Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Προς ΟΣΟΥΣ ΨΑΧΝΟΥΝ ΑΙΟΛΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ Η επίκληση του «ποιοι υποστηρίζουν τη ΔΔΟ» δεν είναι επιχείρημα· είναι υπεκφυγή.

Το ότι ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, η Ευρωπαϊκή Ένωση ή οι εκάστοτε κυβερνήσεις την υιοθετούν, δεν την καθιστά αυτομάτως ούτε δίκαιη ούτε βιώσιμη λύση.

Απλώς αποτυπώνει τη διπλωματική γραμμή που έχει διαμορφωθεί — σε σημαντικό βαθμό και με τη δική μας διαχρονική αποδοχή.

Στη διεθνή πολιτική δεν απονέμεται δικαιοσύνη· εξυπηρετούνται συμφέροντα.

Κανένας «εταίρος» δεν θα γίνει βασιλικότερος του βασιλέως.

Αν η ελληνοκυπριακή πλευρά αποδέχεται ένα πλαίσιο, αυτό ακριβώς θα στηριχθεί — όχι επειδή είναι το βέλτιστο, αλλά επειδή είναι το διαθέσιμο.

Εξίσου αδύναμο είναι και το επιχείρημα της ταυτότητας: ποιος λέει τι.

Ούτε το πολιτικό ένσημο ούτε ο χαρακτήρας κάποιου καθιστούν μια θέση ορθή ή εσφαλμένη.

Η ιστορία βρίθει παραδειγμάτων όπου πρόσωπα και πλειοψηφίες έσφαλαν με ολέθριες συνέπειες — από τις επιλογές της περιόδου του Ελευθέριου Βενιζέλου και του Κωνσταντίνου Α΄ της Ελλάδας έως την κατάληξη στη Μικρασιατική Καταστροφή.

Τα λάθη δεν κατανέμονται μηχανικά ούτε εξισώνονται επειδή οι πρωταγωνιστές είχαν ελαττώματα ή φιλοδοξίες.

Αν κάτι πρέπει να μας διδάσκει η εμπειρία, είναι το εξής απλό: οι κοινωνίες μπορούν να πλανηθούν — ακόμη και όταν εμφανίζονται «ενωμένες» ή «νομιμοποιημένες» από ισχυρούς συμμάχους.

Συνεπώς, το μόνο σοβαρό κριτήριο στη συζήτηση για τη ΔΔΟ δεν είναι ποιοι την υποστηρίζουν ή την απορρίπτουν.

Είναι το περιεχόμενό της.

Είναι μια λύση δημοκρατική; Είναι λειτουργική; Διασφαλίζει ίσα δικαιώματα και πραγματική κυριαρχία για όλους τους νόμιμους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας; Αν δεν απαντώνται πειστικά αυτά τα ερωτήματα, τότε όλα τα υπόλοιπα —ονόματα, παρατάξεις και διεθνείς «σφραγίδες»— είναι απλώς θόρυβος και το χειρότερο προπαγάνδα και λάσπη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους