25#

Πλήρες Κείμενο:

Η πιο Φωτεινή Νύχτα (με αφορμή το Βεσακ) Ας πάμε με τη φαντασία μας πίσω στον χρόνο, περίπου 2500 χρόνια πριν. Ήταν μια νύχτα του Μάη, μια πανσέληνος. Κάτω από ένα μεγάλο δέντρο είναι καθισμένος σε στάση λωτού ένας άνδρας ονόματι Σιντάρτα Γκοτάμα. Αν και είναι μόνο 35 ετών, εντούτοις φαίνεται πρόωρα γερασμένος από τις στερήσεις και τις κακουχίες. Είναι βυθισμένος σε διαλογισμό, αποφασισμένος να βρει την απάντηση στα ερωτήματα που τον βασάνιζαν από μικρό παιδί: - Τι νόημα έχει η ανθρώπινη ζωή, όταν η οδύνη και η δυστυχία βρίσκονται στην ίδια της τη ρίζα; Όταν η φτώχεια και η αρρώστια είναι παγκόσμιοι κανόνες; Τι νόημα έχει η ατομική ανθρώπινη ύπαρξη, όταν είναι αναπόφευκτα καταδικασμένη να τελειώσει με τον θάνατο; Ποια είναι η αιτία της οδύνης και δυστυχίας που διέπει την ανθρώπινη ζωή; Εκείνη τη μαγική νύχτα συνέβη η εμπειρία της Φώτισης που μεταμόρφωσε τον Σιντάρτα Γκοτάμα σε Βούδα (Αφυπνισμένο). Οι πρώτες λέξεις που βγήκαν από το στόμα του μετά τη φώτιση ήταν: «Ορθάνοικτα άνοιξαν οι πύλες του Αθάνατου. Όσοι έχουν αυτιά ας ακούσουν για να θεμελιώσουν την πίστη τους». Ο ίδιος ο Σιντάρτα, ως Βούδας πια, μιλά για τα τρία στάδια της φώτισης του, κατά τη διάρκεια της πιο φωτεινής νύχτας: «…Και με τη σκέψη συγκεντρωμένη, καθαρή και άσπιλη, εξαγνισμένη, απαλλαγμένη από κάθε μίασμα, εύπλαστη, χρήσιμη, σταθερή και ακλόνητη, έστρεψα τον νου μου προς την ανάκληση και αναγνώριση προηγούμενων μορφών ύπαρξης. Και έφερα στον νου μου πλήθη διαφόρων προηγούμενων ζωών: πρώτα μια ζωή, μετά δύο, τρεις, πέντε, δέκα, πενήντα ζωές. Μετά, εκατό, χίλιες, εκατοντάδες χιλιάδων ζωές. Και τότε θυμήθηκα τις περιόδους δημιουργίας πολλών κόσμων και τις περιόδους καταστροφής πολλών κόσμων. Ήμουν εκεί, έχοντας κάποιο όνομα, ανήκοντας σε κάποια οικογένεια. Εκεί ήταν ο τόπος διαμονής μου και η ασχολία μου. Εκεί έζησα την ευτυχία και τη δυστυχία. Μετά ήλθε το τέλος εκείνης της ζωής μου. Και μετά απέκτησα πάλι νέα ζωή. Ήμουν εκεί για άλλη μια φορά, ανήκοντας σε μια νέα κοινωνική τάξη, έχοντας το νέο μου επάγγελμα. Και πάλι έζησα την ευτυχία και τη δυστυχία. Και πάλι η ζωή μου έφτασε στο τέλος της. Και μετά ξαναμπήκα σε μια νέα ύπαρξη, σε άλλο χώρο και χρόνο. Μ’ αυτόν τον τρόπο θυμήθηκα τις λεπτομέρειες και τα χαρακτηριστικά πολλών προηγούμενων ζωών μου. Όλα αυτά συνέβησαν στο πρώτο μέρος της νύχτας (της φώτισής μου) και είναι η πρώτη γνώση που απέκτησα, αποβάλλοντας την άγνοια. Το σκοτάδι διαλύθηκε, νίκησε το φως! Και παρέμεινα σ’ αυτή την κατάσταση γεμάτος ενέργεια, καλή διάθεση και αποφασιστικότητα…» «…Και μετά κατεύθυνα τη σκέψη μου προς την αντίληψη της εξαφάνισης και επανεμφάνισης των όντων. Με τον Ουράνιο Οφθαλμό, τον καθαρό, τον υπερανθρώπινο, έβλεπα τα όντα να εξαφανίζονται και να επανεμφανίζονται, χαμηλά και υψηλά, όμορφα και άσχημα, ευτυχισμένα και δυστυχισμένα. Έβλεπα όντα να επανεμφανίζονται σύμφωνα με τις πράξεις τους. Αυτά τα αγαπητά όντα, αλλοίμονο!, είναι εθισμένα σε κακές πράξεις, λέξεις και σκέψεις. Καθυβρίζουν τους Σοφούς, υποστηρίζουν διεστραμμένες απόψεις και χρησιμοποιώντας πλανερούς τρόπους, συσσωρεύουν ένα κακό πεπρωμένο. Με την αποσύνθεση του σώματος, μετά θάνατον, ξεκινούν για ένα θλιβερό ταξίδι, μια πτώση σε κόσμους κολασμένους. Μετά είδα και άλλα, υπέροχα όντα, να επιδίδονται σε καλά έργα, λέξεις και σκέψεις. Σέβονται τους Σοφούς, διατηρούν ορθές απόψεις και βαδίζουν σε σωστούς δρόμους, δημιουργώντας ένα καλό πεπρωμένο. Με την αποσύνθεση του σώματος, μετά θάνατον, φεύγουν για ένα ευτυχές ταξίδι σε παραδείσιους κόσμους. Αυτή ήταν η δεύτερη γνώση, που απέκτησα κατά το ενδιάμεσο τμήμα της νύχτας (της φώτισης), ευρισκόμενος σε μια κατάσταση γεμάτη ενέργεια, καλή διάθεση και αποφασιστικότητα…» «…Και μετά έστρεψα τον νου μου προς την αντίληψη της Eξάλειψης των Eπιρροών. ’’Ιδού η Οδύνη. Μ’ αυτόν τον τρόπο έρχεται η Ανάδυση της Οδύνης. Έτσι έρχεται το Σταμάτημα της Οδύνης. Και να το Μονοπάτι που οδηγεί στο Σταμάτημα της Οδύνης. Ιδού οι Επιρροές. Έτσι έρχεται η Ανάδυση των Επιρροών. Και να πώς φθάνει το Σταμάτημα των Επιρροών. Αυτό είναι το Μονοπάτι που οδηγεί στο Σταμάτημα των Επιρροών”. Όλα αυτά τα κατανόησα όπως αληθινά είναι. Και με αυτή την αντίληψη, αυτή τη θέαση, ο νους μου απελευθερώθηκε από την Επιρροή της Επιθυμίας, από την Eπιρροή της Δίψας για Ύπαρξη, από την Επιρροή της Άγνοιας. Και τότε συνειδητοποίησα: ‘’Είμαι λυτρωμένος. Η ζωή μου ολοκληρώθηκε, ο ιερός σκοπός επιτεύχθηκε. Έγιναν όλα, όσα ήταν να γίνουν. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα’’. Τούτο ήταν που κατανόησα πλήρως. Έτσι, στο τελευταίο τμήμα της νύχτας, αυτή ήταν η γνώση που απέκτησα. H άγνοια χάθηκε, η γνώση κέρδισε, το σκοτάδι διαλύθηκε, νίκησε το φως. Κι εγώ ήμουν εκεί παρών, γεμάτος ενέργεια, καλή διάθεση και αποφασιστικότητα». ΥΓ. Κάποιοι εσωτεριστικοί κύκλοι εντάσσουν τον Βούδα σε μια πνευματική ιεραρχία, κάτι τελείως αυθαίρετο, δεδομένου ότι ο Βούδας δεν αποδέχεται την ύπαρξη ενός θεού/δημιουργού που διδάσκεται από τις Αβρααμικές/μονοθεϊστικές θρησκείες. Ο Βούδας, ως αυθεντικός «σραμάνα» (δηλαδή πνευματικός επαναστάτης) θεωρεί ότι όλες οι διδασκαλίες και ιεραρχίες που στηρίζονται σ’ αυτές δεν αποτελούν αυθεντική γνώση. Blog: vadarma.wordpress.com 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους