25#

Πλήρες Κείμενο:

Πέτυχα αυτό κι έπαθα ένα mild cognitive dissonance διότι ενώ στην ουσία έχει δίκιο ως προς τη στάση του μέσου μίζερου ανθρώπου, δεν πιστεύω στις απαγορεύσεις κανενός, ούτε σε σπασμένα πόδια και φτερά. Συζητούσα χθες με ένα φίλο για το πώς στην Ελλάδα οι τέχνες έχουν ένα σχεδόν ψυχαναγκαστικό "βάρος", ένα επιτηδευμένο δράμα λες και αν δεν είναι βαρύ δεν είναι αρκετό για τέχνη και διανόηση. Λοιπόν η γκρίνια και η μιζέρια δεν είναι "βάθος". Ο έρωτας (στις μέρες μας) συνήθως δεν είναι αυτό το υπέροχο, θρεπτικό, ανυψωτικό πράγμα που περιγράφεται από την αρχαιότητα. Είναι μια συλλογή νευρώσεων που περιγράφεται από το μεστό λαϊκό αγγλοσαξονικό misery loves company και αντί να απελευθερώνει από την "κόλαση" την κάνει κοινόβιο. Κανείς δεν απαγορεύει τη χαρά και τον έρωτα, ούτε καν η Εφορία. Οι χαρούμενοι άνθρωποι δεν είναι επικίνδυνοι, επικίνδυνοι είναι οι δυστυχισμένοι. Hell is empty and all the devils are here. On a side note, κάτι πιο χρήσιμο: Το καλύτερο κομμωτήριο στο κέντρο είναι ο Θάνος δίπλα στον ΕΦΚΑ όπου έκανε τον χαμό ο παππούς με την καραμπίνα. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους