Πλήρες Κείμενο:

Ανακοινώθηκε σήμερα ότι η ουκρανική διπλωματία για ακόμα μία φορά πέτυχε. Το Ισραήλ αρνήθηκε να δεχτεί το πλοίο με το παράνομο φορτίο του.

Διαβάστε αυτό το κείμενο. Κάποτε κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής στην Ελλάδα το κλεμμένο ελληνικό σιτάρι έφευγε με τα τραίνα και τα καμιόνια για τη Γερμανία. " Τόσο δεν αγγίζουν * η φωτιά με το άχτι που πένεται ο λαός μου Του Θεού το στάρι * τα ψηλά καμιόνια το φόρτωσαν και πάει " ( Οδ. Ελύτη, Το Άξιον εστί, Τα Πάθη, η' )

Ρηγούλα Γεωργιάδου «Υπάρχουν πράγματα στην πολιτική που σηκώνουν κουβέντα. Και υπάρχουν άλλα που είναι ιερά και όσια. Για τους Ουκρανούς, το σιτάρι είναι ένα από αυτά. Μεγάλωσα με μια γιαγιά που δεν άφηνε να πάει χαμένο ούτε ψίχουλο ψωμί. Αν της έπεφτε κάτω, δεν το προσπερνούσε έτσι· το μάζευε με ευλάβεια, σαν να προσκυνούσε. Παιδί εγώ, δεν μπορούσα να νιώσω το γιατί. Για τη γενιά της, το ψωμί δεν ήταν απλώς τροφή. Ήταν η ίδια η ζωή. Αυτή η μνήμη ριζώνει σε μια πληγή που ακόμα κακοφορμίζει: το Χολοντομόρ. Τότε που η σοβιετική ρωσία έπνιξε σκόπιμα την Ουκρανία στην πείνα. Ξεκληρίστηκαν χωριά ολόκληρα. Διαλύθηκαν σπίτια. Άρπαζαν το βιος του κόσμου κι ας πέθαιναν οι άνθρωποι στους δρόμους. Έναν αιώνα μετά, το τραύμα αυτό στοιχειώνει ακόμα και τις πιο απλές μας κινήσεις. Τον τρόπο που οι παλιοί πιάνουν το ψωμί στα χέρια τους. Τον τρόπο που οι Ουκρανοί μιλούν για τη σοδειά, για το χώμα, για το στάρι. Ακόμα και η σημαία μας αυτό μαρτυρά: το γαλάζιο του ουρανού πάνω από το χρυσάφι του κάμπου. Δεν είναι ένας συμβολισμός που σκαρφιστήκαμε εκ των υστέρων. Είναι η ίδια μας η υπόσταση. Γι’ αυτό, όταν πριν από λίγα χρόνια διαδηλωτές στην Πολωνία άδειασαν ουκρανικό σιτάρι στον δρόμο, η αντίδραση στην Ουκρανία δεν ήταν απλώς μια πολιτική διαμαρτυρία. Ήταν μαχαιριά στην καρδιά. Ήταν οργή, ήταν όμως και βαθύς πόνος. Και γι’ αυτό, αυτό που συμβαίνει σήμερα μας πονάει διπλά. Όταν το σιτάρι που κλάπηκε από τα κατεχόμενα εδάφη μας βγαίνει στις διεθνείς αγορές, δεν μιλάμε για "εμπορικές διαφορές". Δεν είναι απλώς business. Είναι η επανάληψη μιας ιστορίας που έχουμε ξαναζήσει: να μας κλέβουν το ψωμί και να υποκρίνονται πως πρόκειται για κανονικό εμπόριο. Οι ειδήσεις ότι το Ισραήλ παρέλαβε τέτοιο σιτάρι είναι από μόνες τους εξοργιστικές. Αλλά το κερασάκι στην τούρτα είναι η στάση τους. Αντί για μια συγγνώμη ή μια εξήγηση, εισπράττουμε υπεκφυγές, αδιαφορία, μέχρι και υποκριτικό κήρυγμα. Είναι αδιανόητο. Γιατί εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια θεωρητική κόντρα. Εδώ μιλάμε για κάτι που ζυγίζει τόνους ιστορικής οδύνης, ηθικής ευθύνης και ανθρώπινης μνήμης». Όποιος λαός έχει βιώσει πείνα ξέρει την αξία του ψωμιού. Οι Έλληνες καταλαβαίνουν. Τουλάχιστον κάποιοι από εμάς. Που μπορεί οι ίδιοι να μην πείνασαν, μεγάλωσαν όμως με ιστορίες ανθρώπων που είπαν κυριολεκτικά το ψωμί ψωμάκι. Εδώ και πολύ καιρό ο Νετανιάχου και η κυβέρνησή του σέρνουν τον Ισραηλινό λαό σε ανείπωτη απαξίωση και περιπέτειες χωρίς επιστροφή, δίνοντας πάτημα στον σιχαμερό αντισημιτισμό του κάθε απολογητή του ισλαμοφασισμού. Δυστυχώς το απόλυτο τραύμα της 7ης Οκτωβρίου έδωσε στους ακραίους το άλλοθι που περίμεναν για να παίξουν εν ου παικτοίς. Η στάση του επίσημου Ισραήλ απέναντι στην Ουκρανία είναι κατάπτυστη από την πρώτη στιγμή κι ολοένα χειροτερεύει. Ντροπή!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους