25#

Πλήρες Κείμενο:

Κάποτε, μια γυναίκα έχασε την δουλειά της. Όχι επειδή έκανε λάθος, αλλά επειδή κάποιος πίσω από κλειστές πόρτες αποφάσισε πως εκείνη δεν χωρούσε πια στο σχέδιο. Γύρισε σπίτι, άδειασε στο τραπέζι το βράδυ χωρίς να μιλάει. Ο σύντροφός της ρώτησε τι είχε συμβεί. Εκείνη είπε μόνο: «Με πλήγωσαν. Δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ». Εκείνος δεν βιάστηκε να την παρηγορήσει με γρήγορες κουβέντες. Της έφερε τσάι, και μετά από λίγο της είπε: -Ξέρεις τι κάνουν οι ενήλικες όταν πληγώνονται από άλλους; Τις περισσότερες φορές, το γυρνάνε εναντίον του εαυτού τους. Λένε: «Εγώ φταίω», «Έπρεπε να το δω», «Είμαι ανεπαρκής». Κι έτσι, στην πληγή που τους έδωσε ο άλλος, προσθέτουν και μια δεύτερη την δική τους. Η γυναίκα τον κοίταξε. -Τι να κάνω δηλαδή; Να μην πονέσω; -Όχι. Να πονέσεις, αλλά να μην προσθέσεις άλλο βάρος από πάνω. Πες: «Κάποιος με πλήγωσε. Αυτό έγινε. Δεν σημαίνει ότι είμαι λίγη. Δεν σημαίνει ότι η αξία μου χάθηκε». Τις επόμενες μέρες, εκείνη επέτρεψε στον εαυτό της να θυμώσει. Να κλάψει. Να μισήσει για λίγο εκείνη την αδικία. Αλλά δεν γύρισε το μαχαίρι μέσα της. Αντί να λέει «τι ανεπαρκής που είμαι», άρχισε να λέει «τι ποταπό σύστημα που με απέλυσε έτσι». Και κάπως έτσι, η πληγή σταμάτησε να είναι φωνή που της έλεγε ψέματα. Έγινε μια θύμηση πως οι ενήλικες πληγώνονται βαθιά αλλά μπορούν, αν προσέξουν, να μην αυτοτραυματιστούν για δεύτερη φορά. Γιατί η πραγματική δύναμη δεν είναι να μην πονάς. Είναι να μην αφήνεις τον πόνο να σου γίνει ταυτότητα. 🌻 Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους