25#

Πλήρες Κείμενο:

Με πυξίδα την «Ιθάκη», ο Αλέξης Τσίπρας περιοδεύει με εξώφυλλο. Μετρά εκλογική ύλη και στήνει γαλλικής έμπνευσης διάδρομο επιστροφής. Το Ηράκλειο, χθες, ήταν το καθαρότερο δείγμα αυτής της νέας πολιτικής μασκαράτας: η αυτοβιογραφία ως προεκλογική εξέδρα, η λογοτεχνική αναφορά ως προσκλητήριο, η «Ιθάκη» ως άλλοθι για να μη λεχθεί ακόμη η λέξη κόμμα. Η «Πυξίδα». Και ήρθε χθες στο νέο λεξιλόγιο η «ξαστεριά». Τι ωραία, τι βολική, τι κρητικά φορτισμένη λέξη. Μια λέξη έτοιμη να κάνει όλη τη βρώμικη δουλειά της πολιτικής επαναφοράς με το λευκό πουκάμισο της λαϊκής συγκίνησης. Βέβαια, όταν η ξαστεριά αναγγέλλεται από βήμα, με κάμερες, χειροκροτήματα και προεκλογική θερμοκρασία, δεν είναι πια ξαστεριά. Είναι επικοινωνιακό δελτίο καιρού για ιθαγενείς και όσους θέλουν να επιστρέψουν στην εξουσία χωρίς να περάσουν από το δύσκολο τελωνείο της μνήμης, της ευθύνης και του απολογισμού. Απέναντι, ο Μητσοτάκης κρατά το μόνο σύνθημα που γνωρίζει πραγματικά η δική του εξουσία: τον αιφνιδιασμό. Εκλογές μέσα στο καλοκαίρι, μέσα στην κόπωση, μέσα στη ζέστη, μέσα στην κοινωνική αραίωση. Η κάλπη σαν κλιματιστικό του Μαξίμου, για να ψυχρανθεί εγκαίρως κάθε συσσωρευμένη δυσαρέσκεια. Και ο Τσίπρας το μυρίζεται. Γι’ αυτό τρέχει. Γι’ αυτό η «Ιθάκη» έγινε βαλίτσα περιοδείας και η ξαστεριά σύνθημα επιστράτευσης. Το κωμικοτραγικό είναι πως όλοι παριστάνουν ακόμη τους αθώους. Ο ένας πουλάει επιστροφή ως ανάγνωση, ο άλλος θα πουλήσει αιφνιδιασμό ως θεσμική κανονικότητα, και η χώρα καλείται να χειροκροτήσει δύο διαφορετικές τεχνικές πολιτικής εξαπάτησης. Η Ιθάκη δεν είναι προορισμός, η ξαστεριά δεν είναι ουρανός, και το καλοκαίρι δεν είναι εποχή. Είναι το σκηνικό όπου οι λέξεις ντύνονται αθώες, λίγο πριν υπηρετήσουν την πιο ωμή επιθυμία: την εξουσία. Άντε από εκεί…! 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους