Ὁσία Ματρώνα ἡ Ρωσίδα, ἡ ἀόμματος (2 Μαΐου 1952) Εὐλαβικὸ ἀφιέρωμα στὴν ἀγαπημένη, σύγχρονη ἁγία τῆς Ρωσίας Ὁ βίος, οἱ συμβουλὲς καὶ θαυμαστὰ περιστατικὰ τῆς ζωῆς της Ἡ Ὁσία Ματρώνα γεννήθηκε στὶς 22...

Original Post

25#

Πλήρες Κείμενο:

Οἱ γονεῖς της Δημήτριος καὶ Ναταλία ἦταν φτωχοὶ χωρικοὶ ἀλλὰ πολὺ εὐλαβεῖς. Ἡ Ἁγία ἦταν τὸ μικρότερο παιδὶ ἀπὸ τὰ τέσσερα παιδιὰ τῆς οἰκογένειας.

Ἡ μητέρα της λόγῳ τῆς φτώχειας σκεφτόταν νὰ ἀφήσει τὴν Ὁσία σὲ ἕνα ὀρφανοτροφεῖο μιὰ διπλανῆς πόλης ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ θαυματουργικὴ ἐπέμβαση,- εἶδε στὸ ὄνειρο τῆς ὅτι ἦλθε καὶ κάθησε στὸ χέρι της ἕνα ἄσπρο πουλὶ μὲ ἀνθρώπινη φωνὴ ἀλλὰ χωρὶς μάτια, τὴν κράτησαν ἂν καὶ γεννήθηκε ἀόμματη (δηλαδὴ χωρὶς ὀφθαλμούς, μὲ κενὲς τὶς κόγχες). Βαπτίστηκε Ματρώνα πρὸς τιμὴν τῆς Ὁσίας Ματρώνας της ἐν Κωνσταντινουπόλει.

Ἡ θεία της ἐκλογὴ φάνηκε πολὺ νωρίς.

Κατὰ τὸ βάπτισμα τῆς εἶδαν οἱ παρευρισκόμενοι νὰ ὑπάρχει πάνω της ἕνα σύννεφο ποὺ εὐωδίαζε.

Στὴ ἡλικία τῶν ἕξι χρόνων σχηματίστηκε στὸ στῆθος της ἕνα ἐξόγκωμα σὲ σχῆμα σταυροῦ.

Ὅπως ἀφηγεῖτο ἡ μητέρα της Τετάρτη καὶ Παρασκευὴ ἡ Ὁσία δὲν θήλαζε ἀλλὰ κοιμόταν συνεχῶς χωρὶς νὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ τὴν ξυπνήσει.

Σὲ κάποια πνευματικὴ κόρη της, ποὺ τῆς εἶπε μὲ λύπη ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ δεῖ τὴ φυσικὴ ὀμορφιὰ τοῦ κόσμου ἀποκάλυψε τὰ ἑξῆς: «Ὁ Θεὸς μιὰ φορά μου ἄνοιξε τὰ μάτια καὶ μοῦ ἔδειξε τὸν κόσμο καὶ ὅλα τὰ δημιουργήματα του.

Εἶδα τὸν ἥλιο, τὰ ἄστρα στὸν οὐρανὸ καὶ ὅλα ὅσα ὑπάρχουν πάνω στὴ γῆ, τὴν ὀμορφιά της, τὰ βουνά, τοὺς ποταμούς, τὸ πράσινο χορτάρι, τὰ λουλούδια τὰ πουλιά».

Ὅταν ἦταν μικρὴ λόγῳ τῆς κοροϊδίας τῶν ἄλλων παιδιῶν σταμάτησε νὰ παίζει καὶ ἔμενε στὸ σπίτι.

Ἀγωνιζόταν στὴν προσευχὴ καὶ γρήγορα φάνηκε τὸ διορατικό, προορατικὸ ἀλλὰ καὶ τὸ θεραπευτικό της χάρισμα.

Ἂν καὶ ἦταν ἀόμματη τῆς δόθηκε, στὴν ἡλικία τῶν ἕξι ἐτῶν, ἀπὸ τὸν Θεὸ τὸ χάρισμα τῆς διόρασης ἀλλὰ καὶ τῆς προόρασης.

Μποροῦσε νὰ βλέπει γεγονότα ἀπὸ ἑκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, καὶ σὲ ἄγνωστους γι’ αὐτὴν τόπους.

Γνώριζε ἁμαρτίες, σκέψεις, προβλήματα καὶ πράξεις τῶν ἀνθρώπων.

Ἔνιωθε καὶ προγνώριζε συμφορὲς καὶ καταστροφές, μὲ τὶς εὐχές της δέ, θεράπευε πλῆθος ἀρρώστων ποῦ συνέρεαν ὄχι μόνο ἀπὸ τὸ χωριό της ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν εὐρύτερη περιοχή.

Δεκάδες ἀσθενεῖς περνοῦσαν καθημερινὰ ἀπὸ τὸ σπίτι της καὶ οἱ περισσότεροι, ἔχοντας πίστη, γίνονταν καλά...

Ὅλοι οἱ ἐπισκέπτες γιὰ νὰ τὴν εὐχαριστήσουν ἔφερναν μαζί τους πολλὰ ἀγαθά.

Ἔτσι ἡ Ὁσία ἔγινε βοηθὸς τῆς φτωχῆς οἰκογένειας της. Ἡ Ὁσία ἔζησε καὶ μεγάλωσε μέσα στὶς λατρευτικὲς ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας.

Στεκόταν ὄρθια συνήθως ἀριστερὰ τῆς εἰσόδου.

Στὴν ἐφηβική της ἡλικία πῆγε σὲ ἀρκετὰ προσκυνήματα συχνὰ συνοδευόμενη ἀπὸ τὴν κόρη ἑνὸς πλούσιου εὐγενοῦς τῆς περιοχῆς.

Λέγεται ὅτι σὲ μία ἐπίσκεψή της στὴν Κρονστάνδη, στὸν ναὸ ὅπου λειτουργοῦσε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης, ἐκεῖνος μετὰ ἀπὸ τὴν Θεία Λειτουργία μέσα στὸν κατάμεστο ἀπὸ κόσμο ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα παρεκάλεσε τὸν κόσμο νὰ παραμερίσει γιὰ νὰ περάσει ἡ δεκατετράχρονη τότε Ματρώνα, τὴν ὁποίαν δὲν γνώριζε, λέγοντας: «Ἔλα Ματρώνουσκα, ἔλα σὲ μένα.

Ἰδοὺ ἔρχεται ἡ ἀντικαταστάτριά μου, ὁ ὄγδοος στῦλος τῆς Ρωσίας!», προμηνύοντας τὴν ἀποστολὴ τῆς Ἁγίας γιὰ τὴν ἐκκλησία καὶ τὸν πολυπαθῆ Ρωσικὸ λαό, στὰ μετέπειτα χρόνια τῶν διωγμῶν ποῦ ἔβλεπε νὰ ἔρχονται.

Λίγα χρόνια ἀργότερα, ὅταν ἦταν δεκαεπτὰ ἐτῶν, ἡ Ἁγία καθηλώθηκε ἐξ αἰτίας μόνιμης παράλυσης στὰ πόδια.

Αὐτὸ τὸ γνώριζε γιατί τῆς δόθηκε σημεῖο μὲ τὸ πότε θὰ τῆς συμβεῖ.

Ἔζησε παράλυτη πενῆντα χρόνια χωρὶς ποτὲ νὰ παραπονεθεῖ, βαστάζοντας τὸ βαρὺ σταυρό της.

Παρέμεινε καθιστὴ σὲ ἕνα κρεβάτι πενῆντα χρόνια, ὡς τὸ τέλος τῆς ὁσιακῆς ζωῆς της, εὐχαριστῶντας καὶ δοξολογῶντας τὸν Θεό .

Ἔλεγε ὅτι τὴν πνευματικὴ αἰτία γιὰ ὅσα τῆς συνέβαιναν τὴν γνώριζε μόνο Αὐτός.

Σὲ μικρὴ ἀκόμη ἡλικία προεῖπε τὴν Ρωσικὴ ἐπανάσταση τοῦ 1917 ποῦ ἔγινε χρόνια ἀργότερα, λέγοντας: «Θὰ ληστεύουν καὶ θὰ ἀφανίζουν τὶς Ἐκκλησίες, θὰ ἁρπάζουν τὰ ἐδάφη καὶ θὰ τὰ μοιράζουν ἄπληστα μεταξύ τους, καταδιώκοντας ὅλους, χωρὶς ἐξαίρεση».

Προέβλεψε τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καὶ τὴν ἧττα τῶν Γερμανῶν ἀπὸ τοὺς Ρώσους.

Προβλέποντας τὴ δολοφονία τοῦ Τσάρου, ζήτησε μιὰ φορὰ ἀπὸ τὴν μητέρα της ἕνα φτερὸ μεγάλο.

Τὸ μάδησε, καὶ δείχνοντας τὸ στὴν μητέρα της, τῆς εἶπε: Βλέπεις μαμά, αὐτὸ τὸ φτεράκι; Καὶ τί νὰ δῶ παιδάκι μου, ἀφοῦ τό ‘χεις μαδήσει; Ἔτσι μητέρα, θὰ μαδήσουν σὲ λίγο, καὶ τὸν πατερούλη μας τὸν Τσάρο...

Ἡ μητέρα της φοβήθηκε, ὅμως σὲ λίγο καιρὸ ἡ προφητεία βγῆκε σωστή.

Μετὰ τὴν κομμουνιστικὴ ἐπανάσταση, ὅταν καὶ τὰ ἀδέλφια της ἔγιναν μέλη τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος ἡ κατάσταση γι’ αὐτὴν ἔγινε ἀφόρητη γι’ αὐτὸ καὶ μετακόμισε στὴ Μόσχα τὸ 1925, χωρὶς μάλιστα διαβατήριο καὶ ἄδεια παραμονῆς, στὴν ὁποίαν ἔζησε μέχρι τέλους τῆς ζωῆς της βοηθῶντας πλήθη δυστυχισμένων καὶ πονεμένων ἀνθρώπων χωρὶς πίστη στὸ Θεό. Στὴ Μόσχα δὲν εἶχε μόνιμη στέγη διαμονῆς ἀλλὰ πήγαινε ἀπὸ τὸ ἕνα σπίτι στὸ ἄλλο. Τὸ Σοβιετικὸ καθεστὼς ἐπανειλημμένως προσπάθησε νὰ τὴν συλλάβει.

Παρ’ ὅλο ποὺ ἦταν τυφλή, τοὺς ξέφευγε τὴν τελευταία στιγμὴ εἰδοποιημένη ἀπὸ τὸν Θεὸ μὲ διάφορους περίεργους τρόπους.

Ὅπου καὶ ἂν πήγαινε, σὲ ὅποιο σπίτι καὶ ἂν φιλοξενοῦνταν ἔφερνε τὴν εἰρήνη καὶ τὴν ἠρεμία στὶς ψυχές, Ἄλλοτε χαριτολογοῦσε μὲ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἄλλοτε τοὺς ἔλεγχε μὲ δριμύτητα, καὶ τοὺς νουθετοῦσε.

Ἦταν ἐπιεικής, θερμὴ καὶ εὐσπλαχνική, δὲν ἔκανε κηρύγματα καὶ διδασκαλίες μὰ ἦταν ὀλιγόλογη, λακωνική.

Δίδασκε τὸν κόσμο νὰ ἀποφεύγει τὴν κατάκριση καὶ νὰ ἐμπιστεύεται τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Νὰ κάνουν θερμὴ προσευχὴ καὶ συχνὰ τὸν σταυρό τους θωρακίζοντας ἔτσι τὸν ἑαυτό τους.

Συνιστοῦσε συχνὴ μετάληψη τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων καὶ ἀγάπη στοὺς ἀσθενεῖς καὶ ἡλικιωμένους. Ἡ Ἄννα Βιμπορνόβα θυμᾶται τὸ παρακάτω περιστατικό. «Ἦρθε μιὰ φορὰ ἕνας ἀστυνομικὸς νὰ συλλάβει τὴν Ματρώνα καὶ ἐκείνη τοῦ λέει, «Φύγε, φύγε γρήγορα, ἔχεις συμφορὰ στὸ σπίτι σου.

Ἡ τυφλὴ δὲν φεύγει ἀπὸ σένα, ἐδῶ στὸ κρεβάτι κάθομαι, δὲν πάω πουθενά...» Τὴν ἄκουσε ὁ ἀστυνομικός, πῆγε σπίτι του καὶ βρῆκε τὴν γυναῖκα του καμένη ἀπὸ τὴν γκαζιέρα.

Πρόλαβε καὶ τὴν μετέφερε στὸ Νοσοκομεῖο.

Ὅταν τὴν ἄλλη μέρα ἦρθε στὴν ὑπηρεσία, τὸν ρώτησαν, τὴν συνέλαβες τὴν τυφλή; Τὴν τυφλή, τοὺς εἶπε, δὲν θὰ τὴν συλλάβω ποτέ.

Χάρη στὴν τυφλὴ πρόλαβα νὰ πάω τὴν γυναῖκα μου στὸ Νοσοκομεῖο.

Ἅμα δὲν μοῦ τό ‘λεγε θὰ τὴν ἔχανα...

Ὅπου καὶ ἂν πήγαινε, σὲ ὅποιο σπίτι καὶ ἂν φιλοξενοῦνταν ἔφερνε τὴν εἰρήνη καὶ τὴν ἠρεμία στὶς ψυχές.

Ἄλλοτε χαριτολογοῦσε μὲ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἄλλοτε τοὺς ἔλεγχε μὲ δριμύτητα, καὶ τοὺς νουθετοῦσε.

Ἦταν ἐπιεικής, θερμὴ καὶ εὐσπλαχνική, δὲν ἔκανε κηρύγματα καὶ διδασκαλίες μὰ ἦταν ὀλιγόλογη, λακωνική.

Δίδασκε τὸν κόσμο νὰ ἀποφεύγει τὴν κατάκριση καὶ νὰ ἐμπιστεύεται τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Νὰ κάνουν θερμὴ προσευχὴ καὶ συχνὰ τὸ σταυρό τους θωρακίζοντας ἔτσι τὸν ἑαυτό τους.

Νὰ ἀγαποῦν τοὺς ἀσθενεῖς καὶ ἡλικιωμένους.

Ἔλεγε: «ἅμα ἄνθρωποι γέροι, ἄρρωστοι ἢ ἐκεῖνοι ποὺ ἔχασαν τὰ μυαλά τους σᾶς λένε κάτι δυσάρεστο ἢ προσβλητικό, μὴν τοὺς ἀκοῦτε, ἀλλὰ ἁπλᾶ νὰ τοὺς βοηθᾶτε.

Μὲ ὅλη τὴν ἐπιμέλεια πρέπει νὰ βοηθᾶ κανεὶς τοὺς ἀρρώστους καὶ νὰ τοὺς συγχωρεῖ ὅ,τι καὶ νὰ ποῦν, ὅ,τι καὶ νὰ κάνουν».

Ἡ ἴδια ἔκανε συνεχῶς πολλοὺς σταυροὺς ὥστε στὸ μέτωπο τῆς σχηματίστηκε μιὰ μικρὴ οὐλὴ ἀπὸ τὰ δάκτυλα της.

Μισοκοιμόταν ἀκουμπῶντας πάνω στὴ γρονθιὰ τοῦ χεριοῦ της.

Συμβούλευε ὅσους τὴν πλησίαζαν νὰ ἔχουν πίστη στὸν Θεό, νὰ ἀφήσουν τὴν ἁμαρτωλὴ ζωή τους, νὰ ἐξομολογοῦνται, καὶ νὰ ζοῦν τὴν μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας.

Τόνιζε σὲ ὅλους ὅτι ἡ βοήθεια ποὺ δίνει δὲν εἶναι δική της, οὔτε ἔχει ἀπὸ μόνη της τέτοια δύναμη.

Ὅλα προέρχονται ἀπὸ τὸν Θεό.

Σὲ ὅλους ἔλεγε νὰ φοροῦν πάντοτε τὸ σταυρό τους καὶ νὰ κάνουν προσευχή.

Ἀδικοχαμένος γίνεται κανείς, ὅταν ζεῖ χωρὶς προσευχὴ» ἔλεγε.

Φοιτητὲς ἀποκλεισμένοι πολιτικὰ ἀπὸ τὸ τότε καθεστὼς διηγοῦνται πῶς μὲ τὶς προσευχὲς αὐτῆς τῆς τυφλῆς γυναίκας ξεπέρναγαν τὰ ἐμπόδια γιὰ τὴν ἀπόκτηση ἑνὸς πτυχίου.

Ἀκόμη καὶ ἀξιωματοῦχοι τοῦ καθεστῶτος, κατὰ παράδοξο τρόπο, βοηθοῦσαν αὐτοὺς γιὰ τοὺς ὁποίους ἡ Ἁγία Ματρώνα προσηύχετο.

Τὴν ρώτησε κάποτε ἡ Ζηναΐδα Ζδάνοβα: Γιατί ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς νὰ κλείσουν καὶ νὰ γκρεμίσουν τόσες Ἐκκλησίες; καὶ ἀπάντησε μὲ τὰ παρακάτω λόγια, «Αὐτὸ ἦταν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Ὁ λαὸς εἶναι σὰν ὑπνωτισμένος καὶ μιὰ φοβερὴ δαιμονικὴ δύναμη ἔχει μπεῖ σὲ δράση.

Βρίσκεται στὸν ἀέρα, καὶ διεισδύει παντοῦ.

Παλιά, ἡ δαιμονικὴ αὐτὴ δύναμη κατοικοῦσε στὰ ἕλη καὶ στὰ πυκνὰ δάση, ἐπειδὴ οἱ ἄνθρωποι πήγαιναν τακτικὰ στὴν ἐκκλησία, φοροῦσαν καὶ τιμοῦσαν τὸν σταυρό.

Τὰ σπίτια τους ἦταν προστατευμένα ἀπὸ τὶς εἰκόνες, τὰ κανδήλια ποῦ ἔκαιγαν, τὸν ἁγιασμὸ ποῦ ἔκαναν...

Τὰ δαιμόνια πετοῦσαν μακριὰ καὶ φοβόντουσαν νὰ πλησιάσουν...

Σήμερα ὅμως, τὰ σπίτια αὐτὰ ἀλλὰ καὶ οἱ ἴδιοι οἱ ἄνθρωποι ἔχουνε γίνει κατοικητήριο δαιμόνων γιὰ τὴν ἀπιστία τους, καὶ τὴν ἀπομάκρυνσή τους ἀπὸ τὸν Χριστό...».

Ἀπὸ τὰ ἀπομνημονεύματα τῆς Ἄννας Βύμπορνοβα καὶ τῆς Ξένιας Σιφάροβα: «Ἡ Ματρώνα βαπτίστηκε στὴν ἐκκλησία μας.

Ὅταν τὴν βύθισαν στὴν κολυμβήθρα, εὐωδίασε ὅλη ἡ ἐκκλησία».

Ὅλοι ἀπόρησαν καὶ ὁ παπᾶς εἶπε: «Αὐτὸ τὸ κορίτσι εἶναι σταλμένη ἀπ’ τὸν Θεό.

Θὰ γίνει Δίκαια».

Μιὰ μέρα ἡ Ματρώνουσκα λέει: «Μαμά, βλέπω στὸ ὄνειρό μου συνέχεια τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας «Γλυκοφιλούσας». Ἡ Θεομήτηρ ζητάει νὰ μπεῖ στὴν ἐκκλησία μας».

Συγκεντρώθηκαν ὅλες οἱ γυναῖκες τοῦ χωριοῦ. Ἡ Ματρώνουσκα τὶς εὐλόγησε γιὰ νὰ πᾶνε σ’ ὅλα τὰ διπλανὰ χωριὰ νὰ μαζέψουν λεφτὰ γιὰ τὴν εἰκόνα.

Μάζεψαν πολλά: λεφτά, ψωμί, βούτυρο, αὐγά.

Ἐπίσης βρῆκαν στὴν πόλη ἕναν ζωγράφο. Ἡ Ματρώνουσκα τὸν ρώτησε: «Θὰ μπορέσεις νὰ ζωγραφίσεις τὴν εἰκόνα;» Ὁ ζωγράφος ἀπάντησε, ὅτι θὰ μπορέσει. Ἡ Ματρώνουσκα τὸν ἔστειλε πρῶτα στὴν ἐκκλησία νὰ ἐξομολογήσει τὶς ἁμαρτίες του καὶ νὰ κοινωνήσει προτοῦ νὰ ξεκινήσει τὴ δουλειά.

Πέρασε ἀρκετὸς καιρός.

Μιὰ μέρα ὁ ζωγράφος ἦρθε στὴ Ματρώνα καὶ τῆς εἶπε ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ζωγραφίσει τίποτα. Ἡ Ματρώνουσκα τοῦ λέει τότε: «Πήγαινε ξανὰ νὰ ἐξομολογήσεις τὶς ἁμαρτίες σου, σκότωσες ἕναν».

Ξαναπῆγε στὸν παπᾶ, ἐξομολόγηθηκε καὶ μετέλαβε.

Ὕστερα γύρισε στὴ Ματρώνουσκα νὰ ζητήσει συγγνώμη ποὺ ἔκρυψε τὴν ἀλήθεια στὴν ἀρχή. Ἡ Ματρώνουσκα τοῦ λέει: «Τώρα θὰ μπορέσεις νὰ ζωγραφίσεις τὴν θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς Βασίλισσας τοῦ Οὐρανοῦ «Γλυκοφιλούσας».

Σ’ αὐτὴν τὴν θαυματουργὴ εἰκόνα ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι μὲ ὅλες τὶς θλίψεις τους καὶ μὲ βαριὲς ἀρρώστιες.

Ἂν δὲν βρέχει ἀρκετὸ καιρὸ καὶ γίνεται ξηρασία, τὴν βγάζουν τὴν εἰκόνα στὸ λιβάδι καὶ προσεύχονται ὅλοι μαζὶ καὶ δὲν προλαβαίνουν νὰ γυρίσουν σπίτι, ἀρχίζει νὰ βρέχει.

Ἀπὸ τὰ ἀπομνημονεύματα τῆς Πάσας, τῆς ἰδιοκτήτριας τοῦ σπιτιοῦ στὸ Τσαρίτσινο ποὺ ἔμενε κάποιο διάστημα ἡ Ἁγία: Ἀπὸ ἑπτὰ χρονῶν ἡ Ματρώνουσκα ἄρχισε νὰ προβλέπει πολλὰ γεγονότα καὶ ἔγινε ἡ ὑποστηρίκτρια ὄχι μόνο τῆς οἰκογένειάς της, ἀλλὰ καὶ πολλῶν ἄλλων. Ἡ Ἁγία ἔλεγε: «δὲν ὑπάρχουν ψυχικὲς ἀρρώστιες, ὑπάρχουν πνευματικές: ἀδύναμοι, ἐξαντλημένοι, παθιασμένοι ἀπὸ τὰ πονηρὰ πνεύματα...

Ὑπάρχουν «κατὰ φαντασίαν» ἀρρώστιες, τὶς ὁποῖες στέλνει κάποιος.

Ποτὲ δὲν πρέπει νὰ σηκώνετε λεφτὰ ἢ ἄλλα πράγματα ἀπὸ τὸ δρόμο».

Μᾶς δίδασκε νὰ μὴν ξεχνᾶμε νὰ σταυρώνουμε φαγητὸ καὶ ὅταν πᾶμε γιὰ ὕπνο, νὰ μὴν τὸ ἀφήνουμε πάνω στὸ τραπέζι.

Μὲ τὴ δύναμη τοῦ Σταυροῦ νὰ σώζεστε καὶ νὰ ἀμυνόσαστε.

Ὁ ἐχθρὸς ἔρχεται – πρέπει συνέχεια νὰ προσευχόμαστε.

Αἰφνίδιος θάνατος ὑπάρχει μόνο χωρὶς προσευχή.

Ὁ ἐχθρὸς εἶναι στὸν ἀριστερὸ ὦμο, καὶ στὸ δεξιό – ὁ Ἄγγελος.

Νὰ κάνετε τὸ σταυρό σας πιὸ συχνά, εἶναι ἡ κλειδαριά σας ὅπως ἡ κλειδαριὰ τῆς πόρτας.

Ἂν οἱ ἄρρωστοι ἢ ἡλικιωμένοι σᾶς λένε κάτι προσβλητικό, νὰ μὴν τοὺς ἀκοῦτε, ἀλλὰ νὰ τοὺς βοηθᾶτε. Ἡ Ἅγια Ματρώνα ἔλεγε: Μὴ στεναχωριέστε.

Σύντομα θὰ καταργήσουν τὸ ἄρθρο 58 καὶ θὰ ἀλλάξουν οἱ ἐποχές.

Μετὰ τὸν πόλεμο πρῶτα θὰ βγάλουν τον Στάλιν.

Μετὰ ἀπ’ αὐτὸν ὅλοι οἱ κυβερνῆτες θὰ εἶναι ὁ ἕνας χειρότερος ἀπὸ τὸν ἄλλον.

Θὰ κατακλέψουν τὴν Ρωσία.

Μετὰ τὸν πόλεμο οἱ συνέταιροι θὰ κάνουν ταξίδια στὸ ἐξωτερικό, θὰ ἀποσυντεθοῦν καὶ θὰ σπάσουν τὰ δόντια τους.

Μερικοὶ θὰ δοῦν, τί εἶναι καλὸ καὶ τί εἶναι κακό.

Θὰ καταλάβουν, ὅτι ἂν θὰ προχωρήσουν τὴ ζωή τους ὅπως πρὶν θὰ τοὺς ὁδηγήσει στὴν καταστροφή.

Ἐκεῖνο τὸν καιρὸ θὰ ἐμφανιστεῖ ὁ Μιχαήλ.

Θὰ θελήσει νὰ βοηθήσει, νὰ τὰ ἀλλάξει ὅλα, νὰ τὰ ἀνατρέψει.

Ἂν θὰ ἤξερε ὅμως ποὺ δὲν θὰ μπορέσει νὰ ἀλλάξει τίποτα...

Μόνο θὰ πληρώσει ἀκριβά...

Θὰ ξεκινήσουν διχόνοιες, διαμάχες, ἕνα κόμμα θὰ εἶναι κατὰ τοῦ ἄλλου.

Μετὰ θὰ γίνει κάποια καλυτέρευση, ἀλλὰ γιὰ λίγο καιρὸ μόνο...

Ἐπίσης ἔλεγε: Μὴν τρέχετε γυρεύοντας προορατικοὺς καὶ διορατικούς.

Ἔαν εἶναι κάτι ὁ Θεὸς θὰ στὸ δείξει μόνος Του.

Ἔλεγε στὸν κόσμο νὰ πηγαίνει συχνὰ στὴν ἐκκλησία, ἀλλὰ ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ θὰ μπεῖς στὴν ἐκκλησία νὰ μὴν βλέπεις τίποτα καὶ κανέναν, νὰ κάμεις τὴν προσευχή σου μὲ κλειστὰ μάτια ἢ νὰ βλέπεις τὶς εἰκόνες ἢ νὰ κατεβάσεις τὰ μάτια σου χαμηλά.

Προέτρεπε τὶς γυναῖκες νὰ μὴν βάφουν τὸ πρόσωπό τους ἀλλάζοντας τὴν μορφή τους ἐπειδὴ ὁ Θεός μας ἔδωσε αὐτὴν τὴν μορφὴ καὶ πρέπει νὰ τὴν ἀγαπᾶμε ὅπως εἶναι.

Ὅλα θὰ γίνουν: καὶ ἡ δοξολογία στὴν Κόκκινη Πλατεῖα, καὶ τὸ μνημόσυνο γιὰ τὸν Τσάρο καὶ τὴν οἰκογένειά του, ποὺ σκότωσαν.

Μετὰ θὰ γυρίσουν οἱ παλαιοί, καὶ θὰ γίνει ἡ κατάσταση χειρότερη ἀπὸ ὅτι ἦταν πρίν! Ἡ ζωὴ θὰ εἶναι χειρότερη καὶ χειρότερη.

Θά ‘ρθει καιρὸς ποὺ θὰ βάλουν μπροστά σας τὸν Σταυρὸ καὶ τὸ ψωμὶ καὶ θὰ σᾶς ποῦν: Διαλέξτε.

Θὰ διαλέξουμε τὸν Σταυρό.

Ἐβρισκόμενη στὸ στρατόπεδο τὰ λόγια τῆς Ἁγίας ἐμπνέανε ἐλπίδα σὲ μένα.

Μὲ συνέλαβαν στὶς 6 Ἰανουαρίου 1950.

Μὲ κατηγόρησαν μὲ βάση τὸ ἄρθρο 58 – «Ἐκκλησιαστικὴ μοναρχικὴ ὁμάδα».

Πολλὰ θαύματα γινόταν στὴν ἀνάκριση, ἡ Ματρώνουσκα βοηθοῦσε ἀπαρατήρητα.

Σὲ μένα κάλεσαν ἕναν ὑπνωτιστῇ, ὁ ὁποῖος ζητοῦσε συνέχεια νὰ κοιτάζω στὰ μάτια του καὶ ἐπαναλάμβανε: «Ἐσεῖς εἶστε ἔνοχη».

Μὲ πίεζαν νὰ ὑπογράψω τὴν ψεύτικη καταγγελία κατὰ τοῦ ἀδερφοῦ μου ποὺ μόλις γύρισε ἀπὸ τὸν πόλεμο.

Προσευχόμουν, ζητοῦσα βοήθεια καὶ κάποια στιγμὴ ξαφνικὰ θυμήθηκα τὰ λόγια τῆς Ἁγίας, ὅτι κατὰ τοῦ ὑπνωτιστῇ πρέπει νὰ διαβάζω «Ὁ κατοικῶν ἐν βοήθειᾳ τοῦ Ὑψίστου...» (τὸν Ψαλμὸ 90).

Προσευχόμουν καὶ κοίταζα στὰ μάτια του ὑπνωτιστῇ χωρὶς φόβο.

Αὐτὸς ὅμως ἔγινε ἔξω φρενῶν, ἄρχισε νὰ φωνάζει, οἱ φλέβες του φούσκωσαν ἀπὸ τὴν ἔνταση.

Μετὰ ξαφνικὰ ἔπεσε στὸ δερμάτινο καναπὲ καὶ εἶπε: «Δὲν μπορῶ νὰ τῆς κάνω τίποτα».

Ἡ ἀρετή της συνίστατο στὴν μεγάλη της ὑπομονὴ καὶ καρτερία, καὶ τὴν ἀπόλυτη ἀγάπη της καὶ ἐμπιστοσύνη στὸ Θεό.

Τρεῖς ἡμέρες πρὶν τὴν κοίμησή της ὁ Κύριος τῆς ἀπεκάλυψε τὴν τελείωσή της ὥστε ἐκείνη νὰ προετοιμαστεῖ.

Προεῖπε καὶ τὰ ἑξῆς: «ὅταν πεθάνω, στὸν τάφο μου θὰ ἔρχονται λίγοι, μόνο οἱ οἰκεῖοι μου, καὶ ὅταν θὰ πεθάνουν καὶ ἐκεῖνοι θὰ ἐρημώσει ὁ τάφος μου, σπάνια θὰ ἔρχεται κανείς.

Μὰ μετὰ ἀπὸ χρόνια ὁ κόσμος θὰ μὲ γνωρίσει καὶ θὰ ἔρχονται σὰν κοπάδια γιὰ νὰ βοηθηθοῦν.

Καὶ ἐγὼ θὰ τοὺς ἀκούω καὶ ὅλους θὰ τοὺς βοηθῶ.

Εἶπε ἀκόμη: «ὅλους ποῦ ζητᾶνε βοήθεια ἀπὸ μένα θὰ τοὺς συναντῶ μετὰ τὸν θάνατό τους».

Πλῆθος εἶναι τὰ θαύματα τῆς Ὁσίας Ματρώνας.

Καὶ ὅταν ζοῦσε θαυματουργοῦσε ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν κοίμηση της μέχρι σήμερα.

Κοιμήθηκε στὶς 2 Μαΐου 1952, ἡμέρα Παρασκευή.

Ἀπὸ τότε χιλιάδες πιστοι ὀρθοδόξοι ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο ἔχουν βοηθήθει ἀπὸ τὴν Ἁγία καὶ πολλοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποῦ ἐπικαλοῦνται τὴν παρρησία της στὸν Κύριο. Τὴν Κυριακὴ ἔγινε ἡ νεκρώσιμη ἀκολουθία στὸ ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἱεροῦ Χιτῶνος τοῦ Κυρίου.

Ἐνταφιάσθηκε στὸ νεκροταφεῖο τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγ. Δανιήλ.

Στὶς 8 Μαρτίου 1998 ἔγινε ἡ ἀνακομιδὴ τῶν ἱερῶν λειψάνων της ποῦ μεταφέρθηκαν στὴν Ἱερὰ Μονὴ τῆς Ἁγίας Σκέπης στὴ Μόσχα, ὅπου ὁ τάφος σήμερα ἔχει γίνει ἕνα ἀπὸ τὰ δύο μεγαλύτερα προσκυνήματα τῆς Ρωσίας• χιλιάδες προσκυνητὲς περιμένουν ὑπομονετικὰ καθημερινὰ γιὰ νὰ τὰ προσκυνήσουν.

Μὲ πράξη του ὁ μακαριστὸς Πατριάρχης Μόσχας Ἀλέξιος ἀναγνώρισε τὴν Ἁγία Ματρώνα «ὡς τοπικὴ Ἁγία τῆς Μόσχας καὶ ὅλης τῆς Ἐπαρχίας». Ἡ μνήμη της τιμᾶται στὶς 2 Μαΐου (19 Ἀπριλίου), ἡμέρα τῆς κοιμήσεως της.

24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους