25#

Πλήρες Κείμενο:

Ας συγχαρούμε, επιτέλους, το κράτος: βρήκε τον εχθρό του. Δεν τον βρήκε στα μεγάλα σκάνδαλα, δεν τον βρήκε στις απευθείας αναθέσεις, δεν τον βρήκε στις υποκλοπές, δεν τον βρήκε στα τρένα, δεν τον βρήκε στους φακέλους που σαπίζουν χρόνια πάνω σε γραφεία. Τον βρήκε σε έναν ενενηντάχρονο. Και η Δικαιοσύνη, με την προφυλάκισή του, μόλις άνοιξε τον τάφο της κυβέρνησης. Όχι επειδή αθωώνεται η πράξη. Επειδή αποκαλύπτεται η ασυμμετρία. Εκεί όπου χρειάζεται μήνες, χρόνια, δεκαετίες για να κινηθεί, τώρα θυμήθηκε την ταχύτητα. Εκεί όπου ξέρει να νυστάζει θεσμικά, τώρα ξύπνησε με χειροπέδες. Να τον κρατήσουν λοιπόν. Κάθε μέρα που θα κρατείται προφυλακισμένος, κάθε νύχτα που ένας ενενηντάχρονος θα γίνεται το λάβαρο της δήθεν αποφασιστικότητας, τόσο θα βαθαίνει η δημοσκοπική τρύπα κάτω από τα πόδια του Μητσοτάκη. Γιατί ο κόσμος δεν είναι χαζός. Ξέρει πολύ καλά τη βία του όπλου και την καταδικάζει. Αλλά ξέρει και τη βία της σφραγίδας, της αναβολής, του γκισέ, της χαμένης αίτησης, του «ξαναπεράστε», του «λείπει ένα χαρτί», του βλέμματος που σε κάνει να νιώθεις βάρος στη χώρα σου. Αυτή τη βία δεν τη μετράνε στα δελτία ειδήσεων, αλλά την κουβαλούν χιλιάδες άνθρωποι στα πόδια τους, στα φάρμακά τους, στους φακέλους τους, στην ταπείνωσή τους. Και τώρα η κυβέρνηση θα πληρώσει την εικόνα. Όχι με θεωρίες, όχι με αναλύσεις, όχι με ευαισθησίες. Με εικόνα. Ένας ενενηντάχρονος στη φυλακή και ένα κράτος που παριστάνει τον Λεβιάθαν πάνω στο πιο εύκολο σώμα. Αυτό δεν είναι κράτος δικαίου όμως κύριε Τασούλα! Είναι κράτος που ψάχνει θύμα για να θυμηθεί πως έχει δόντια. Ε, Κυριάκο; Μόνο που αυτή τη φορά τα δόντια θα γυρίσουν εναντίον του. Γιατί όσο περισσότερο θα κρατούν μέσα τον γέροντα, τόσο περισσότερο θα βγαίνει έξω η δική τους πολιτική γύμνια. Και εκεί αρχίζει η ήττα. Όχι αύριο. Από σήμερα. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους