25#

Πλήρες Κείμενο:

ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ/ΟΛΑ 1Η ΜΑΗ 10:00 ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ Η φετινή 1η ΜΑΗ μας βρίσκει σε μια περίοδο βαθιάς επίθεσης στον κόσμο της εργασίας και στα κεκτημένα των εργατικών αγώνων. Το 2026 ήδη μετράμε 37 δολοφονημένους εργαζομένους/ες εν ώρα εργασίας ενώ προηγήθηκε το μαύρο ρεκόρ της περσινής χρονιάς (2025) - ρεκόρ εικοσαετίας - με 201 νεκρούς εργαζόμενους που έχασαν τη ζωή τους στα λεγόμενα «εργατικά ατυχήματα». Είναι πλέον καθημερινές οι εικόνες στις ειδήσεις με νεκρούς εργάτες λόγω έλλειψης των απαραίτητων μέτρων ασφαλείας και της πίεσης να βγει η γρήγορα η δουλειά πάση θυσία, για να μεγιστοποιήσουν τα αφεντικά τα κέρδη τους. Είναι καθημερινές οι εικόνες με νεκρές εργαζόμενες, όπως η εργοδοτική δολοφονία των 5 εργαζόμενων γυναικών στο εργοστάσιο Βιολάντα, οπού λίγες μέρες χρειάστηκαν για να επιβεβαιωθούν οι φωνές που κάναν λόγο για διαρροή προπάνιου, η οποία μάλιστα φαίνεται να υπήρχε για πάνω από 3 χρόνια(!). Παράλληλα σε αυτά τα μαύρα ρεκόρ, δεν συμπεριλαμβάνονται οι εργοδοτικές δολοφονίες και ατυχήματα σε άτομα που αναγκάζονται να δουλεύουν «μαύρα», ιδιαίτερα όταν αυτά τα άτομα είναι μετανάστες/ριες. Σε αυτές τις περιπτώσεις συχνά δεν μαθαίνουμε τίποτα. Τα παραπάνω είναι το έδαφος που μας προετοιμάζουν και θα αντιμετωπίσουμε και εμείς αύριο, όσες φοιτήτριες αναγκαζόμαστε να δουλεύουμε τα βλέπουμε μια ώρα αρχύτερα. Είναι στην ίδια κατεύθυνση με την κατάσταση τα τελευταία χρόνια στα πανεπιστήμια όπου υπάρχει μια λυσσαλέα επίθεση στα κεκτημένα του φοιτητικού κινήματος, όπως στη μέριμνα, στην ποιότητα σπουδών, στις ελευθερίες, και συνολικότερα στο κεκτημένο δικαίωμα για δημόσιες και δωρεάν σπουδές, με την ελάχιστη βάση εισαγωγής, τις διαγραφές και τα πειθαρχικά. Το κράτος επιχειρεί και με αυτόν τον τρόμο να ετοιμάσει πειθήνιους μελλοντικούς εργαζόμενους, με σκυφτό το κεφάλι, έτοιμους να εισαχθούν τη ζούγκλα της εργασιακής πραγματικότητας. Τα κράτη βρίσκονται σε κρίση και για να ανταπεξέλθουν σε αυτήν ώστε να συνεχίσουν την κερδοφορία τους τα αφεντικά, ξεζουμίζουν όλο και περισσότερο τους από τα κάτω. Δεν έχει πολύ καιρό που το ελληνικό κράτος θέσπισε την 13ωρη εργασία γυρνώντας μας σε εποχές που τα κεκτημένα της εξέγερσης του Σικάγο, την πρώτη Μάη του 1886, που κατακτήθηκε το οκτάωρο, φαντάζουν παρελθόν. Όσο ο πόλεμος κλιμακώνεται και βαθαίνει επικίνδυνα η εμπλοκή του ελληνικού κράτους, όσο γινόμαστε μάρτυρες της εν εξελίξει γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού, μέχρι την πολεμική στροφή της έρευνας και της οικονομίας, όπου μας καλούν να δουλέψουμε για την πολεμική βιομηχανία και να βάψουμε τα χέρια μας με αίμα, είτε να «συνηθίσουμε τα φέρετρα» και να πεθάνουμε για τα συμφέροντα των ελίτ, όσο η ακρίβεια είναι στα ύψη και απειλεί βασικές μας ανάγκες, το μέλλον που μας ετοιμάζουν δεν προκαλεί κανένα εφησυχασμό. Σε όλα τα παραπάνω η μόνη απάντηση είναι η οργάνωση, τόσο των φοιτητών, όσο και των εργαζόμενων στους χώρους που δρουν, σε σχήματα βάσης και σε σωματεία αντίστοιχα. Αντλώντας δύναμη από το πρόσφατο φωτεινό παράδειγμα τη νίκης των εργατών στα ορυχεία της άγκυρας στην Τουρκία, όπου με τον ανυποχώρητο αγώνα τους κέρδισαν όλα τα αιτήματα τους, και με τις παρακαταθήκες του φοιτητικού κινήματος όπου το 2007 κατάφερε το μπλοκάρισμα των ιδιωτικών πανεπιστημίων αλλά και το μπλόκο στην εισαγωγή πανεπιστημιακής αστυνομίας το 2021. Με την οργάνωση και την αντίσταση ανοίγουν δρόμοι και αυτοί οι δρόμοι νικάνε! 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους