25#

Πλήρες Κείμενο:

Οι θρησκείες — αυτές οι ευγενείς μηχανές σωτηρίας — εμφανίστηκαν για να παρηγορήσουν τον άνθρωπο μπροστά στο χάος. Και τα κατάφεραν… με έναν τρόπο σχεδόν ποιητικό: αντικατέστησαν το άγνωστο με βεβαιότητες τόσο απόλυτες, που όποιος τολμούσε να αμφιβάλει έπρεπε απλώς να εξαφανιστεί. Τι πιο καθησυχαστικό από μια αλήθεια που δεν επιδέχεται ερωτήσεις; Ο άνθρωπος, ανίκανος να αντέξει την αβεβαιότητα, επινόησε ουρανούς, τιμωρίες και αιώνιες ανταμοιβές. Και μετά, με αξιοθαύμαστη συνέπεια, άρχισε να σκοτώνει για αυτά. Όχι επειδή μισούσε — όχι, αυτό θα ήταν πολύ απλό — αλλά επειδή αγαπούσε την «αλήθεια» του. Ένα είδος αγάπης που απαιτεί φωτιά, αίμα και σιωπή. Η ειρωνεία είναι σχεδόν αριστουργηματική: δόγματα που μιλούν για ειρήνη έγιναν το πιο εκλεπτυσμένο άλλοθι για βία. Ηθικές που κηρύσσουν την ταπεινότητα γέννησαν την πιο αδιάλλακτη αλαζονεία — αυτήν που πιστεύει πως έχει την κοσμική έγκριση. Γιατί όταν νομίζεις ότι το σύμπαν είναι με το μέρος σου, κάθε θηριωδία μοιάζει με καθήκον. Και όμως, το πρόβλημα ίσως δεν είναι οι ίδιες οι θρησκείες. Είναι η ανθρώπινη ανάγκη για βεβαιότητα. Η ανάγκη να τελειώνουμε με τα ερωτήματα, να βάζουμε τελεία εκεί που υπάρχει μόνο αποσιωπητικά. Οι θρησκείες απλώς εκμεταλλεύτηκαν αυτή την αδυναμία — την έντυσαν με τελετουργία, την στόλισαν με ιερότητα, και την πούλησαν ως νόημα. Ίσως λοιπόν η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι ότι οι θρησκείες προκάλεσαν δυστυχία. Είναι ότι το έκαναν με τη συγκατάθεσή μας. Με την πρόθυμη συμμετοχή μας σε μια αυταπάτη που μας γλιτώνει από το πιο δύσκολο έργο: να ζούμε χωρίς απόλυτες απαντήσεις. Αλλά ποιος αντέχει μια τέτοια ελευθερία; 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους