25#

Πλήρες Κείμενο:

Είναι πραγματικά για να απορεί κανείς εάν κάποιοι δεν καταλαβαίνουν ή δεν θέλουν να καταλάβουν. Βεβαίως, είτε το ένα συμβαίνει είτε το άλλο, η ευθύνη εμάς των υπολοίπων δεν αλλάζει. Τα συνεχιζόμενα ρεζιλίκια και η επιμονή να παρουσιάζονται ο υπουργός Εσωτερικών και η διευθύντρια του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών ως εμμονικοί με τους δημοσιογράφους επειδή κάνουν τη δουλειά τους, με τη συνδρομή μάλιστα και της Ένωσης Συντακτών, κάπου πρέπει να σταματήσουν. Δεν μπορεί οι δημοσιογράφοι να είμαστε με το δάχτυλο σηκωμένο μονίμως για όλους, άτεγκτοι στην εφαρμογή του Νόμου για όλους τους άλλους αλλά, όταν ζητούμε (!) εμείς οι ίδιοι την παράκαμψη του Νόμου και μας λένε ότι δεν γίνεται, διότι συν τοις άλλοις υπάρχουν αυστηρά πρωτόκολλα ασφάλειας, να λούζουμε τον κόσμο που κάνει τη δουλειά του. Απλά ειπωμένο, δεν είναι θέμα αναγνώρισης ή όχι της ταυτότητας της ΕΣΚ είναι ζήτημα διαπίστευσης για το Άτυπο Συμβούλιο Αρχηγών Κρατών και Κυβερνήσεων ΕΕ με εξαιρετικά αυξημένα μέτρα ασφάλειας με τους ηγέτες της ΕΕ, τον Ζελένσκι, Άραβες ηγέτες κ.λπ. Και στη Γαλλία ή στη Γερμανία ή σε όποια άλλη χώρα προεδρεύει της ΕΕ να πάει - που δεν θα πάει και το γιατί έχει σημασία - ο όποιος συνταξιούχος ή άλλος δημοσιογράφος απλώς με την ταυτότητα της συντεχνίας του, όχι την επίσημη με την οποία σημειωτέον έχει ούτως ή άλλως διαχρονικό κόλλημα η συντεχνία του, και να θέλει να μπει χωρίς να διαπιστευθεί σε τελετές με μέγιστη ασφάλεια, τα ίδια θα ακούσει. Με όλο το σεβασμό στους συναδέλφους, είναι ντροπή αυτό που συμβαίνει και καθόλου δεν μας τιμά. Αν τηρούν τη νομοθεσία (και μας αφορά) δεν μας αρέσει, αν δεν την τηρήσουν (και αφορά άλλους) είναι, ξέρω ‘γω, διεφθαρμένοι. Επιτέλους ας σοβαρευτούμε. Το πιο κάτω κείμενο, από την προηγούμενη φορά που χρειάστηκε να γράψω, εξηγεί το παρασκήνιο και την προϊστορία αυτής της φαιδρής ιστορίας. 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους