25#

Πλήρες Κείμενο:

Καλλιεργείται ο νέος τύπος που θα υπηρετήσει την κυρίαρχη ιδεολογία στο μέλλον ή. . . η ''μουσική'' στην υπηρεσία της Αστικής τάξης και των πολυεθνικών γιγάντων στα χρόνια του Ιμπεριαλισμού. . . ''. . .Άφησα στο Yugi να προσέχει το κιλό Τον έπιασα να κλέβει και του γ@@@@α το σόι Snik- Colpo grosso Δε θέλω χρόνο μαζί σου Ήρθα να δω το χαρτί σου Φέρε το πιστόλι στη τσέπη Ξέρεις μην με κάνετε έτσι Χορεύουν οι π@@@@νες σα ντέφι Ξέρεις το σκοτώνω όταν απλά έχω κέφι. . .'' Η ΤΡΑΠ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΤΟΣ ! (απαλλοτρίωση από : Βασίλη Λιόση) Αναφερόμαστε συχνά στην τραπ και τη χαρακτηρίζουμε μουσική αντί να πούμε ότι πρόκειται για ένα σκουπίδι. Και είναι σκουπίδι από όλες τις απόψεις. Πρόκειται για μια αφόρητη κακοποίηση των αυτιών μας και για στίχους των οποίων η ποιότητα δεν μπορεί να πάει πιο κάτω. Για να χαρακτηρίσουμε ένα παρακμιακό φαινόμενο λέμε ότι «η πορεία του δεν έχει πάτο». Η τραπ είναι ο πάτος! Οι στίχοι μιλάνε για ναρκωτικά, πόρνες, χρήση όπλων από συμμορίες (όχι καταγγελτικά αλλά επιδοκιμαστικά) και εκθειάζουν τον πλούτο και ένα εντελώς σάπιο τρόπο ζωής. Μιας ζωής δίχως αξίες, ιδανικά, αλληλεγγύη, ανθρωπιά. Ενδεικτικά: Light-Mosca Μοίραζα πακέτα, όλη μέρα ήμουν on call Πόδια μου πρησμένα σαν να παίρνανε Winstrol Άφησα στο Yugi να προσέχει το κιλό Τον έπιασα να κλέβει και του γ@@@@α το σόι Snik- Colpo grosso Δε θέλω χρόνο μαζί σου Ήρθα να δω το χαρτί σου Φέρε το πιστόλι στη τσέπη Ξέρεις μην με κάνετε έτσι Χορεύουν οι π@@@@νες σα ντέφι Ξέρεις το σκοτώνω όταν απλά έχω κέφι Δε θέλω χρόνο μαζί σου Άμα δεν γουστάρεις γ@@@σου Έχω το εννιάρι στη τσέπη Τους είπα μην με κάνουνε έτσι iLLEOo- Skase p@@@@@a Ματώνουν μύτες, μας λένε αλήτες Φεύγω το βράδυ, γεμίζω τις νύχτες Με ψάχνουν μπάτσοι, μα δεν θα τους κάτσει Πουλάω την ντόπα, και την αγοράζει Σκάσε π@@@@@α μπουνιές μη σου βάλω Κερνάνε γραμμές και γ@@@@ε ο ένας τον άλλο LORA – Scar X Casino X Mad Clip X Toquel X Mente Fuerte Lora, Lora, Lora, Lora, καμιά δε μ' αγάπησε Lora Συγνώμη δε χρωστάω Lora, σε καμία πόρνη, σε καμία κ@@@@@α Lora, Lora, Lora, Lora, 10 χιόνι, 2 σόδα 10 πόρνες στο τηλέφωνο μου μα δεν είμαι διαθέσιμος τώρα Μεγάλο τμήμα της νεολαίας δυστυχώς ακούει αυτό το καρκίνωμα. Ξέρει απ’ έξω κι ανακατωτά τους στίχους. Διασκεδάζει με φρικτούς μονότονους ρυθμούς που σχεδόν έχουν καταργήσει τη μελωδία. Το θλιβερό είναι πως ακόμη κι αυτά τα «τραγούδια» που εξευτελίζουν τις γυναίκες τα τραγουδάνε μικρά κορίτσια. Κι όλα αυτά σε μια εποχή που σημειώνεται ρεκόρ στις δολοφονίες των γυναικών από διάφορους νταήδες. Όλα τα παραπάνω θα αποτελούσαν μια στείρα ηθικολογία που θα έκρυβε ένα παλαιού τύπου μουχλιασμένο συντηρητισμό. Τέτοιος ήταν για παράδειγμα όταν αντιδρούσαν οι γεροντότεροι τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 απέναντι στους νέους με τα μακριά μαλλιά και τη ροκ μουσική. Όμως, τότε οι νέοι με τα μακριά μαλλιά είχαν στο δωμάτιό τους τις φωτογραφίες του Τσε. Μιλούσαν για κοινωνικά οράματα. Άκουγαν αριστουργήματα της ροκ μουσικής. Στις ΗΠΑ η CIA συνδέεται με τη διοχέτευση του LSD στο κίνημα των χίπις για να το διαλύσει και να αντιμετωπίσει το αντιπολεμικό κίνημα που κατήγγειλε τον πόλεμο των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Οποιαδήποτε σύγκριση του τότε και του σήμερα είναι εκτός πραγματικότητας. Αν πέσουμε στην παγίδα να χαρακτηρίσουμε τους σημερινούς έφηβους ως παραστρατημένους, αμόρφωτους ή ό,τι άλλο, αν τους συγκρίνουμε επιτιμητικά με παλαιότερες γενιές, τότε θα έχουμε διαπράξει ένα τεράστιο λάθος και αυτό για δύο λόγους. Πρώτον, με το «κράξιμο» ποτέ δεν πείστηκε κανείς και δεύτερον, γιατί δεν θα έχουμε εξηγήσει το φαινόμενο της ευρείας επιρροής της τραπ. Η επιρροή της τραπ δεν είναι ενδημικό φαινόμενο. Είναι διαδεδομένη και σε άλλες χώρες. Ξεκίνησε στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ πριν από περίπου τριάντα χρόνια. Η λέξη “τραπ” προερχόταν από την αργκό και σήμαινε το μέρος όπου γινόταν διακίνηση ναρκωτικών (“trap house”) ή/και είχε την έννοια της παγίδας θέλοντας να περιγράψει τον εγκλωβισμό στη φτώχια και την εξαθλίωση. Μόνο που η πρόταση απέναντι στην φτώχια και την εξαθλίωση δεν ήταν η συλλογική πάλη για να αλλάξει αυτή κατάσταση αλλά η υιοθέτηση του τρόπου ζωής των παρηκμασμένων πλουσίων. Σήμερα υπάρχει η λατινοαμερικανική τραπ, η γαλλική και άλλες ενώ στην Ελλάδα γνωρίζει διάδοση εδώ και μια δεκαετία. Τι είναι αυτό που ασκεί γοητεία στα νέα παιδιά; Αν δεν «ανοίξουμε το πλάνο μας», απάντηση δεν θα δώσουμε. Η ιδεολογική επίθεση του νεοφιλελευθερισμού λαμβάνει χώρα εδώ και μισό αιώνα. Επιτίθεται με σφοδρότητα στην αξία των συλλογικών μορφών διεκδίκησης (εκθειάζει το άτομο) και χτυπάει λυσσωδώς τον δημόσιο τομέα (άρα και πάλι αποθεώνει το άτομο μέσω των ιδιωτικών επιχειρήσεων), στηλιτεύει τα συνδικάτα. «Δεν υπάρχει κοινωνία, παρά μόνο άτομα», έλεγε η Θάτσερ. Το ίδιο το σύστημα σήμερα προβάλλει ανελλιπώς τη ζωή των ινφλουέσερ, τα ταξίδια στο Ντουμπάι και προωθεί ιδέες διάφορων «διανοούμενων» όπως αυτές του προβεβλημένου Χαράρι ο οποίος προτείνει στον κόσμο να ευτυχήσει καταναλώνοντας Prozak. Βέβαια, θα αναρωτηθεί κάποιος –και δικαίως– αν οι νέοι διαβάζουν Χαράρι. Η απάντηση είναι «όχι». Αλλά συνήθως οι ιδέες όλων αυτών των συστημικών «διανοούμενων», εκλαϊκεύονται από ΜΜΕ και ΜΚΔ και στη συνέχεια «ταΐζονται» στο ανυποψίαστο πλήθος. Συγχρόνως, πρέπει να τονιστεί ότι η εικόνα συχνά αποδεικνύεται πιο δυνατή από τα κείμενα. Ποιος δεν έχει δει φωτογραφίες της Τούνη από το Ντουμπάι; Ποιος δεν ξέρει για την περιουσία της; Ποιος δεν έχει δει τα πολυτελή αυτοκίνητα του Τσιτσιπά; Και πώς αλήθεια λειτουργεί στη συνείδηση του κόσμου το γεγονός ότι μπορείς να «τα κονομήσεις» μέσα από σκάνδαλα και να μην σε πειράζει κανείς; Πώς εκπαιδεύεται η κοινωνία όταν ξέρει πως οι εργοδότες μπορούν να παραβιάζουν τη νομοθεσία και να εκμεταλλεύονται στυγνά τον εργαζόμενο; Όταν βλέπει διάφορους ταγούς του έθνους που καταλαμβάνουν θέσεις του δημοσίου, παχυλά αμειβόμενες, δίχως να έχουν τα τυπικά προσόντα και παριστάνοντας τους άριστους; Και πώς "γράφει" στη συνείδηση των ανθρώπων το γεγονός ότι παιδόφιλοι κυβερνούν τον κόσμο; Και ας σημειώσουμε και κάτι άλλο. Η υπεραισθησία με την πολιτική ορθότητα εξαφανίζεται ως δια μαγείας στην περίπτωση της τραπ. Μπορεί για παράδειγμα, να μας ενοχλεί ο στίχος από ένα τραγούδι του Κραουνάκη που αναφέρεται σε μια «χοντρή» ή η φωτογραφία με το γυμνό κοριτσάκι που τρέχει έντρομο μετά τη ρίψη των βομβών ναπάλμ από τους Αμερικανούς στο Βιετνάμ (την κατέβασε το φβ), αλλά με τους στίχους της τραπ, περιέργως η ευαισθησία εξαφανίζεται! Αλλά έτσι κι αλλιώς και πριν τον νεοφιλελευθερισμό, ο καπιταλισμός αποθέωνε ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής: πολυτελή αυτοκίνητα, ακριβά σπίτια, χλιδάτες διακοπές. Απλώς τώρα η προβολή αυτή βρίσκεται σε υπερβολικό βαθμό. Μπορεί να αντιστραφεί αυτή η τάση; Τα κοινωνικά φαινόμενα δεν αντιστρέφονται επειδή απλώς το θέλουμε. Μπορούν, ωστόσο, να περιορίζονται. Να αμφισβητούνται. Να δημιουργούνται αντιρρεύματα. Μικρές ή μεγάλές εστίες αντίστασης. Και πώς μπορεί αυτό να συμβεί; Η απάντηση δεν είναι εύκολη, αλλά πρέπει να πούμε πως απαιτείται μία σύμπηξη δυνάμεων από καλλιτέχνες, διανοούμενους, επιστήμονες, εκπαιδευτικούς που να προβάλλουν την άλλη πρόταση. Πρέπει να δημιουργηθεί ένα αντιρεύμα με χαρακτηριστικά του την ποιοτική μουσική, το ποιοτικό θέατρο, τη φιλαναγνωσία. Και πρέπει η Αριστερά, που δυστυχώς δεν φαίνεται να την απασχολεί ιδιαίτερα το θέμα, να ευαισθητοποιηθεί σε αυτή την κατεύθυνση. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους