25#

Πλήρες Κείμενο:

Στην επόμενη ή στην ίδια τάξη; Μπαίνουμε αύριο στον Μάϊο που είναι ο μήνας των συνεδριάσεων των καθηγητικών συλλόγων στα δημόσια σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης για να ληφθούν αποφάσεις για το ποια παιδιά θα μείνουν στην ίδια τάξη λόγω απουσιών ή επίδοσης. Αναρωτιέμαι λοιπόν κατά πόσο θα εφαρμοστεί τελικά η απόφαση για κατάργηση της στασιμότητας και για εισαγωγή της αυτόματης προαγωγής των μαθητών όπως συμβαίνει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες (Φινλανδία και Σουηδία) με πιο επιτυχημένο εκπαιδευτικό σύστημα από το δικό μας – σε χώρες με τις μεγαλύτερες επιδόσεις στις δεξιότητες των μαθητών σε όλους τους μαθησιακούς τομείς. Όπου κανένα παιδί δεν μένει στάσιμο, όπου δεν υπάρχουν «καλοί» και «κακοί» μαθητές και όπου η ψυχική τους υγεία θεωρείται από το σχολείο εξίσου σημαντική με τις γνώσεις και τα μαθήματα, ενώ η πρόοδος κάθε παιδιού αξιολογείται ατομικά. Υπενθυμίζω ότι το υπουργείο Παιδείας είχε ετοιμάσει πριν λίγα χρόνια σχετική πρόταση για διαβούλευση με τις εκπαιδευτικές οργανώσεις και τους οργανωμένους γονείς για την κατάργηση της στασιμότητας που θα αφορά αρχικά την επίδοση των παιδιών (και όχι τον αριθμό απουσιών), πρώτα στα Γυμνάσια και στη συνέχεια στα Λύκεια. Η πρόταση περιλάμβανε την πρόνοια ότι στο απολυτήριο του μαθητή που αυτόματα προάγεται στην επόμενη τάξη, θα υπάρχει ο βαθμός που έχει στο τέλος της χρονιάς όσο χαμηλός κι αν είναι. Πάντως ένας από τους προηγούμενους προέδρους της οργάνωσης των καθηγητών ΟΕΛΜΕΚ ο Θέμης Πολυβίου είχε υποστηρίξει ανοικτά αυτή την πρόταση, δηλώνοντας δημόσια ότι «θα ήταν «ιδανική» η κατάργηση της στασιμότητας και η διαμόρφωση μιας νέας εκπαιδευτικής πραγματικότητας όπου ο μαθητής θα φεύγει έχοντας στο απολυτήριό του τον βαθμό που παίρνει, όσο χαμηλός κι αν είναι αυτός». Σε κάθε περίπτωση εμπειρογνώμονες της Ευρωπαϊκής Ένωσης υποστηρίζουν την κατάργηση της στασιμότητας ως μέτρου πρόληψης της σχολικής αποτυχίας. Σύμφωνα με πολλές μελέτες για το θέμα αυτό που έκαναν τα τελευταία χρόνια ευρωπαϊκοί οργανισμοί και πανεπιστήμια, οι αρνητικές συνέπειες της στασιμότητας ξεπερνούν κατά πολύ τις αναμενόμενες θετικές και μια από αυτές είναι ότι το παιδί χάνει την αυτοεκτίμηση και την εμπιστοσύνη του στις μαθησιακές του ικανότητες. Σε μια σχετική του αναφορά ο εκπαιδευτικός ψυχολόγος δρ Μιχάλης Παπαδόπουλος επικαλέσθηκε την Αμερικανίδα ψυχολόγο Carol Dweck που αποκαλεί αυτή τη διαδικασία «επίκτητη ανικανότητα» («learned helplessness»), αφού η στασιμότητα είναι φορέας μιας αρνητικής αξιολόγησης που προσβάλλει την προσωπικότητα. Όπου το παιδί και ο έφηβος δεν μαθαίνει να ερμηνεύει τις δυσκολίες του ως εμπόδια που πρέπει να υπερπηδηθούν, αλλά ως…«απόδειξη» της ανικανότητάς του. Ο φαταλισμός και η παραίτηση είναι η κατάληξη αυτής της διαδικασίας». *Το χρονογράφημα μου αυτό δημοσιεύεται σήμερα Πέμπτη 30 Απριλίου 2026 στον "Φιλελεύθερο". 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους