλω αν τα κατάφερε.

Θυμάμαι την πόρτα του δωματίου να κλείνει.

Ήξερα πως μόλις ξανανοίξει, κάποιος θα μου ανακοινώσει τον θάνατο του πατέρα μου και φανταζόμουν τις κοσμογονικές αλλαγές που θα ακολουθούσαν.

Τον θάνατο του πατέρα μου, όταν τελικά άνοιξε η πόρτα, μέσα σε κλινική του δημόσιου ΕΣΥ, μου τον ανακοίνωσε ιδιώτης γιατρός.

Η γιατρός της κλινικής ήταν άφαντη.

Αφού μάζεψα πρώτα τα δικά μου κομμάτια, μετά πήγα στον αδελφό μου και τη μητέρα μου, που βίωναν την απώλεια με τον προσωπικό τρόπο τους.

Τότε, εμφανίστηκε στο οπτικό πεδίο μου η γιατρός.

Ήταν σε μια γωνιά της κλινικής, είχε πέσει στο πάτωμα και έκλαιγε.

Αν ήταν σαν τη γιατρό του Σαββάτου, θα παραμέριζα την οδύνη μου και θα πήγαινα να την σηκώσω, να την παρηγορήσω, να την χιλιοευχαριστήσω για όσα έκανε για τον πατέρα μου την ύστατη στιγμή.

Προφανώς, δεν το έκανα, γιατί και δε μου έβγαινε, και δεν ίσχυε κάτι τέτοιο και δεν το άξιζε.

Σκέφτηκα στιγμιαία κοιτάζοντάς τη "Όσο και να κλαις, μυαλό θα βάλεις ή θα κάνεις πάλι τα ίδια;" και πήρα τον δρόμο μου για το νεκροτομείο.

Έχουν περάσει τόσα χρόνια από το 2005 και οι συστημικές αστοχίες με την εξάντληση του προσωπικού (και γιατρών και νοσηλευτών και παραϊατρικών ειδικοτήτων) σε αρκετές κλινικές του ΕΣΥ και την ανεπαρκή κάλυψη των παραμεθόριων περιοχών ακόμα δεν έχουν ξεπεραστεί.

Και ορθώς φωνάζουν όσοι εφημερεύουν 32+ ώρες σερί, όσοι υπερβαίνουν τον νόμιμο αριθμό εφημεριών ή όσοι ξέρουν πως στις 5 σερί on call εφημερίες στο νησί θα κάτσει μια καλή στραβή και θα νιώσουν λες και εφημέρευαν 20 μέρες σερί.

Ειδικά αν κάτσει, πραξουν τα δέοντα και διαμαρτυρηθούν, ο ιδιος ο Υπουργός Υγείας πρεπει να τους ακούσει ευλαβικά.

Θα υπάρξει δραστική βελτιωση; Άγνωσται οι βουλαί...

Εκείνο που δε θα βελτιωθεί και δε θα αλλάξει είναι η ανεπάρκεια του snowflake γιατρού στα μάτια των ασθενών, των συνοδών και αρκετών συναδέλφων του.

Γιατί ο snowflake δε διαθέτει ενσυναισθηση κι έχει γραμμένο τον Κώδικα Δεοντολογίας του ιατρικού επαγγέλματος στα παλαιότερα των υποδημάτων του.

Κάτι ακόμα που δε θα αλλάξει στο ΕΣΥ είναι η ισόποση αμοιβή όσων υπερβάλλουν εαυτόν, τιμώντας τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη, με τους snowflakes. . ΥΓ: Αφιερωμένο σε κάποιους που με είπαν "παραμυθά".

Έχω πολλές ωραίες ιστορίες να πω, που δυστυχώς πηγάζουν από την πραγματικότητα. Δεν έχω τόσο ζωηρή φαντασία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους