25#

Πλήρες Κείμενο:

Όχι στη θεσμοθέτηση της ζωοκτονίας – Η κοινωνία δεν θα γίνει συνένοχη ΚΑΤΑΓΓΕΛΤΙΚΟ – ΑΚΤΙΒΙΣΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Η συζήτηση που έχει ανοίξει γύρω από την επιβολή ευθανασίας σε αδέσποτα ζώα μετά από ένα αυθαίρετο χρονικό διάστημα, δεν είναι απλώς μια τοπική υπόθεση. Δεν αφορά μόνο έναν δήμο, στην προκειμένη περίπτωση των αρχιδημιο Βόλου. Αποτελεί μια επικίνδυνη καμπή που, εάν περάσει χωρίς αντίσταση, μπορεί να μετατραπεί σε πρότυπο για ολόκληρη τη χώρα. Και τότε, η Ελλάδα θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια σκοτεινή επιστροφή σε πρακτικές μαζικής εξόντωσης ζώων, που η κοινωνία έχει ήδη απορρίψει ηθικά, επιστημονικά και νομικά. Ας το πούμε καθαρά: Η θεσμοθέτηση της ευθανασίας ως εργαλείου «διαχείρισης» των αδέσποτων, δεν είναι λύση. Είναι αποτυχία. Είναι ομολογία ανικανότητας των θεσμών να εφαρμόσουν σύγχρονες, αποτελεσματικές και ανθρώπινες πολιτικές. Και κυρίως, είναι μια επικίνδυνη διολίσθηση, προς τη νομιμοποίηση της ζωοκτονίας. Το επιχείρημα ότι τα αδέσποτα «πρέπει να μειωθούν άμεσα», δεν μπορεί να δικαιολογήσει την εξόντωση τους. Η επιστήμη, η διεθνής εμπειρία και δεκάδες μελέτες, έχουν αποδείξει ότι οι μαζικές θανατώσεις δεν μειώνουν τον πληθυσμό των αδέσποτων. Αντιθέτως, δημιουργούν το λεγόμενο “vacuum effect” – το φαινόμενο του κενού – όπου νέα ζώα μετακινούνται και αναπαράγονται στις ίδιες περιοχές. Το αποτέλεσμα; Ένας φαύλος κύκλος βίας χωρίς τέλος. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η πρόταση για ευθανασία μετά από τρεις μήνες, δεν είναι απλώς ανεπαρκής. Είναι επικίνδυνη. Διότι μετατρέπει τη ζωή ενός ζώου, σε χρονομετρημένο αντικείμενο. Αντί να ενισχύονται οι δομές φροντίδας, η πρόληψη, η ευζωία και η υπεύθυνη υιοθεσία, προτείνεται η εξόντωση ως εύκολη λύση. Και εδώ τίθεται το κρίσιμο ερώτημα: Εάν η τοπική κοινωνία δεν αντιδράσει, τι μπορεί να γίνει; Η απάντηση είναι σαφής: Πολλά. Και πρέπει να γίνουν άμεσα, συντονισμένα και δυναμικά. Πρώτον, ενεργοποίηση της κοινωνίας των πολιτών. Οι πολίτες δεν είναι θεατές. Έχουν φωνή και δύναμη. Συλλογικότητες, φιλοζωικά σωματεία, ανεξάρτητοι πολίτες, μπορούν να οργανώσουν καμπάνιες ενημέρωσης, συγκεντρώσεις, διαμαρτυρίες και δημόσιες παρεμβάσεις. Η πίεση της κοινωνίας, είναι πολλές φορές πιο ισχυρή, από οποιαδήποτε διοικητική απόφαση. Δεύτερον, νομική δράση. Η ελληνική νομοθεσία και το ευρωπαϊκό πλαίσιο προστασίας των ζώων, δεν επιτρέπουν αυθαίρετες μαζικές θανατώσεις. Υπάρχουν νομικά εργαλεία για προσφυγές, ασφαλιστικά μέτρα και καταγγελίες σε εθνικούς και ευρωπαϊκούς θεσμούς. Η προσφυγή στη δικαιοσύνη, δεν είναι επιλογή. Είναι υποχρέωση, όταν απειλείται η ζωή. Τρίτον, διεθνής ανάδειξη του ζητήματος. Η Ελλάδα δεν είναι απομονωμένη. Ο τρόπος που διαχειρίζεται τα ζώα της παρακολουθείται διεθνώς. Οργανώσεις, μέσα ενημέρωσης και ευρωπαϊκοί θεσμοί μπορούν να ασκήσουν πίεση. Η διεθνοποίηση τέτοιων πρακτικών, συχνά οδηγεί σε αναδίπλωση των τοπικών αρχών. Τέταρτον, αποκάλυψη της πραγματικής ευθύνης. Το πρόβλημα των αδέσποτων, δεν δημιουργήθηκε από τα ίδια τα ζώα. Δημιουργήθηκε από την ανθρώπινη ανευθυνότητα: Εγκαταλείψεις, ανεξέλεγκτες γεννήσεις, έλλειψη ελέγχων. Η τιμωρία των θυμάτων, αντί των υπευθύνων, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Η δημόσια συζήτηση πρέπει να στραφεί εκεί όπου ανήκει: Στους μηχανισμούς που απέτυχαν. Πέμπτον, προώθηση εναλλακτικών λύσεων. Υπάρχουν αποδεδειγμένα αποτελεσματικές πολιτικές: Μαζικά προγράμματα ευζωίας, επίσημη καταγραφή, εκπαιδευτικές καμπάνιες, συνεργασία με φιλοζωικά σωματεία και φιλοζωικές οργανώσεις, δημιουργία πραγματικών καταφυγίων-sanctuaries, αντί για χώρους προσωρινής κράτησης. Αυτές οι λύσεις απαιτούν δουλειά και πόρους – αλλά είναι οι μόνες που λειτουργούν. Έκτον, πολιτική πίεση. Οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται στο κενό. Οι αιρετοί λογοδοτούν. Η ανάδειξη του ζητήματος σε πολιτικό επίπεδο, η πίεση προς δημοτικά συμβούλια, περιφέρειες και το αρμόδιο υπουργείο, μπορεί να αλλάξει την πορεία των εξελίξεων. Καμία διοίκηση δεν είναι άτρωτη, όταν η κοινωνία κινητοποιείται. Έβδομον, δημιουργία πανελλαδικού μετώπου. Το ζήτημα δεν αφορά έναν δήμο. Αφορά όλους. Εάν δημιουργηθεί ένα συντονισμένο δίκτυο δράσης σε όλη τη χώρα, τότε οποιαδήποτε προσπάθεια θεσμοθέτησης της ζωοκτονίας, θα συναντήσει ενιαία και ισχυρή αντίσταση. Η ενότητα είναι κρίσιμη. Η ιστορία έχει δείξει ότι κάθε φορά που η κοινωνία σιωπά, η βαρβαρότητα προχωρά. Και κάθε φορά που αντιδρά, μπορεί να ανατρέψει αποφάσεις που φαινόταν δεδομένες. Το ίδιο ισχύει και τώρα. Δεν πρόκειται για ένα «τεχνικό ζήτημα διαχείρισης». Πρόκειται για μια βαθιά ηθική επιλογή. Θέλουμε μια κοινωνία που λύνει τα προβλήματά της με εξόντωση; Ή μια κοινωνία που επενδύει στη φροντίδα, τη γνώση και την υπευθυνότητα; Η απάντηση δεν μπορεί να είναι ουδέτερη. Εάν επιτραπεί να περάσει ένα τέτοιο μέτρο χωρίς αντίδραση, τότε ανοίγει ο δρόμος για μια επικίνδυνη κανονικοποίηση της βίας. Σήμερα είναι τα αδέσποτα. Αύριο, ποιος; Η προστασία των ζώων δεν είναι πολυτέλεια. Είναι δείκτης πολιτισμού. Και κάθε κοινωνία, κρίνεται από το πώς αντιμετωπίζει τους πιο αδύναμους. Καλούμε όλους τους πολίτες να μην μείνουν αμέτοχοι. Να ενημερωθούν, να μιλήσουν, να δράσουν. Να στηρίξουν σώματεια, οργανώσεις, ακτιβιστές, να συμμετέχουν σε δράσεις, να απαιτήσουν διαφάνεια και λογοδοσία. Καλούμε τους θεσμούς να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Να σταματήσουν να αναζητούν «γρήγορες λύσεις», που βασίζονται στη βία και να επενδύσουν σε πραγματικές πολιτικές. Καλούμε τη δικαιοσύνη να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Και κυρίως, καλούμε την κοινωνία να επιλέξει: Σιωπή, ή Αντίσταση. Γιατί η σιωπή, σε αυτή την περίπτωση, δεν είναι ουδέτερη. Είναι συνενοχή. Η ζωή δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Δεν έχει χρονικό όριο. Δεν μπορεί να μπαίνει σε λίστα «εκκαθάρισης». Τα αδέσποτα δεν είναι αριθμοί. Είναι ζωές. Και αυτές οι ζωές δεν είναι αναλώσιμες. Η Αντίσταση ξεκινά τώρα. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους