25#

Πλήρες Κείμενο:

Αν. Αυτή η μικρή λέξη... Δεν ξέρω πότε ακριβώς άρχισε να με βαραίνει αυτό το μικρό... "αν". Ίσως μέχρι τα σαράντα να το προσπερνούσα εύκολα, σαν μια σκέψη που δεν επέμενε να μένει, γιατί κάπου μέσα μου πίστευα ότι ο χρόνος απλώνεται μπροστά μου, γενναιόδωρος κι ανεξάντλητος ακόμη. Ύστερα και κάπου λίγο μετά τα πενήντα, σχεδόν ανεπαίσθητα, κάτι άλλαξε. Το "αν" έπαψε να είναι υπόθεση φαντασίας κι άρχισε να γίνεται... "βάρος". Αν είχα πάρει άλλον δρόμο στο λύκειο. Αν είχα διαλέξει διαφορετικό επάγγελμα. Αν είχα μείνει. Αν είχα φύγει νωρίτερα. Αν είχα επενδύσει αλλού τον χρόνο, την αγάπη, την επιμονή μου. Μικρές λέξεις, δύο γράμματα όλα κι όλα, κι όμως ανοίγουν ολόκληρες εκδοχές ζωής που δεν έζησα ποτέ. Ξέρω καλά πως τίποτα δεν αλλάζει με αυτή τη σκέψη. Το παρελθόν δεν διαπραγματεύεται, δεν διορθώνεται, δεν επιστρέφει για "επιδιόρθωση". Παρόλα αυτά, επιμένει να υπάρχει μέσα μου σαν ένας υπόγειος διάλογος, σαν μια σιωπηλή αντιπαραβολή ανάμεσα σε αυτό που είμαι και σε εκείνο που θα μπορούσα να είχα γίνει, καλύτερο ή χειρότερο. Υπάρχουν άνθρωποι που λένε πως δεν θα άλλαζαν τίποτα. Τους ακούω και τους θαυμάζω, όχι γιατί πιστεύω πως δεν έχουν "αν", αλλά γιατί έχουν βρει έναν τρόπο να τα συμφιλιώσουν με το σήμερα. Να τ' αφήσουν να υπάρχουν χωρίς να τους βαραίνουν. Εγώ δεν είμαι ακόμη εκεί και δεν ξέρω αν τα φτάσω ποτέ. Τα δικά μου "αν" έχουν "βάρος και... πυκνότητα". Δεν είναι απλώς σκέψεις, είναι κάτι που μοιάζει με σκιές που περπατούν δίπλα μου. Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο "ανθρώπινο κομμάτι" τους γιατί παρότι σκιές φωτίζουν τρόπον τινά, το μονοπάτι που διαβαίνω στο παρόν. Και τώρα ίσως προκύπτει το πιο απλό και πιο δύσκολο ερώτημα μαζί. Γιατί τα μοιράζομαι όλα αυτά; Δεν ξέρω αν υπάρχει καθαρή απάντηση, ξέρω όμως ότι μετά τα αν ξεκινούν τα ίσως. Ίσως λοιπόν γιατί κάποια πράγματα, όταν μένουν μόνο μέσα μας, βαραίνουν περισσότερο απ’ όσο τους αναλογεί. Ίσως γιατί η σκέψη, όταν ειπωθεί, χάνει λίγο από το... σκοτάδι της. Ή ίσως γιατί, κάπου βαθιά, υπάρχει η ανάγκη να ακουστεί αυτό το μικρό "αν" όχι σαν... μετάνοια, αλλά σαν απόδειξη ότι η ζωή δεν πέρασε αδιάφορα από πάνω μου. Ότι υπήρξαν επιλογές, διαδρομές, λάθη, επιθυμίες κι όλα μαζί άφησαν το αποτύπωμά τους σε αυτό που είναι σήμερα. Και τελικά, ίσως να τα μοιράζομαι όχι για να βρω απαντήσεις, αλλά για να ελαφρύνω το... "βάρος" τους. Να τα αφήσω να σταθούν για λίγο έξω από μένα, να τα δω από απόσταση. Κάπως έτσι, σχεδόν ανεπαίσθητα, ίσως να μπορέσω να συνεχίσω λίγο πιο ήσυχα... Την καλημέρα μου 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους