Original Post

Πλήρες Κείμενο:

📖 Της είπαν να κάνει καλό γάμο, να διακοσμεί σαλόνια και να σιωπά.

Εκείνη χώρισε, έφυγε στη Γαλλία και έγραψε την αλήθεια. Νέα Υόρκη, 1905. Η Edith Wharton μόλις κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα "The House of Mirth".

Μιλάει για γυναίκες που καταστρέφονται επειδή δεν συμμορφώνονται.

Μιλάει για την υποκρισία της υψηλής κοινωνίας.

Μιλάει για την αγάπη χωρίς γάμο.

Η υψηλή κοινωνία είναι σοκαρισμένη. "Πώς τόλμησε;" ψιθυρίζουν στα σαλόνια. "Μια κυρία δεν γράφει για τέτοια θέματα." Η Edith δεν απαντά.

Συνεχίζει να γράφει.

Αν κοιτάξουμε πίσω, είκοσι χρόνια νωρίτερα, τη βρίσκουμε στο γαμήλιο κρεβάτι με τον Edward Wharton.

Είναι 23 ετών.

Ο γάμος ήταν αυτό που όλοι ήθελαν γι' αυτήν. Ο Edward είναι πλούσιος, καλής οικογένειας, τυπικός.

Αλλά όχι. Ο Edward δεν διαβάζει.

Δεν του αρέσει η τέχνη.

Τα βράδια, ενώ εκείνος κοιμάται, εκείνη διαβάζει φιλοσοφία και γράφει μέχρι τα ξημερώματα.

Σύντομα, ο γάμος γίνεται άγονος.

Χωρίς πνεύμα.

Χωρίς σώμα. Η Edith αρρωσταίνει.

Τότε οι γιατροί διέγνωσαν τη "νευρασθένεια" – μια μοντέρνα λέξη για τις γυναίκες που ήθελαν περισσότερα από όσα τους επιτρεπόταν.

Της βάζουν βενζίνη στα πόδια για να ηρεμήσει.

Η βενζίνη είναι το ηρεμιστικό της εποχής.

Αντί να ηρεμήσει, η Edith γράφει.

Το 1911, ο Edward καταρρέει ψυχικά. Η Edith τον αφήνει.

Μετακομίζει στη Γαλλία.

Το διαζύγιο το 1913 είναι σκάνδαλο.

Οι πρώην "φίλες" της την αποκηρύσσουν.

Η μητέρα της, που κάποτε έκαψε τα χειρόγραφα της Edith, δεν της μιλάει για δύο χρόνια. Η Edith δεν γυρίζει πίσω. Στο Παρίσι, γνωρίζει τον Morton Fullerton.

Είναι δημοσιογράφος.

Είναι νεότερος.

Είναι έξυπνος.

Την θέλει.

Την επιθυμεί. Η Edith, για πρώτη φορά στην ενήλικη ζωή της, αισθάνεται επιθυμία.

Γράφει στο ημερολόγιό της: "Έμαθα τι σημαίνει να σε αγγίζει κάποιος που βλέπει μέσα σου." Θα γράψει γι' αυτό.

Το 1920, κυκλοφορεί "The Age of Innocence".

Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στη Νέα Υόρκη του 1870, την εποχή που η ίδια μεγάλωσε.

Μιλάει για έναν άντρα, τον Newland Archer, που ετοιμάζεται να παντρευτεί μια συνηθισμένη κοπέλα.

Τότε γνωρίζει την ξαδέλφη της, την Ellen Olenska – μια γυναίκα που έχει φύγει από τον άντρα της, που ζει μόνη της, που δεν υπακούει σε κανόνες. Ο Newland ερωτεύεται την Ellen.

Αλλά δεν τολμά να την ακολουθήσει.

Επιλέγει την ασφάλεια, την κοινωνική αποδοχή, τη ζωή χωρίς πάθος. Η Edith δεν έκανε αυτή την επιλογή.

Το 1921, "The Age of Innocence" κερδίζει το Πούλιτζερ. Η Edith γίνεται η πρώτη γυναίκα που κερδίζει αυτό το βραβείο.

Η επιτροπή είναι αμήχανη.

Οι κριτικοί είναι διχασμένοι.

Μερικοί αρνούνται να το αναγνωρίσουν. Η Edith γράφει στον εκδότη της: "Δεν με νοιάζει αν το αναγνωρίσουν.

Το έγραψα για μένα." Αλλά δεν είναι αλήθεια.

Την νοιάζει.

Την νοιάζει πολύ.

Γιατί η υψηλή κοινωνία που την απέρριψε, τώρα υποχρεώνεται να την χειροκροτήσει.

Δεν στέλνουν όμως συγχαρητήρια.

Μόνο σιωπή. Η Edith συνεχίζει να γράφει.

Μέχρι το τέλος της ζωής της, δημοσιεύει 40 βιβλία.

Μυθιστορήματα, διηγήματα, ταξιδιωτικά, αυτοβιογραφία.

Τα τελευταία της λόγια, σύμφωνα με την οικονόμο της, ήταν: "Η Γαλλία... η φτωχή Γαλλία..." Αλλά οι βιογράφοι βρήκαν ένα ημερολόγιο.

Στην τελευταία σελίδα είχε γράψει: "Δεν φοβάμαι τον θάνατο.

Φοβάμαι μην προλάβω να πω όλα όσα έχω να πω." Η Edith Wharton πρόλαβε.

Και εμείς που διαβάζουμε, ακόμα την ακούμε. Στο Παρίσι, υπάρχει μία πλάκα στο σπίτι όπου έζησε.

Γράφει: "Edith Wharton, μυθιστοριογράφος, 1862-1937.

Έζησε εδώ." Κανένας άλλος τίτλος.

Κανένα βραβείο.

Αλλά μέσα, στο γραφείο της, υπάρχει μια φωτογραφία.

Είναι η ίδια νέα, να κοιτάζει το φακό με ένα ύφος που λέει: "Και λοιπόν;" Και απέναντι, μια φωτογραφία της μητέρας της.

Δύο γυναίκες.

Δύο κόσμοι.

Μία νικήτρια. Η Edith Wharton είχε φωνή.

Και τη χρησιμοποίησε.

Για να πει ότι οι γυναίκες δεν είναι διακοσμητικά.

Ότι η επιθυμία δεν είναι ντροπή.

Ότι η συμμόρφωση δεν είναι αρετή.

Το 2016, η Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας οργάνωσε μια έκθεση για τα χειρόγραφά της.

Το πλήθος ήταν τόσο μεγάλο που η ουρά έφτανε μέχρι το Σηκουάνα.

Νέες γυναίκες, σχεδόν όλες, κρατούσαν αντίτυπα του "The Age of Innocence".

Μία από αυτές κρατούσε ένα πλακάτ.

Είχε γράψει: "Edith, σε ευχαριστούμε.

Δεν σιωπήσαμε." 👇 Ποια ήταν η τελευταία επιστολή που έγραψε η Edith Wharton πριν πεθάνει; Τι αποκάλυψε για τον έρωτά της με τον Morton Fullerton; Και γιατί η μητέρα της έκαψε τα χειρόγραφά της όταν εκείνη ήταν 14 ετών; Κάντε κλικ στα σχόλια για να διαβάσετε το συγκλονιστικό φινάλε. 📚🖋️💔

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους