Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εκπαιδευτικός από το Κιλκίς που έμενε με την μητέρα του, αποφάσισε να παντρευτεί και μάλιστα με μία συνάδελφο του πιστεύοντας πως έτσι θα είναι τα πράγματα πιο εύκολα και για τους δύο.

Λίγο όμως μετά το γάμο τους, η σύζυγος πέθανε αιφνιδίως χωρίς να υπάρχει κάποια εξήγηση για αυτή την δυσάρεστη εξέλιξη.

Μετά από κάποιο διάστημα ο δάσκαλος σκέφτηκε να κάνει δεύτερο γάμο και να δημιουργήσει την οικογένεια που δεν κατάφερε την πρώτη φορά.

Χωρίς δεύτερη σκέψη επέλεξε ξανά μία συνάδελφο του για σύντροφο.

Όμως και αυτή την φορά, πολύ σύντομα θα πεθάνει ακριβώς και αυτή όπως η πρώτη.

Δύο περίπου χρόνια αργότερα θα κάνει και τρίτο γάμο αλλά αυτή τη φορά όχι με συνάδελφο του, πιστεύοντας πως αυτό ήταν η αιτία του κακού, αλλά από διαφορετικό επαγγελματικό χώρο.

Πτυχιούχος μαία ήταν η τρίτη σύζυγος και πολύ κοντά στην εκκλησία.

Ήταν και εκείνος πιστός όχι όμως τόσο ζεστά όσο εκείνη.

Είχε τον πνευματικό της, ένα φωτισμένο Ιερέα από την Θεσσαλονίκη και ακολουθούσε ευλαβικά τις συμβουλές του.

Εκκλησιαζόταν, νήστευε, εξομολογιόταν και προσευχόταν καθημερινά, ακούραστα, με βαθιά πίστη.

Ο σύζυγος της που δεν συμμετείχε στο καθημερινό πνευματικό της πρόγραμμα, ουδέποτε την αποσπούσε.

Λίγο διάστημα μετά τον γάμο τους, έπειτα από κάθε βραδινή προσευχή της (Απόδειπνο, Χαιρετισμοί της Θεοτόκου…), είχε πειρασμό και έκανε αδικαιολόγητα εμετό.

Το ανέφερε στον πνευματικό της και εκείνος της είπε να συνεχίσει κανονικά να προσεύχεται χωρίς καμία εξαίρεση.

Κάποια στιγμή η μητέρα του αρρώστησε βαριά και χρειάστηκε να νοσηλευτεί σε νευρολογική κλινική.

Η κατάσταση της ήταν τόσο σοβαρή που ο γιατρός που την παρακολουθούσε έλεγε πως κινδύνευε η ζωή της.

Μία ημέρα κάλεσε τον γιο της και του είπε πως πολλές φορές η μητέρα του είναι σε παραλήρημα και λέει πράγματα που δεν μπορούσαν να καταλάβουν.

Εκείνος που ήταν μαζί με την σύζυγο του πήγε στο δωμάτιο της και ενώ εκείνη βρισκόταν σε κρίση κατάλαβαν να λέει πως, την πρώτη γυναίκα του την είχε σκότωσει με δηλητήριο όπως και την δεύτερη, όμως με την τρίτη δεν τα είχε ακόμα καταφέρει.

Έμειναν άφωνοι και όταν αργότερα συνήλθε την ρώτησαν τι ήταν αυτά που έλεγε.

Εκείνη τους απάντησε σαστισμένη πως δεν είναι τίποτα και να μην δίνουν σημασία.

Της πρότειναν να καλέσουν έναν Ιερέα για να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει όμως αρνιόταν πεισματικά.

Λίγες εβδομάδες αργότερα ενημερώθηκαν από τον γιατρό πως από μόνη της του ζήτησε να καλέσει κάποιον Ιερέα όπως και έκανε.

Η μητέρα πέθανε μέσα στην κλινική.

Την σύζυγο απασχολούσαν συνεχώς τα λόγια που είχε ακούσει από την πεθερά της και σε μία επίσκεψη στον πνευματικό της, που είχε χάρη Θεού…, τον ρώτησε επίμονα να της πει τι να σήμαιναν όλα αυτά.

Ο ταπεινός Ιερέας της είπε πως όσα άκουσε από την πεθερά της ήταν αληθή.

Πως προσπαθούσε να δηλητηριάσει και την ίδια όπως ακριβώς είχε κάνει με τις δύο προηγούμενες νύφες της, όμως με την πίστη της και τις προσευχές της η Παναγία την προστάτευσε γι αυτό και κάθε βράδυ έκανε εμετό για να βγάζει το δηλητήριο από το σώμα της.

Έκτοτε έχουν αποκτήσει δύο παιδιά, απολαμβάνουν την ευλογημένη οικογένεια τους και μαζί με τον σύζυγο της πηγαίνουν σε πολλά προσκυνήματα και όπου αλλού τους συμβουλέψει ο πνευματικός τους, όσο μακριά και αν είναι… osiosxatziananias Διάλογος ἑνός ὑποτακτικοῦ μέ τόν γέροντά του, (τοῦ πατέρα Ἐφραίμ τόν Κατουνακιώτη): – Γέροντα, λέω τήν εὐχή, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με», ἀλλά δέν καταλαβαίνω τίποτα. – Δέν καταλαβαίνεις ἐσύ πού τή λές τήν εὐχή, ἀλλά καταλαβαίνει ὁ διάβολος καί καίγεται, καί φεύγει.

Ἔ, καλά παιδί μου, θέλεις νά δεῖς θαῦμα, ἀπό τήν εὐχή, ἀπ’ τήν προσευχή; – Καί βεβαίως θέλω! – Καλά, τοῦ λέει, θά προσευχηθῶ στόν Θεό νά σοῦ δείξει ἕνα θαῦμα νά καταλάβεις πόση δύναμη ἔχει ἡ εὐχή.

Αὐτό τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με» πού στήν ὁποίαν εὐχή ἀναφέρονται ὅλα τά πατερικά μας βιβλία∙ καί εἰδικότερα βέβαια ἡ Φιλοκαλία.

Ἔκανε προσευχή ὁ γέροντας, ἔκανε νηστεία, τριήμερο νηστεία, μόνο μέ λίγο νερό. – Ἔλα δῶ παιδί μου τώρα, τοῦ λέει, ὕστερα ἀπό τίς τρεῖς ἡμέρες, τοῦ ἔδωσε ἕνα καλάθι – ξέρετε τί ἦταν τά καλάθια;- καί – Πήγαινε νά τό γεμίσεις νερό. – Γέροντα, λέει, με συγχωρεῖς, τά μυαλά τά ἔχω, τό λογικό τό ἔχω, πῶς θά γεμίσει αὐτό νερό; Γεμίζει τό καλάθι νερό; Βρέχεται, ναί, ἀλλά νά γεμίσει νερό; – Καλά, παιδί μου, τοῦ λέει, δέν ἤθελες νά δεῖς ἕνα θαῦμα; Λέει: – Μάλιστα. – Ἔ, καί νά δεῖς τί δύναμη ἔχει ἡ εὐχή; Τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με» τί δύναμη ἔχει; Γιατί τήν παντοδυναμία τῆς εὐχῆς τήν παίρνει ἀπ’ τόν παντοδύναμο Θεό, διότι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός εἶναι καί σωτήρας τοῦ κόσμου, ἀλλά εἶναι καί Θεός ἀληθινός, ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ.

Δέ θέλεις νά τή δεῖς; – Πῶς, πῶς, πῶς! – Ἔ, κάνε αὐτό πού λέω, ἀλλά θά λές τήν εὐχή, ὅλο τήν εὐχή.

Θά πᾶς καί θἄρθεις χωρίς νά τήν διακόψεις καθόλου.

Θά λές συνέχεια «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με». – Νἄ’ναι εὐλογημένο.

Πάει λοιπόν στό δρόμο, περπατάει νά πάει μέχρι τήν, ἐκεῖ πού ἦταν τό νερό, – «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με», «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με».

Καί βάζει τό καλάθι στη βρύση καί κάτω.

Τό νερό γεμίζει τό καλάθι! Καί τό καλάθι δέν τρέχει! Δέν βγάζει οὔτε ἀπό τά πλάγια, οὔτε ἀπό κάτω σταγόνα νερό.

Συνέχεια ὅμως, δέν διακόπτει τήν εὐχή καί τή λέει. – «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με», «Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με».

Ἐννοεῖται βέβαια ὅτι ὁ γέροντας, στό κελάκι του προσηύχετο γιά νά δείξει ὁ Θεός θαῦμα στόν ὑποτακτικό του.

Τό γέμισε τό καλάθι.

Μόλις τό εἶδε, τρέχει λοιπόν, νά τό δείξει στόν γέροντά του.

Νά τοῦ πεῖ δηλαδή ὅτι «Γέροντα, τό καλάθι γέμισε νερό, καί δέν τρέχει».

Στόν δρόμο λοιπόν πηγαίνοντας αὐτά τά πενήντα μέτρα, φανερώνεται ὁ διάβολος, ἀλλά μέ ἀνθρώπινη μορφή.

Σάν καλόγεροι, σάν καλόγερος.

Τοῦ λέει: – Καλόγερε, τοῦ λέει, ποῦ πᾶς; – Πάω στό γέροντά μου. – Πῶς σέ λένε; – Γεώργιο. – Πόσα χρόνια ἔχεις ἐδῶ; – Λέει, πέντε – ἔξι. – Καί τί δουλειά κάνεις; Τί διακόνημα κάνεις; – Φτιάχνουμε σφραγίδια.

Μέ τό διάλογο, ἀδειάζει τό καλάθι καί τό νερό φεύγει ἀπό κάτω ὁλόκληρο.

Ἔπιασε ἀργολογία, ἄφησε τήν εὐχή.

Πῆγε στό γέροντά του μέ ἄδειο τό καλάθι. – Τί συμβαίνει παιδί μου; Γιατί μοῦ φέρνεις τό καλάθι ἄδειο; – Γέροντα ἔτσι κι’ ἔτσι. Ἄαα.

Ἄφησες τήν εὐχή παιδί μου.

Καί ἔπιασες διάλογο καί διάλογο μέ αὐτόν πού φαινόταν σάν καλόγερος ἀλλά δέν ἦταν καλόγερος, ἀλλά ἦταν ὁ διάβολος.

Ἐάν δέν τοῦ μιλοῦσες, τό καλάθι θά ἦταν γεμᾶτο νερό.

Τώρα ὅμως πού μίλησες καί ἄφησες τήν εὐχή, ἔφυγε τό νερό.

Βλέπεις λοιπόν, ὅταν ἔλεγες καί ὅσο ἔλεγες τήν εὐχή τό καλάθι κρατοῦσε τό νερό.

Ὅταν τή σταμάτησες καί ἄρχισες τήν ἀργολογία σου, ἔφυγε τό νερό.

Ἡ προσευχή, τό κομποσχοίνι μέ τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με», ἡ ἐλεημοσύνη, ἡ πνευματική, διότι τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με» εἶναι πνευματική ἐλεημοσύνη, νικᾶ τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Καμμιά ἁμαρτία δέν εἶναι μεγαλύτερη ἀπ’ αὐτό τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ (δηλ. τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά σβήσει κάθε δική μας ἁμαρτία).

Τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ εἶναι μεγάλο. agiazoni.gr Λοιπόν εμείς προσευχόμεθα; ιδού το μεγάλο ερώτημα.

Δυστυχώς σ’ εμάς ή προσευχή έχει παραμεληθεί, έχει ατονήσει, έχει εξασθενήσει, έχει γίνει νεκρά.

Πέρα από κανένα σταυρό πού κάνουμε, δεν αισθανόμεθα την ανάγκη τακτικής προσευχής πού, κατά τη γνώμη ενός μεγάλου φιλοσόφου της νεωτέρας εποχής, είναι ή μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο.

Δεν προσευχόμεθα.

Ξημερώνει ό Θεός την ήμερα; προσευχή δεν κάνουμε.

Πάμε στην εργασία; προσευχή δεν κάνουμε.

Γυρίζουμε από την εργασία; προσευχή δεν κάνουμε.

Καθόμαστε στο τραπέζι; προσευχή δεν κάνουμε.

Νυχτώνει; προσευχή δεν κάνουμε.

Πάμε για ύπνο; προσευχή δεν κάνουμε.

Χτυπάει ή καμπάνα την Κυριακή; δεν πατούμε στην εκκλησία να προσευχηθούμε.

Μόνο τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, τέτοιες μεγάλες γιορτές, γεμίζει ή εκκλησία. Τον άλλο χρόνο ξέρετε πώς ζούμε; σαν τα ζώα• διότι άνθρωπος χωρίς προσευχή δεν ονομάζεται άνθρωπος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους