Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν αλλάζεις, όταν έρχεσαι σε επαφή με την αλήθειά σου, κάθε συναίσθημα που κάποτε δεν μπόρεσες να αντέξεις, επιστρέφει στην επιφάνεια.

Όχι για να σε τιμωρήσει.

Όχι για να σε γυρίσει πίσω.

Αλλά για να ακουστεί.

Κάθε φόβος, κάθε ενοχή, κάθε ντροπή, κάθε πόνος που σε έκανε κάποτε να χτίσεις μια άμυνα για να προστατευτείς, μπορεί να ε ξανά τη στιγμή που τολμάς να διαφοροποιηθείς.

Τη στιγμή που πας να σταθείς αλλιώς.

Πιο αληθινά.

Πιο κοντά σε σένα.

Μην το φοβηθείς.

Το συναίσθημα έρχεται για να εκφραστεί, όχι για να σε αποτρέψει.

Έρχεται για να το δεις, να το αναγνωρίσεις, να το κρατήσεις με τρυφερότητα, όχι για να του παραδώσεις το τιμόνι της ζωής σου.

Πέρασε μέσα του, αλλά μην το αφήσεις να σε κατακλύσει.

Κάθισε μαζί του χωρίς να το φοβάσαι.

Μείνε κοντά του και κοντά σου.

Και θυμήσου: πολλές φορές αυτό που νιώθεις τώρα δεν ανήκει στο τώρα.

Ανήκει στο χθες.

Σε μια παλιά εμπειρία, σε μια παλιά πληγή, σε έναν παλιό φόβο που ενεργοποιείται κάθε φορά που τολμάς να βγεις από τον γνώριμο ρόλο σου.

Μόνο έτσι ξεφλουδίζονται οι παλιές άμυνες.

Όχι με βία.

Όχι με απόρριψη.

Αλλά με επίγνωση, παρουσία και κατανόηση.

Σιγά σιγά πέφτουν τα στρώματα που σε κράτησαν μακριά από την αξία σου.

Μου έχει τύχει να λειτουργώ με τρόπους που δεν εξέφραζαν την αξία μου.

Όχι επειδή δεν ήξερα.

Αλλά επειδή άκουγα περισσότερο το συναίσθημα που αναδυόταν κάθε φορά που τολμούσα να διαφοροποιηθώ.

Έμενα μέσα στον φόβο, στην ενοχή, στο βάρος, περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν.

Και αυτό το βάρος με καθήλωνε.

Όταν όμως τολμάς να κινηθείς προς αυτό που σε εκφράζει, όταν παίρνεις ρίσκα για να ζήσεις πιο αληθινά, χρειάζεται να θυμάσαι: ο φόβος και η ενοχή πολλές φορές ανήκουν στο παρελθόν, όχι στο παρόν.

Δεν σημαίνει ότι δεν τους ακούς.

Σημαίνει ότι δεν τους αφήνεις να αποφασίζουν για σένα.

Ζύγισε τι σε κάνει να νιώθεις καλά.

Τι σε ωφελεί.

Τι σε ανοίγει.

Τι σε οδηγεί σε ένα πιο ανθρώπινο άνοιγμα.

Τι αγγίζει την ψυχή σου.

Τι σε προχωράει.

Οι ρόλοι πάντα θα υπάρχουν για να σου δίνουν άλλοθι να μην αλλάξεις.

Να παραμένεις εκεί που ξέρεις, ακόμα κι αν δεν αναπνέεις.

Να λες «έτσι είμαι», ενώ μέσα σου ξέρεις πως αυτό δεν είναι ολόκληρη η αλήθεια σου.

Έτσι όμως η ψυχή δεν ζει.

Απλώς προσαρμόζεται.

Γι’ αυτό ρώτα την. Ήσυχα. Αληθινά.

Χωρίς να βιαστείς να απαντήσεις.

Αγαπώ τον εαυτό μου με τον τρόπο που ζω; Με σέβομαι; Με ακούω; Εκτιμώ την αξία μου; Ή με εγκαταλείπω κάθε φορά που πάω να γίνω πιο αληθινός; Η αλλαγή δεν είναι να νικήσεις το συναίσθημα.

Είναι να σταθείς δίπλα του χωρίς να χαθείς μέσα του.

Είναι να πεις: «Σε ακούω.

Σε καταλαβαίνω.

Κάποτε με προστάτεψες.

Αλλά σήμερα δεν θα ζήσω μόνο μέσα από εσένα». Και τότε, λίγο λίγο, κάτι μέσα σου μαλακώνει. Κάτι ανοίγει. Κάτι επιστρέφει. Εσύ. ✍Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους