25#

Πλήρες Κείμενο:

«Γιατί, Δημήτρη; Γιατί μου το έκανες αυτό;» Η φωνή μου έσπασε, τα δάκρυα κυλούσαν καυτά στα μάγουλά μου. Στεκόμουν μπροστά του, στο μικρό μας σαλόνι στην Καλλιθέα, με τα χέρια σφιγμένα σε γροθιές. Εκείνος, με το κεφάλι σκυμμένο, δεν τολμούσε να με κοιτάξει στα μάτια. «Ιωάννα, σε παρακαλώ… ήταν ένα λάθος, ένα τεράστιο λάθος. Δεν ήθελα να σε πληγώσω. Δεν ήθελα να χάσω την οικογένειά μας.» Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που νόμιζα πως θα σπάσει. Η φωνή της μητέρας μου αντηχούσε στο μυαλό μου: «Πρόσεχε, παιδί μου, οι άντρες αλλάζουν όταν δυσκολεύουν τα πράγματα.» Πόσο δίκιο είχε. Εδώ και μήνες, ο Δημήτρης ήταν απόμακρος, βυθισμένος στη δουλειά του στο λογιστικό γραφείο, πάντα κουρασμένος, πάντα αφηρημένος. Εγώ, με τα δύο μας παιδιά, τη Μαρία και τον Γιώργο, προσπαθούσα να κρατήσω το σπίτι όρθιο, να μη λείψει τίποτα. Και τώρα, όλη αυτή η προσπάθεια φαινόταν μάταιη. «Ποια είναι;» τον ρώτησα με φωνή που έτρεμε. «Πόσο καιρό;» Σήκωσε το βλέμμα του, γεμάτο ενοχές. «Τη λένε Ελένη. Δουλεύει μαζί μου. Ήταν… ήταν μερικούς μήνες. Τελείωσε, σου το ορκίζομαι. Δεν σημαίνει τίποτα για μένα, μόνο εσύ…» Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται. Η Ελένη… Την ήξερα, την είχα συναντήσει σε μια γιορτή του γραφείου. Μου είχε φανεί ευγενική, χαμογελαστή. Πόσο ανόητη ήμουν που δεν είχα καταλάβει τίποτα; Πόσο τυφλή; Τα παιδιά κοιμόντουσαν στο διπλανό δωμάτιο, ανυποψίαστα για το χάος που είχε ξεσπάσει στη ζωή μας. Τις επόμενες μέρες, το σπίτι μας γέμισε σιωπή. Ο Δημήτρης προσπαθούσε να με πλησιάσει, να μου μιλήσει, να μου εξηγήσει. Εγώ, σαν φάντασμα, έκανα τις δουλειές του σπιτιού μηχανικά, μαγείρευα, φρόντιζα τα παιδιά, αλλά μέσα μου ήμουν άδεια. Η μητέρα μου ερχόταν συχνά, έβλεπε το βλέμμα μου και καταλάβαινε. «Ιωάννα, πρέπει να σκεφτείς τα παιδιά. Μην πάρεις βιαστικές αποφάσεις.» Αλλά πώς να σκεφτώ τα παιδιά όταν η προδοσία με έκαιγε σαν φωτιά; Πώς να κοιτάξω τον Δημήτρη και να μη θυμηθώ τα ψέματα, τα κρυφά μηνύματα, τα βράδια που άργησε να γυρίσει; Κάθε του κίνηση μου φαινόταν ψεύτικη. Κάθε του λέξη, ένα αγκάθι. Ένα βράδυ, καθώς έβαζα τη Μαρία για ύπνο, με ρώτησε: «Μαμά, γιατί είσαι λυπημένη;» Την κοίταξα και ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν ξανά δάκρυα. «Δεν είμαι λυπημένη, αγάπη μου. Απλώς είμαι κουρασμένη.» Ψέματα. Ακόμα και στα παιδιά μου έλεγα ψέματα. Ο Δημήτρης δεν τα παράτησε. Κάθε βράδυ, καθόταν δίπλα μου, προσπαθούσε να μου μιλήσει. «Ιωάννα, σε παρακαλώ, δώσε μου μια ευκαιρία. Θα κάνω τα πάντα για να σε κερδίσω ξανά. Πήγα ήδη σε ψυχολόγο, θέλω να αλλάξω. Θέλω να είμαστε οικογένεια.» Η αδερφή μου, η Σοφία, ήρθε ένα απόγευμα και με βρήκε να κλαίω στην κουζίνα. «Μην τον συγχωρέσεις μόνο και μόνο επειδή φοβάσαι να μείνεις μόνη σου», μου είπε. «Αν δεν μπορείς να τον εμπιστευτείς ξανά, δεν έχει νόημα.» Οι μέρες περνούσαν βασανιστικά. Οι γονείς μου πίεζαν να σώσω τον γάμο για τα παιδιά. Η Σοφία μου έλεγε να σκεφτώ τον εαυτό μου. Ο Δημήτρης με παρακαλούσε κάθε μέρα. Κι εγώ, παγιδευμένη ανάμεσα σε όλους, δεν ήξερα τι να κάνω. Ένα βράδυ, ξέσπασα. «Δεν μπορώ άλλο! Δεν μπορώ να σε κοιτάξω και να μη θυμάμαι! Δεν μπορώ να κάνω σαν να μην έγινε τίποτα!» Εκείνος έπεσε στα γόνατα μπροστά μου. «Σε ικετεύω, Ιωάννα. Σε αγαπάω. Ήμουν ηλίθιος. Δεν θέλω να σε χάσω.» 🔗 Συνέχεια στα πρώτα σχόλια 👇👇 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους