Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ημερολόγιο – 27 Φεβρουαρίου Σήμερα κλείνω τα σαράντα πέντε κι όμως νομίζω πως αυτή η μέρα θα μου μείνει αξέχαστη για πάντα.

Ξυπνώντας το πρωί, έβλεπα τον Κώστα, τον άντρα μου, να τρέχει πάνω κάτω στο διαμέρισμα με ένα σωρό εξοπλισμό για ψάρεμα. — Ελένη, είδες πουθενά το θερμός μου; Τα παιδιά με περιμένουν από κάτω! Πάμε στον Ευβοϊκό, τώρα δα είναι το καλύτερο ψάρεμα.

Θα γυρίσω Κυριακή βράδυ, το σήμα εκεί δεν πιάνει και πολύ.

Ένα φιλί πεταχτό στο μάγουλο, χωρίς ούτε να κοιτάξει καν καλά. – Μην βαρεθείς, πάρε κάτι νόστιμο για παρέα.

Η πόρτα έκλεισε και εγώ στάθηκα μπροστά στο ημερολόγιο της κουζίνας.

Η ημερομηνία με χοντρό κόκκινο μαρκαδόρο: 27 Φλεβάρη – τα γενέθλιά μου.

Δεν απλά ξέχασε τη μέρα, διάλεξε κιόλας να φύγει ακριβώς τότε.

Στην αρχή με έπιασε πόνος· μετά έφυγε κάθε συναίσθημα και σκέφτηκα πολύ καθαρά τι έπρεπε να κάνω.

Πάντα του θύμιζα anniversaries, γενέθλια, γιορτές, αφήνοντας σημειώματα και λέγοντας γύρω-γύρω.

Στα σαράντα πέντε μου, όμως, αποφάσισα πως αξίζω πια να δω αν με θυμάται μόνος του.

Το βράδυ φαντάστηκα τι θα γινόταν αν άλλαζα εγώ τους κανόνες.

Τι σημαίνει για μια Ελληνίδα σύζυγο να νοιώθει δεύτερη επιλογή μετά το τσίπουρο με τους “κολλητούς” και την ψαριά; Έκανα λοιπόν το δικό μου... μικρό σχέδιο. Ο Κώστας είχε ένα “ειδικό” μέρος στο σπίτι.

Κάτι σαν προσωπική τράπεζα κάτω από τη μύτη μου όπου μάζευε χρήματα για τη μεγάλη του επιθυμία: καινούριο εξωλέμβιο για τη βάρκα.

Το θυσαυροφυλάκιό του ήταν στο ντουλάπι της βιβλιοθήκης – και φυσικά τον κωδικό τον ήξερα, δυστυχώς, χάρη στις διάσημες στιγμές αφηρημάδας του.

Τα λεφτά ήταν πολλά.

Κοντά στα δέκα χιλιάρικα ευρώ.

Πήρα μια μεγάλη απόφαση και... ας πήγαινε το έξτρα μοτέρ. Το Σαββατοκύριακο έγινε το απόλυτο πάρτι! Κάλεσα όλες τις φίλες μου, παρήγγειλα catering με εξαιρετικά φαγητά, διακόσμησα το σπίτι με κατακόκκινα τριαντάφυλλα, βάλαμε μουσική και γελάσαμε μέχρι τελικής πτώσης.

Άνοιξα τις ακριβές σαμπάνιες που κρατούσα μήνες.

Την επόμενη μέρα, δείπνο με λαμπερή θέα στην Ακρόπολη και έπειτα σπα με μασάζ και χαμάμ.

Και τελικά, αγόρασα την καρφίτσα που πάντα ζήλευα στη βιτρίνα του Ζολώτα.

Αυτή τη φορά, για μένα και μόνο. Την Κυριακή το βράδυ, ο Κώστας έφτασε όλο χαμόγελο, κουβαλώντας ένα κουβά με ψάρια. — Για δες τι σου'φερα! Πέρασα τέλεια! Μπήκε στο σαλόνι κι έμεινε εμβρόντητος.

Άδεια μπουκάλια, καλάθια με λουλούδια παντού, σακούλες από φίρμες γεμάτες καινούρια πράγματα. — Τι συνέβη εδώ; Είχαμε κόσμο; – Είχαμε, – απάντησα ήρεμα. – Είχα γενέθλια.

Σαράντα πέντε. Θυμάσαι; Έμεινε ακίνητος και ο αέρας κόπηκε. — Χριστέ μου...

Ελένη, το ξέχασα! Πνίγηκα στη ρουτίνα.

Αλήθεια! – Καταλαβαίνω, – του είπα και τον κοίταξα ευθεία στα μάτια. – Για αυτό δεν περίμενα τίποτα από κανέναν και φρόντισα μόνη μου.

Και το δώρο μου το διάλεξα χωρίς τη βοήθειά σου.

Κοίταξε τρομαγμένος προς το γραφείο — η πόρτα του μικρού χρηματοκιβωτίου μισάνοιχτη.

Άδειασε το βλέμμα του.

Σε δευτερόλεπτα βρέθηκε εκεί και μετά ξαναγύρισε, χλομός. – Πού πήγαν τα λεφτά; Δεν υπάρχει τίποτα εκεί.

Το μοτέρ μου, πού είναι; – Να, εδώ είναι, – του απάντησα δείχνοντας τη γιορταστική ατμόσφαιρα γύρω μας. – Τα ξόδεψες όλα; Για αυτό … Διαβάστε τη συνέχεια στα σχόλια ⬇️⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους