25#

Πλήρες Κείμενο:

Η βιωμένη Ορθοδοξία στο διάβα των αιώνων μας επιτρέπει να εκφραζόμαστε με λόγο υπεύθυνο, μα συνάμα τρυφερό. Στο γεροντικό αναφέρεται μια ιστορία, όπου ένας μοναχός καταγγέλλεται από τους άλλους ότι έχει ερωτικές σχέσεις με κάποια γυναίκα στο κελί του. Ο γέροντας του μοναστηριού, γνωρίζοντας ότι οι μοναχοί ετοιμάζονται να του επιτεθούν, πηγαίνει πρώτος στο κελί και βλέπει το μοναχό με τη γυναίκα. Κρύβει τη γυναίκα μέσα σ' ένα πιθάρι, κάθεται πάνω και φωνάζει τους άλλους μοναχούς να του δείξουν τη γυναίκα. Καθώς δεν τη βρίσκουν, τους επιτιμάει λέγοντας: «Να μην καταγγέλλετε τους αδελφούς, αλλά να ασχολείσθε με τις δικές σας αμαρτίες». Στη συνέχεια κάλεσε τον μοναχό να αναρωτηθεί για την πορεία του. Ο γέροντας είπε ψέματα, αλλά μερίμνησε για τους μοναχούς σε όλα τα επίπεδα. Δεν έκρινε τον άνθρωπο, αλλά δεν συγκατάνευσε στην αμαρτία, γιατί τότε η φροντίδα του δεν θα ήταν γνήσια. Ακολούθησε τη στάση του Χριστού προς την Σαμαρείτιδα. Ο Χριστός πλησιάζει τη Σαμαρείτιδα, κάθεται κοντά της, αναφέρεται ξεκάθαρα στους πέντε άνδρες της, αλλά δεν εστιάζει στην όποια δυσλειτουργία της. Απευθύνεται στη φλόγα της λαχτάρας της, στην βαθιά και γνήσια αναζήτησή της για την αλήθεια. Και ο Χριστός, πρόσωπο με πρόσωπο, αναδεικνύει την Αγία Φωτεινή. Στις μέρες μας, σε κάποια ανάλογη περίπτωση, κάποιος μοντέρνος ιερέας που θα έκανε δημόσιες σχέσεις, θα προσπαθούσε να απαλύνει την κατάσταση και να μην γίνει δυσάρεστος μαζί της. Αυτό, όμως, τελικά θα οδηγούσε στην απώλεια της αγιότητας. Αντίστοιχα, ένας ηθικιστής ιερέας θα προσπαθούσε να την αποφύγει, για να μη μιανθεί από την ηθική διαφθορά της, ή θα την πλησίαζε για να της δημιουργήσει ενοχές και τύψεις, γιατί έτσι αντιλαμβάνεται τη μετάνοια. Συνεπώς, δεν θα συνειδητοποιούσε ότι προσέγγισε τόσο κοντά μιαν Αγία, από την οποία θα μπορούσε και εκείνος να κερδίσει. Αυτό αποτελεί το μεγάλο στοίχημα στη ζωή μας. Να ζήσουμε ερωτικά. Να συγκατατεθούμε στη ζωή ερωτικά και Αναστάσιμα. Να ξεπεράσουμε, δηλαδή, όλες εκείνες τις μίζερες αντιλήψεις και στάσεις που οξειδώνουν τη ζωή. Μια ζωή που, ενώ έχει περιορισμένο χρόνο, αναλώνεται σε μια διαρκή γκρίνια για την ύπαρξη προβλημάτων. Η στάση μας να είναι ερωτική ως προς τη ζωή, δηλαδή να έχει νόημα το κάθε τι που κάνουμε. Να μπορούμε να υπερβαίνουμε τον εαυτό μας. Να νιώθουμε τη δυνατότητα της χαράς μέσα στην καθημερινότητά μας. Αυτό είναι το ζητούμενο. Και βέβαια αυτό εἰναι πολύ δύσκολο. Η αναφορά στον έρωτα στην καθημερινή πρακτική συνήθως καταγράφεται ως κατανάλωση κάποιων στιγμών ευχαρίστησης και όχι ως κατάκτηση ή ως άσκηση. Ο έρωτας συνεπάγεται την άσκηση που δεν ζητάει το χτύπημα και την διάλυση του εαυτού μας, στα πλαίσια μιας ψευδούς αυτοταπείνωσης, αλλά την υπέρβαση του εαυτού μας στην συνάντηση του άλλου. Ο έρωτας αποτελεί μια διαρκή πορεία και συνάντηση προσώπων. Επομένως, το ζητούμενο σήμερα είναι μια ερωτική στάση απέναντι σε όλη τη ζωή, άρα η καταξίωση της ίδιας της ζωής. Η καταναλωτική χρησιμοποίηση του έρωτα συνεπάγεται και το ανάλογο κόστος. Το κόστος δεν είναι απλώς μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, γιατί τότε μια πιο προσεκτική αντισύλληψη θα μπορούσε να το αποτρέψει. Το κόστος έγκειται στην αδυναμία ουσιαστικής συνύπαρξης με τον άλλο άνθρωπο. Η αφόρητη μοναξιά της «μη σχέσης», που προκαλείται από την αδυναμία ύπαρξης ενός αγαπητικού βλέμματος μέσα από το προσωπείο της αυταρέσκειας ------------------▪︎----------------▪︎----------------▪︎ Δημήτρης Καραγιάννης- "Ρωγμές και αγγίγματα" • Εκδόσεις Αρμός 24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους