Original Post

Πλήρες Κείμενο:

χθες ένα παιδί μου στην τάξη ήθελε να φύγει. τον πονούσαν τα παπούτσια του, ήταν καινούργια και δεν τον χωρούσαν. είχε κοκκινίσει το πρόσωπό του και ήρθε και μου είπε να πάρω τηλέφωνο κάποιον να έρθει να τον πάρει.

Τον ρώτησα γιατί, μου είπε για τα παπούτσια του, του είπα πόσο δύσκολο είναι και πως κι εγώ έχω ζοριστεί πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά ξέρεις τι, του λέω, για να μη φύγεις τώρα που έχουμε έτσι κι αλλιώς λίγες ώρες μέχρι το σχόλασμα, θα σου δείξω κάτι, τι κάνω εγώ όταν με ζορίζουν τα παπούτσια μου. δε φεύγω , απλώς τα βγάζω, να.

Κι έβγαλα τα παπούτσια μου κι έμεινα με τις κάλτσες.

Τι λέτε παιδιά, να δείξουμε στον φίλο μας ότι δε χρειάζεται να ντρέπεται κι ότι μπορεί να βγάλει τα παπούτσια του; Ακολούθησαν σχεδόν όλα τα παιδιά.

Το αγόρι μας είδε, έσκασε ένα χαμόγελο και έβγαλε και τα δικά του.

Αχ, τι τέλειο που είναι να κάνεις μάθημα έτσι, συνέχισα και πέρασα την υπόλοιπη ώρα περπατώντας από άκρη σε άκρη της αίθουσας με τις κάλτσες.

Μην ξεχάσετε μετά ότι οι κάλτσες θα πάνε κατευθείαν στο πλυντήριο, τους είπα.

Από το να μας πονάνε τα πόδια ή να το σκάμε, το πλυντήριο είναι το λιγότερο.

Κι ήταν μια ακόμα μαγική στιγμή που μπορείς να ζήσεις μέσα σε μια τάξη, όπου τα παιδιά ντρέπονται τόσο να διαφοροποιηθούν από τα υπόλοιπα κι όμως ένα σπρώξιμο θέλουν για να δουν ότι η ζωή δε χρειάζεται να είναι πάντα ένα ζευγάρι παπούτσι που δε σε χωράει, αλλά και μια προσπάθεια να βγαίνεις έξω από αυτά κι από τους ρόλους της.

Ετσι απλά. Καλό μήνα σε όλους, και να μην ξεχνάτε να βγάζετε τα παπούτσια που σας πονάνε •

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους