25#

Πλήρες Κείμενο:

Πέρσι τέτοια μέρα, δημοσίευσα: Πρωτομαγιά («Οχυρά», εκδόσεις Στίξις) Όταν αναγεννιέται η φύση λαμπερή αναπολείς Μαγιάτικα στεφάνια με άνθη που έδρεψες σε περιπάτους μοναχικούς, περίσκεψης, χαράς. Δεχόσουν την επιστροφή στο παρελθόν μονάχα ως διδακτική, άλλως, την έβρισκες άκαρπη με μιζέρια. Μα, σαν ερχόταν η Μαγιάτικη νοσταλγία ελάφραιναν νους και ψυχή στης φύσης την πολυχρωμία και διάλεγες να νοσταλγείς μελλούμενα σε δρόμους μακρινούς αγάπη νοτισμένους. Σε όπλιζε δύναμη και συχνά οργή η διερώτηση, πώς γίνεται τόσοι πολλοί να χάνουν τη φωνή σε τόσο λίγους μπρος όταν η φύση αξιώνει ν’ αποστρέφεσαι δειλίες, φόβους, απειλές κι έρχονταν εγερτήρια κελεύσματα του Μάη, της Άνοιξης, της ανθρωπιάς, όρθωναν το κορμί πεισματικά και βυθιζόσουν στα οράματα -έστω κι αν ήταν αυταπάτες- γιατί δίχως αιτούμενα ζωής και μοιρασιάς δεν γίνεται να σηκωθεί ο ήλιος που νοστάλγησες 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους