Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι τεθνεώτες θεοί της Άνοιξης, η Ανάσταση και οι θρήνοι των γυναικών "Τότε μ’ έφερε στην είσοδο της βορινής πύλης του ναού του Κυρίου, όπου κάθονταν γυναίκες και θρηνολογούσαν για το θάνατο του θεού Ταμμούζ".

Ιεζ. 8,14 "Γι’ αυτό φυτεύεις κήπους όμορφους, για να λατρεύεις ξένους θεούς μέσα σ’ αυτούς.

Την ίδια μέρα που τους φυτεύεις, εκείνοι μεγαλώνουν, κι απ’ το πρωί ανθούν".

Ησ. 17,10β-11α "Κατά τη διάρκεια της άνοιξης γιορταζόταν με κάθε επισημότητα η ιερογαμία του Ταμμούζ - Ντουμουζί με την Ινάννα – Ιστάρ.

Με την αρχή του καλοκαιριού ο θάνατος του Ταμμούζ ερχόταν στη μνήμη μέσα από θρήνους για τους οποίους υπεύθυνες ήταν οι γυναίκες.

Αυτή η αποκλειστική σχέση της λατρείας του Ταμμούζ με τις γυναίκες αποτυπώνεται και στην ίδια τη μυθολογική αφήγηση.

Όταν ο Ιεζεκιήλ αποκαλύπτει μέσα σε ένα στίχο ελάχιστες λεπτομέρειες σχετικά με τη λατρεία του Ταμμούζ τον 6ο αι. π.Χ. στην Ιερουσαλήμ, ξέρει πολύ καλά πως πρόκειται ουσιαστικά για μία γνωστή λατρεία στην οποία λαμβάνουν μέρος γυναίκες, εμπεριέχει έναν τελετουργικό θρήνο και ανάγεται στις μεσοποτάμιες τελετές για τον Ταμμούζ".

--------------------------------------------------------------------- "Την εποχή του Σιδήρου και πιο συγκεκριμένα τον 8ο αι. π.Χ. υπάρχει μία περιγραφή στο βιβλίο του προφήτη Ησαΐα (17,9-11), όπου γίνεται μία αναφορά σε κήπους φυτών που αποτελούσαν μέρος της λατρείας μίας ξένης θεότητας, η οποία δεν κατονομάζεται.

Γενικότερα, το παραπάνω απόσπασμα έχει ερμηνευτεί από τους βιβλικούς μελετητές ως μία αναφορά στην ιουδαϊκή λατρεία του θεού Ταμμούζ.

Σε αυτό συνηγορούν οι αρχαίες ελληνικές γραπτές πηγές, στις οποίες απαντούμε πληροφορίες για την καλλιέργεια τέτοιων κήπων προς τιμήν αυτής της θεότητας".

--------------------------------------------------------------------- "Πρόκειται για τους λεγόμενους κήπους του Άδωνη (Ἀδώνιδος κῆποι) των ελληνικών πηγών, όπου ο Άδωνις είναι ο εξελληνισμένος θεός Ταμμούζ.

Πιθανότατα οι Έλληνες είχαν εισάγει αυτή τη λατρεία από τη γειτονική Ανατολή, η οποία ξεκίνησε από τη Μεσοποταμία, πέρασε στη Συρία-Παλαιστίνη και τη Φοινίκη για να καταλήξει στον ελλαδικό χώρο.

Η αρχαιότερη ελληνική γραπτή μαρτυρία για αυτούς τους κήπους προέρχεται από τον Πλάτωνα, Φαίδρος 276b: «ὁ νοῦν ἔχων γεωργός, ὧν σπερμάτων κήδοιτο καὶ ἔγκαρπα βούλοιτο γενέσθαι, πότερα σπουδῇ ἂν θέρους εἰς Ἀδώνιδος κήπους ἀρῶν χαίροι θεωρῶν καλοὺς ἐν ἡμέραισιν ὀκτὼ γιγνομένους, ἢ ἐφ᾽ οἷς δὲ ἐσπούδακεν, τῇ γεωργικῇ χρώμενος ἂν τέχνῃ, σπείρας εἰς τὸ προσῆκον, ἀγαπῴη ἂν ἐν ὀγδόῳ μηνὶ ὅσα ἔσπειρεν τέλος λαβόντα;".

----------------------------------------------------------------------- "Στην κλασική εποχή οι γυναίκες τοποθετούσαν τα αγγεία με τους σπόρους στις στέγες των σπιτιών τους ώστε με τη βοήθεια του ήλιου να βλαστήσουν ταχύτερα.

Η αρχή της σχετικής με τον Άδωνη γιορτής σηματοδοτούνταν με το κατέβασμα αυτών των αγγείων από τις στέγες με τη βοήθεια κλίμακας, όπως δείχνουν και οι σχετικές αγγειογραφίες και την τοποθέτησή τους έξω από τα σπίτια".

--------------------------------------------------------------------- "Τέλος, εντυπωσιακή είναι η καταγεγραμμένη πληροφορία του λαογράφου και πανεπιστημιακού Γ.

Μέγα που αναφέρει πως ακόμη και στις μέρες μας το έθιμο αναβιώνει στις Σέρρες.

Κατά την περιφορά του Επιταφίου οι γυναίκες τοποθετούν έξω από το σπίτι τους πάνω σε ένα τραπεζάκι την εικόνα του Εσταυρωμένου μαζί με ένα πιάτο με χλόη φακής ή κριθαριού, πασχαλιές, αναμμένα κεριά και θυμιάματα". (αποσπάσματα από το βιβλίο, Χρ. Παπαναστασοπούλου, Βιβλικός συγκρητισμός και αρχαιολογικές μαρτυρίες στην εποχή του Σιδήρου (1200-586 π.Χ.), εκδ. Ostracon, Θεσσαλονίκη 2020).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους