25#

Πλήρες Κείμενο:

Αυτός είναι ο Λευτέρης. Ο Λευτέρης είναι ο καλύτερός μου φίλος στα Γιάννενα. Τον Λευτέρη τον ξέρει σχεδόν όλη η πόλη, τον χαιρετάνε στον δρόμο περαστικοί, είναι ένας άνθρωπος που στο κούτελό του φαίνεται η καθαρότητά του και στα μάτια του μπορείς να δεις ξεκάθαρα το σημείο συνάντησης με τους δαίμονές του. Και έχει ένα χαμόγελο γνήσιο σαν τον Χάγκριντ από το Χάρι Πότερ. Αυτός ο άνθρωπος θα μπορούσε να είναι δήμαρχος, σαν τον Αχιλλέα Μπέο. Νταής και δαιμόνιος και να τους φέρνει όλους βόλτα. Αλλά δεν είναι. Αντ’ αυτού είναι ένας άνθρωπος αγνός, αγαθός που έχει βρεθεί κυριολεκτικά στο τίποτα και επέλεξε το φως. Εργατικά και ταπεινά. Και τα τελευταία χρόνια είναι ο στυλοβάτης τεχνικός του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου. Και τον θεωρώ κολλητό και αδερφό μου. Κι ας μας χωρίζουν πάνω από είκοσι χρόνια. Γνωριστήκαμε πριν οχτώ χρόνια, το καλοκαίρι του 2018, στο πανέμορφο Θερινό Μαντείο του ΔΗΠΕΘΕ που είχαμε πάει με την Αντιγόνη, έναν ολόκληρο μήνα, παντού στην πόλη των Ιωαννίνων και στο αρχαίο θέατρο της Δωδώνης και στον ποταμό Αχέροντα και όπου μπορείς να φανταστείς. Κι ο Λευτέρης ήταν ο γενναίος επιστάτης. Φύλακας τις νύχτες και τη μέρα σοφός κι αστείος αδερφός. Κι αν με ρωτάς, ο πιο σπουδαίος ανάμεσα σε πολλούς σπουδαίους ανθρώπους εκεί. Και μιλάμε για ένα εργαστήριο με δασκάλους και συνεργάτες όπως ο Μιχαήλ Μαρμαρινός, ο Νίκος Καραθάνος, ο Σίμος Κακάλας, η αγαπημένη μου από την σχολή Νικαίτη Κοντούρη, η σημερινή καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ, Ρηνιώ Κυριαζή, ο Τάσος Αγγελόπουλος, ο Κωνσταντίνος Θωμαΐδης, άξιοι άνθρωποι -και με 50 φοβερούς νέους ερμηνευτές συμμετέχοντες. Και το διοργάνωνε τότε ως καλλιτεχνική διευθύντρια η τετραπέρατη και αεικίνητη Ελένη Δημοπούλου, με βασική συνεργάτη-στυλοβάτη, την Μαρία Μαχαίρα. Και η Μαρία Μαχαίρα είναι πρωτίστως η μητέρα του Θωμά. Και ο Θωμάς είναι ίσως ο πιο ευφυής άνθρωπος του νομού Ιωαννίνων. Και ίσως ένας από τους πιο ευφυείς ανθρώπους της χώρας. Κι αν ζούσε σε ένα κατάλληλο ακαδημαϊκό περιβάλλον μπορεί να άλλαζε τον κόσμο. Και χάρη στην τεχνολογία μπορεί να αλλάξει κάτι και τώρα. Κι όταν τον γνώρισα ήταν μικρό παιδάκι και τώρα είναι 20 χρόνων άντρας. Αυτιστικός άνδρας. Και μπορεί να μάθει μόνος του ξένες γλώσσες, αποστηθίζει αδιανόητα για τα ανθρώπινα δεδομένα πράγματα, αντιλαμβάνεται ηχοτοπία και μελετάει φωνήσεις σαν διδάκτορας Πανεπιστημίου και γλεντάει καθημερινά την τεχνητή νοημοσύνη όπως γλεντούσε στο σχολείο τους καθηγητές του, αφού έβγαζε συχνά νοκάουτ τα διαγωνίσματα που ετοίμαζαν για τους μαθητές. Και στο κάλεσμα που μου έκαναν σπίτι τους του είπα και εγώ μερικές ιδέες για το μέλλον. Μακάρι να τα καταφέρει. Έτσι που προσπαθεί να βρει την ευτυχία και δημιουργικούς στόχους μέσα σε αντίξοες -για έναν τόσο ξεχωριστό άνθρωπο- συνθήκες. Κι εγώ θα προσπαθήσω στο εξής να βοηθήσω όπως μπορώ. Κι ο Λευτέρης δεν είναι απλώς κάτι σαν πατριός του. Είναι ο καλύτερός του φίλος. Έτσι τον συστήνει ο Θωμάς. Κι ας τον περνάει 40 χρόνια. Αυτά ήθελα να πω. Κι ο Λευτέρης είναι ο άνθρωπος που, αν του πω τώρα ότι χρειάζομαι κάτι, ξέρω ότι θα φέρει το φεγγάρι με σκοινί για να βοηθήσει. Και στη φωτογραφία είμαστε σε ένα πανέμορφο ταβερνάκι κάτω από το σπίτι τους. Και πίσω από τον Λευτέρη η Μαρία με την αγαπημένη φίλη, επίσης Γιαννιώτισσα, Άννα. Κι η μία αφηγείται ιστορίες για παιδιά και ενήλικες με δυσκολίες και παραμύθια και γράφει βιβλία και η άλλη αγωνίζεται ως νεαρή δικηγόρος σε έναν πολύ αντίξοο κόσμο. Κι αν υπήρχαν περισσότεροι Λευτέρηδες θα ήταν όλα λιγότερο αντίξοα. Γιατί αυτός αγαθός γίγαντας είναι ενας αληθινός εργάτης της αγάπης. Σ’ αγαπάω αδερφέ μου. Προχωρούμε. Σύντομα και πάλι μαζί. Καλή εργατική Πρωτομαγιά αύριο όπως σας βρει 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους